บั๊กในระบบหัวใจ

“ค่าความหน่วงในอัลกอริทึมชุดนี้มันไม่ควรจะเกิน 0.02 มิลลิวินาที แต่นี่... สองวินาทีเต็ม?” ลินินพึมพำกับตัวเองขณะที่ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดผ่านบรรทัดโค้ดนับหมื่นที่ไหลผ่านหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเป็นจังหวะที่เดาทางไม่ได้ นิ้วอีกข้างเลื่อนผ่านแถบคำสั่งเพื่อขยายภาพกราฟิกจำลองการทำงานของ ‘เซนเซอร์หัวใจ’ ซึ่งเป็นหัวใจหลักของโปรเจกต์ใหม่ที่กำลังจะเปิดตัว มันไม่ใช่แค่ซอฟต์แวร์ธรรมดา แต่มันคือระบบที่เชื่อมต่อสัมผัสของมนุษย์เข้ากับห้วงอารมณ์ คีตา... ชายหนุ่มผู้สร้างมันขึ้นมา เป็นคนเดียวที่กล้าฉีกกฎเกณฑ์วิศวกรรมแบบเดิมๆ เพื่อสร้าง ‘ความรู้สึก’ ให้กลายเป็นข้อมูลดิจิทัล แต่ทว่าสิ่งที่เธอเห็นในตอนนี้ คือความผิดปกติที่รุนแรงเกินกว่าจะเรียกว่าบั๊กธรรมดา “ถ้าค่านี้ถูกส่งไปที่ศูนย์ประมวลผลของ ดร.อานนท์ ระบบจะอ่านค่าความเครียดผิดพลาด และนั่นหมายถึงการเข้าควบคุมระบบประสาทส่วนกลางของผู้ใช้งานโดยตรง” หัวใจของลินินเต้นจังหวะแปลกๆ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความผิดพลาด แต่เป็นความกังวลที่ฝังรากลึกในใจจากอดีต... วันที่ระบบผิดพลาดจนพรากสิ่งที่เธอรักไป เธอคว้ากระเป๋าเป้ใบเก่งแล้วลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยว วันนี้ต้องเป็นวันที่ความจริงกระจ่าง คีตาอาจจะเป็นศิลปินที่มองโลกผ่านจานสีและสัมผัส แต่เขากำลังทำข้อมูลที่อันตรายที่สุดในชีวิตหลุดมือไป และเธอคือคนเดียวที่อ่าน ‘ภาษารหัส’ ของเขาออก --- บรรยากาศภายในสตูดิโอออกแบบของคีตาเต็มไปด้วยกลิ่นสีน้ำมันจางๆ ผสมกับกลิ่นโอโซนจากเครื่องจักรระดับไฮเอนด์ ลินินก้าวผ่านประตูอัตโนมัติเข้ามาโดยไม่รอการตอบรับจากระบบรักษาความปลอดภัย เธอรู้ทางเข้าลับที่คีตาชอบใช้เสมอ ภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือชายหนุ่มผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงที่กำลังยืนนิ่งสนิทอยู่กลางห้อง แสงสีฟ้าจากหน้าจอโปรเจกเตอร์สะท้อนเข้ากับใบหน้าคมคายของเขา คีตากำลังใช้มือวาดวงกลมในอากาศเหมือนกำลังปั้นรูปปั้นที่มองไม่เห็น “ถ้าคุณยังไม่อยากให้ระบบมันระเบิดใส่หน้าตัวเองในอีกสิบห้านาทีข้างหน้า ก็หยุดขยับตัวซะ คีตา” เสียงของลินินราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยน้ำหนักที่ทำให้มือของคีตาชะงักลงทันที เขาหันกลับมามองเธอ ดวงตาสีฟ้าครามนั้นไม่ได้มีความตกใจ มีเพียงความฉงนปนรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “ลินิน... คุณมาทำอะไรที่นี่ในเวลาที่ผมกำลัง ‘คุย’ กับมันอยู่” เขาถามพลางขยับนิ้วปิดหน้าจอหลักลง แต่ลินินเร็วกว่า เธอดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมากลางห้อง พร้อมกับแถบสถานะที่กำลังกะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงภาวะวิกฤต “คุยกับมันเหรอ? คุณเรียกการปล่อยให้บั๊กเลเวล 7 กัดกินระบบประสาทส่วนกลางว่าการ ‘คุย’ งั้นหรือคะ?” ลินินเดินตรงเข้าไปหาเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนเธอสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนระอุจากร่างกายของเขา “ดร.