สายสัมพันธ์พ่อลูก

“ใครให้เธอเข้ามา!” เสียงคำรามของภาคินดังกึกก้องไปทั่วห้องทำงานที่เคยเงียบสงัด เขาไม่ได้หันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยซ้ำ แต่สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่รอยยิ้มสดใสในรูปถ่ายใบเล็กๆ ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน... รูปของรินรดากับน้องภีมในสวนสาธารณะเมื่อสัปดาห์ก่อน “ภาคิน... คุณไม่คิดถึงกันบ้างเลยเหรอคะ?” หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเธอพราวระยับด้วยความเย่อหยิ่งที่ฝังรากลึก “ห้าปีที่ฉันหายไป ทุกคนบอกว่าฉันตาย... แต่ดูเหมือนว่าคุณจะสร้างชีวิตใหม่ได้รวดเร็วนะคะ โดยเฉพาะผู้หญิงที่ชื่อรินรดา” ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันแปรเปลี่ยนเป็นรัศมีแห่งการทำลายล้าง เขามองร่างที่คุ้นตาด้วยความรู้สึกที่บิดเบี้ยว—ไม่ใช่ความคิดถึง แต่เป็นความรู้สึกเหมือนเห็น "ฝันร้าย" ที่เขาลืมไปแล้วว่ามันเคยมีตัวตนอยู่จริง “ออกไป” เขาเค้นเสียงต่ำ “อย่าเอาชื่อของภรรยาและลูกชายฉันไปแปดเปื้อนด้วยปากของเธอ” “ภรรยา? ลูกชาย?” หญิงสาวหัวเราะร่า เดินเข้ามาเชยคางชายหนุ่ม แต่ภาคินปัดมือเธอทิ้งอย่างรังเกียจ “อย่าหลอกตัวเองหน่อยเลยภาคิน คุณเกลียดเธอจะตายไปไม่ใช่เหรอ? หรือว่าความอ่อนแอในตัวคุณมันเพิ่งจะตื่นขึ้นมาเพราะเด็กนั่นกันล่ะ” ภาคินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาข่มความโกรธไว้ในอกก่อนจะแค่นยิ้มออกมา “นั่นคือสิ่งที่เธอไม่มีวันเข้าใจ... ความสุขของการเป็นพ่อคน มันมีค่ามากกว่าความทรงจำจอมปลอมที่ฉันเคยมีกับเธอเป็นไหนๆ” ชายหนุ่มหมุนตัวเดินออกจากห้องทิ้งให้คนเบื้องหลังยืนเคว้งคว้างด้วยความโกรธแค้น เขาไม่ได้ต้องการจะสนทนาต่อ หัวใจของเขากำลังเรียกร้องหาเพียงสองชีวิตที่รออยู่ที่บ้าน—บ้านที่เขาเพิ่งเริ่มเรียนรู้ที่จะสร้างมันขึ้นมาใหม่จากเศษซากของความผิดพลาดในอดีต ... ช่วงบ่ายในสวนหลังบ้านร่มรื่น เสียงหัวเราะของเด็กชายวัยสามขวบดังแข่งกับเสียงนกที่ร้องขับขาน รินรดานั่งมองน้องภีมที่กำลังขะมักเขม้นกับการต่อบล็อกไม้ โดยมีร่างสูงของภาคินที่ถอดสูทออกเหลือเพียงเชิ้ตสีขาวพับแขน นั่งขัดสมาธิอยู่บนสนามหญ้า ช่วยลูกชายต่อปราสาทหลังย่อมอย่างตั้งใจ “ตรงนี้ครับคุณพ่อ... ต้องเอาสีฟ้าไว้ข้างบน” นิ้วป้อมๆ จิ้มลงบนบล็อกไม้ ภาคินมองลูกชายด้วยแววตาที่อ่อนโยนจนรินรดาแทบไม่เชื่อสายตา นี่คือชายคนเดียวกับที่เคยตะคอกใส่เธอในวันที่เธอร้องขอความเห็นใจเมื่อสามปีก่อนหรือ? “ครับผม... สีฟ้าอยู่ข้างบนนะ” ภาคินพูดเสียงนุ่ม เขาบรรจงวางบล็อกไม้ลงอย่างระมัดระวังก่อนจะรวบตัวเด็กน้อยขึ้นมานั่งบนตัก “ภีมชอบเล่นแบบนี้เหรอครับ หืม?” “ชอบครับ! วันนี้แม่รินบอกว่าพ่อคินจะอยู่เล่นกับภีมทั้งวัน