วิจารณ์แรงขนาดนี้ไปเป็นเชฟเองไหม?

"รสชาติเหมือนพยายามยัดเยียดความเป็นศิลปะลงไปในจานอาหารที่ขาดแม้กระทั่งความสมดุลพื้นฐาน คุณกำลังเสิร์ฟความอีโก้จัดของตัวเอง หรือกำลังทำอาหารให้มนุษย์กินกันแน่คะ เชฟอคิราห์?" เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของบรรดาแขกเหรื่อในร้านดังระดับมิชลินสตาร์ต่างพากันดังระงม พร้อมกับเสียงซุบซิบที่ดังลอดออกมาจากโต๊ะโน้นทีโต๊ะนี้ รันเวย์ในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ขับผิวให้ดูโดดเด่นตัดกับบรรยากาศร้านสไตล์โมเดิร์นคุมโทนสีเทา-ดำ เธอกด ‘โพสต์’ รีวิวฉบับยาวเหยียดลงบนเพจ ‘Runway Eats’ ด้วยปลายนิ้วที่มั่นคง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของร้านที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ด้วยแววตาท้าทาย อคิราห์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวอย่างที่ใครหลายคนคาดคิด เขาเพียงแต่ค่อยๆ วางมีดเชฟเล่มบางลงบนเขียงไม้ ก่อนจะใช้ผ้าสะอาดเช็ดมืออย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองผ่านกระจกกั้นห้องครัวเปิด โฟกัสตรงมาที่ใบหน้าสวยเฉี่ยวของรันเวย์ราวกับจะกรีดร่างเธอออกเป็นชิ้นๆ ด้วยสายตาเพียงอย่างเดียว "ผมไม่คิดว่านักวิจารณ์ที่กินก๋วยเตี๋ยวข้างทางเป็นงานอดิเรก จะมีรสนิยมพอที่จะเข้าใจสิ่งที่ผมตั้งใจสื่อผ่านวัตถุดิบนำเข้าจากอิตาลีชุดนี้" อคิราห์ก้าวออกมาจากเคาน์เตอร์ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทร์จางๆ ของเขาปะทะเข้ากับกลิ่นของสเต็กเนื้อวากิวที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศ "ความพยายามในการเอาวัตถุดิบแพงๆ มาโปะรวมกัน โดยไม่สนว่ารสสัมผัสของมันจะเข้ากันได้ไหม นั่นเขาเรียกว่า 'การอวดรวยด้วยการกิน' ค่ะ ไม่ใช่ 'อาหารชั้นสูง'" รันเวย์สวนกลับทันควัน เธอไม่แม้แต่จะกระพริบตา "และที่สำคัญ... ดิฉันไม่ได้รีวิวเพราะเป็นงานอดิเรก แต่รีวิวเพราะไม่อยากให้ใครต้องเสียเงินหลักหมื่น เพื่อมาเจอความล้มเหลวในจานเหมือนที่ดิฉันเจอวันนี้" "ล้มเหลวเหรอครับ?" อคิราห์เดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างโต๊ะของเธอ เขาก้มลงโน้มตัวต่ำจนใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนเธอรู้สึกใจสั่นไหวอย่างไม่น่าให้อภัย "ถ้างั้น... ในฐานะที่คุณวิจารณ์ผมไว้เสียดิบดี คุณน่าจะรู้นะว่า 'สิ่งที่ถูกต้อง' มันควรจะเป็นยังไง ถ้ามั่นใจนัก... ทำไมไม่ลองมาทำเองในครัวของผมดูบ้างล่ะ?" คำท้านั้นทำเอาทั้งร้านเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน รันเวย์แค่นหัวเราะในลำคอ เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่สำหรับผู้หญิงอย่างรันเวย์... คำท้าที่ดูถูกสติปัญญาคือสิ่งที่เธอไม่มีวันปล่อยผ่าน "ได้ค่ะ" เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางคว้ากระเป๋าถือใบหรู "ถ้าเชฟอคิราห์อยากจะเห็นนักว่าคนอย่างดิฉันจะทำให้อาหารจานนี้มัน 'กินได้' ขึ้นมายังไง เตรียมพื้นที่ว่างในครัวไว้ได้เลย พรุ่งนี้ดิฉันจะไปสอนให้คุณรู้จักคำว่า 'สมดุล' ของจริง" อคิราห์กระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่เห็นเหยื่อเดินเข้ากรงด้วยความเต็มใจ "ผมจะรอ... หวังว่าฝีมือของคุณจะคมเหมือนปากนะรันเวย์" รันเวย์ไม่ตอบโต้ เธอเพียงแค่เดินเชิดหน้าออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงความระอุของบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์และเคมีบางอย่างที่กำลังเดือดพล่าน เมื่อเธอก้าวพ้นประตูกระจกออกสู่ถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟยามค่ำคืน รันเวย์ถอนหายใจยาวออกมา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง ยอดแชร์ของรีวิวเธอกำลังพุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ คอมเมนต์นับพันหลั่งไหลเข้ามา ทั้งกลุ่มคนที่เห็นด้วยและกลุ่มแฟนคลับของเชฟหนุ่มที่กำลังระดมด่าเธอ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะปิดหน้าจอ สายเรียกเข้าที่ไม่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น เธอกดรับด้วยความสงสัย "ฮัลโหล... ใครคะ?" "คุณรันเวย์ใช่ไหมครับ ผมเป็นผู้ช่วยเชฟของร้านอคิราห์" ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจนผิดปกติ "ผมมีเรื่องสำคัญต้องบอกคุณ... เรื่องที่อคิราห์ไม่มีวันบอกใคร และมันอาจจะเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาต้องทำอาหารออกมาเป็นแบบนั้นในคืนนี้..." รันเวย์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินไปที่รถ หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายกระซิบผ่านโทรศัพท์ "เขาไม่ได้ทำอาหารพังเพราะฝีมือหรอกครับคุณรันเวย์... เขาทำเพราะเขากำลังสูญเสียประสาทสัมผัสในการรับรส และคืนนี้... คุณเป็นคนเดียวที่ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงรสชาติของความพ่ายแพ้ผ่านอาหารที่เขาสร้างขึ้น" เธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามอะไรต่อ จู่ๆ ประตูรถด้านหลังของเธอก็เปิดออกโดยแรง มือหนาของใครบางคนคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธออย่างรวดเร็ว พร้อมกับกลิ่นไม้จันทร์ที่คุ้นเคยพุ่งเข้าปะทะจมูกจนเธอทำอะไรไม่ถูก "คุยกับใครอยู่?" เสียงทุ้มต่ำดุดันกระซิบข้างหูเธอ พร้อมกับที่อคิราห์เบียดร่างเข้ามาในรถและกดล็อกประตูทันที หวังว่ารี้ดที่น่ารักจะสนุกกับก้าวแรกของสงครามครั้งนี้นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อค่ะว่ารันเวย์จะรับมือกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ยังไง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ "ดาวตกคืนคริสต์มาส"