อานนท์กำลังจับตาดูโปรเจกต์นี้อยู่ ถ้าเขารู้ว่าคุณพลาดจุดนี้ เขาจะไม่แค่ลบโปรเจกต์คุณทิ้ง แต่เขาจะยึดมันไปทำอย่างอื่นที่เลวร้ายกว่านั้น” คีตาหุบยิ้มลง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความขุ่นมัวชั่วครู่ “คุณก็รู้ว่าทำไมผมถึงต้องทำแบบนี้ ลินิน... ผมไม่อยากเป็นทายาทตระกูลวิศวกรที่คอยสร้างกรงขัง ผมอยากสร้าง ‘อิสระ’ ให้ผู้คนรู้สึกผ่านสิ่งนี้” “ความรู้สึกที่ปราศจากการควบคุม คือความตายค่ะ” ลินินยื่นมือเข้าไปใกล้แผงวงจรหลัก “ขยับออกไป ฉันจะแก้โค้ดส่วนนี้ให้เอง” ขณะที่ลินินกำลังตั้งสมาธิกับกระแสข้อมูลที่ซับซ้อน คีตากลับไม่ได้ถอยห่าง เขาโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูของเธอจนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกับผิวแก้ม “คุณน่ะ... รู้ตัวไหมว่าเวลาที่จริงจังกับเรื่องไร้สาระแบบนี้ มันน่าดึงดูดแค่ไหน” ลินินชะงักไปครู่หนึ่ง แต่มือยังคงรัวนิ้วจัดการกับบรรทัดโค้ดด้วยความเร็วสูง “โฟกัสที่งานหน่อยค่ะ คีตา! ถ้าเราพลาด...” จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งห้อง ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนความผิดปกติแบบที่เคยได้ยิน แต่มันคือเสียงกังวานต่ำที่แสดงถึงการเข้าถึงสถานะ ‘สูงสุด’ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนจากสีแดงเดือดกลายเป็นสีทองสว่างจ้า ข้อมูลทั้งหมดที่ลินินพยายามแก้ไขกลับถูกลบหายไปดื้อๆ และแทนที่ด้วยข้อความใหม่ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยตัวอักษรสีดำสนิท *“ยินดีต้อนรับเข้าสู่ระบบ ‘หัวใจสีรุ้ง’... ตรวจพบหัวใจดวงที่สองที่กำลังเต้นในจังหวะเดียวกับผู้สร้าง โปรดระบุรหัสยืนยันตัวตนเพื่อเข้าถึงส่วนลึกของความลับระดับ SSS”* ลินินเบิกตากว้าง เธอไม่ได้เป็นคนพิมพ์รหัสนี้ และคีตาก็ดูเหมือนจะช็อกไม่แพ้กัน ทว่าในวินาทีนั้นเอง ประตูทางเข้าสตูดิโอที่ถูกล็อกแน่นหนากลับถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทาเข้มของ ดร.อานนท์ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก “ไม่เลวนี่... คีตา” ดร.อานนท์เอ่ยเสียงเรียบพลางมองมาที่ทั้งสอง “ในที่สุดเธอก็หา ‘จิ๊กซอว์’ ที่หายไปเจอเสียที และขอบใจมากนะ ลินิน... ที่ช่วยเปิดรหัสลับของระบบนี้ให้ฉันได้สำเร็จ” ลินินรู้สึกได้ทันทีว่าเลือดในกายเย็นเฉียบ นี่มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของระบบ... แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างแยบยลตั้งแต่ต้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกแห่งรหัสรักกับลูกกวาดสีรุ้งนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!