ภีมมีความสุขที่สุดเลย!” รินรดาเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา เธอเคยคิดว่าการแก้แค้นด้วยการทำให้เขาเสียใจคือทางออกที่ดีที่สุด แต่เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า... ความสะใจในใจเธอกลับมลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เธอไม่แน่ใจว่ามันคือการให้อภัยหรือความใจอ่อนที่กำลังจะกัดกินเธอเอง ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตารินรดา สายตาของเขาเปลี่ยนไปเมื่อมองเห็นความสั่นไหวในดวงตาของเธอ เขาค่อยๆ วางน้องภีมลงบนหญ้าให้เด็กน้อยเล่นต่อด้วยตัวเอง ก่อนจะขยับกายเข้าไปใกล้ภรรยาที่นั่งอยู่อีกฝั่ง “ริน... ผมขอโทษ” เขาพูดเบาๆ แต่มั่นคง “สำหรับทุกอย่างที่เคยทำลงไป ผมรู้ว่าคำพูดของผมมันไม่มีราคาพอที่จะลบความเจ็บปวดในอดีต แต่ผมสัญญา... ว่าต่อจากนี้ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหัวใจของผมอีก” “รวมถึงอดีตที่ย้อนกลับมาด้วยใช่ไหมคะ?” รินรดาถามสวนกลับ น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบแต่แฝงด้วยความกังวล ภาคินชะงัก สายตาของเขามีความวูบไหวเพียงชั่วครู่ “คุณรู้เรื่องนั้นแล้วงั้นเหรอ?” “คนอย่างกวินทร์ไม่มีวันปล่อยให้ช่องว่างในชีวิตเราเงียบเหงาหรอกค่ะ” เธอกล่าวพร้อมกับมองไปที่ประตูรั้วบ้านที่เห็นเงาคนยืนอยู่ไกลๆ บรรยากาศที่เคยอบอุ่นกลายเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที ภาคินคว้ามือรินรดาไว้แน่น ความรักความผูกพันที่กำลังเบ่งบานถูกคุกคามด้วยความลับที่เขายังไม่ได้จัดการให้สิ้นซาก แต่ทว่าในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากอธิบาย เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเลขาคนสนิท เขากดอ่านเพียงครู่เดียว ใบหน้าของภาคินก็ซีดเผือดลงทันที มือที่กุมมือรินรดาอยู่เริ่มสั่นเทา [ภาพถ่ายใบหนึ่งปรากฏขึ้นในหน้าจอโทรศัพท์... มันคือภาพถ่ายของรินรดาที่ถูกแอบถ่ายขณะเดินออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับซองเอกสารสำคัญฉบับหนึ่ง ที่มีตราประทับสีแดงสดระบุชัดเจนว่า 'เอกสารยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือด... เป็นผลลบ'] ภาคินหันไปมองรินรดาด้วยสายตาที่แตกสลายและสับสนอย่างถึงที่สุด หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเสียงกระซิบข้างหูจากความมืดมิดในอดีตดังขึ้นมาอีกครั้ง “ภาคินคะ... ลืมไปแล้วเหรอว่าสิ่งที่เธอหวงแหนนักหนา แท้จริงแล้วมันอาจจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอตั้งแต่แรก!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอยู่เคียงข้างหัวใจที่แตกสลายของตัวละครไปพร้อมกับเมฆหมอกสีชมพูนะคะ