ศพที่ปราศจากร่องรอย

"ถ้าคุณคิดว่ากลิ่นคาวเลือดคือสัญลักษณ์ของความตาย คุณกำลังประเมินความฉลาดของฆาตกรต่ำเกินไปครับคุณรินรดา" พัชรเอ่ยขึ้นในขณะที่เขาสวมถุงมือยางสีฟ้า เสียงกระทบกันของยางยืดแนบเนื้อดังชัดเจนในความเงียบงันของห้องเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยอยู่ในอากาศ ผสมปนเปไปกับกลิ่นอับชื้นบางอย่างที่เขาไม่อาจนิยามได้ในทันที รินรดากอดอก สายตาคมกริบของเธอกวาดมองไปรอบห้องที่ปิดตายสนิท ไม่มีรอยงัดแงะ ไม่มีรอยเลือด ไม่มีแม้แต่รอยนิ้วมือบนแก้วไวน์ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊ค เธอหันมาสบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "ฉันไม่สนใจเรื่องทฤษฎีกลิ่นของคุณหรอกนะพัชร สิ่งที่ฉันสนใจคือทำไมชายที่นั่งอยู่ตรงนั้นถึงดูเหมือนแค่คนกำลังนั่งหลับ ทั้งที่หัวใจของเขาหยุดเต้นไปนานกว่าสิบชั่วโมงแล้ว" พัชรไม่ตอบ เขาเดินตรงไปยังร่างที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์กำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม ร่างของผู้ชายวัยกลางคนดูสมบูรณ์แบบราวกับหุ่นขี้ผึ้ง เสื้อสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ เส้นผมหวีเรียบแปล้ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีรอยฟกช้ำ ผิวหนังของศพดูนวลเนียนจนน่าขนลุก นี่คือความผิดปกติที่พัชรแทบไม่เคยพบในชีวิตการทำงานนับทศวรรษ เขาก้มลงตรวจดูดวงตาที่เปิดค้างอยู่เล็กน้อย ก่อนจะใช้ไฟฉายขนาดจิ๋วส่องเข้าไปที่รูม่านตา "สภาพศพสมบูรณ์เกินไปครับ" เขาพึมพำ "ไม่มีร่องรอยการเน่าเสียในระยะเริ่มแรก อุณหภูมิในห้องนี้ถูกตั้งไว้ที่ยี่สิบสององศา แต่มันไม่สามารถรักษาความสดใหม่ของเซลล์ได้ถึงระดับนี้ถ้าไม่มีปัจจัยอื่นแทรกแซง" "คุณกำลังจะบอกว่า... เขาไม่ได้ตายที่นี่?" รินรดาขยับเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนพัชรสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเธอ เธอไม่ได้เป็นแค่โปรไฟล์เลอร์ที่เก่งกาจ แต่เธอยังเป็นคนที่มองเห็นความโกลาหลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นของเขาเสมอ "ห้องนี้ปิดตาย หน้าต่างทุกบานถูกล็อกจากด้านใน กล้องวงจรปิดที่โถงทางเดินไม่พบใครเข้าออกหลังจากเที่ยงคืน" พัชรลุกขึ้นยืนหันไปมองเธอ "ถ้าเขาไม่ได้ตายที่นี่ แล้วใครเป็นคนพาเขามานั่งในสภาพที่ไร้รอยขีดข่วนแบบนี้? และที่สำคัญที่สุด... เขาตายด้วยวิธีไหน?" พัชรเริ่มสัมผัสร่างกายของศพอย่างละเอียด มือของเขาเลื่อนไปตามแนวกระดูกสันหลังและลำคอ ทันใดนั้น เขาก็ชะงัก นิ้วมือของเขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติใต้ผิวหนังที่บริเวณต้นคอด้านหลัง มันมีรอยนูนเล็กๆ ที่เกือบจะกลืนไปกับรอยพับของผิวหนัง "รินรดา ดูนี่ครับ" เขากดลงไปเบาๆ แล้วใช้คีมปากจระเข้คีบสิ่งที่ฝังอยู่ออกมา มันคือแผ่นไมโครชิปขนาดเท่าเมล็ดข้าวสารที่เรืองแสงสีฟ้าจางๆ ก่อนจะดับลงทันทีที่สัมผัสอากาศ "นั่นอะไร?" รินรดานิ่วหน้า "ไม่ใช่หลักฐานธรรมดาแน่ๆ ครับ" พัชรตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม ขณะที่เขากำลังจะเก็บชิปชิ้นนั้นลงถุงพลาสติกใส เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้า ไม่ใช่เสียงประตูเปิด แต่มันเป็นเสียง 'คลิก' เบาๆ ที่มาจากตัวล็อคประตูบานเลื่อนที่ระเบียง ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน หน้าต่างบานเลื่อนที่เคยล็อคแน่นหนาเมื่อครู่ บัดนี้กลับเลื่อนออกเองอย่างช้าๆ ราวกับถูกกลไกบางอย่างสั่งการ ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น และสิ่งที่ทำให้พัชรต้องหยุดหายใจคือ เมื่อเขาส่องไฟออกไปที่ระเบียง เขากลับพบเพียงความว่างเปล่า ทว่าบนพื้นระเบียงไม้สัก กลับมีหยดน้ำหมึกสีดำสนิทที่ยังคงสดใหม่ หยดลงมาเป็นจังหวะ ราวกับมีใครบางคนกำลังเขียนข้อความบางอย่างลงบนพื้นท่ามกลางฝนที่เริ่มโปรยปราย รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว มือของเธอเอื้อมไปคว้าแขนของพัชรไว้โดยไม่รู้ตัว "นั่นมัน... รอยหยดหมึก หรือว่าเลือด?" พัชรคุกเข่าลงใกล้กับหยดน้ำหมึกเหล่านั้น กลิ่นของมันฉุนกึกจนเขาต้องขมวดคิ้ว มันไม่ใช่เลือด และไม่ใช่หมึกธรรมดา แต่มันคือสารเคมีที่เขาสังกัดได้ว่ามันถูกใช้ในห้องแล็บที่เขาเคยทำผิดพลาดจนชีวิตคนไข้ต้องจบลงในอดีต เขากำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อเขามองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในแอ่งหมึกสีดำนั้น แทนที่จะเป็นใบหน้าของเขาเอง เงาที่สะท้อนกลับมากลับเป็นใบหน้าของชายที่นั่งเป็นศพอยู่บนเก้าอี้—ใบหน้าที่กำลังแสยะยิ้มตอบกลับมาหาเขาอย่างชัดเจน "พัชร..." รินรดากระซิบด้วยเสียงที่สั่นเครือ "ดูที่ผนังห้องสิ" พัชรเงยหน้าขึ้นมองตามนิ้วมือของเธอ สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น บนผนังสีขาวสะอาดตาในวินาทีนี้ ปรากฏรอยนิ้วมือเปื้อนเลือดนับร้อยรอยโผล่พ้นออกมาจากวอลเปเปอร์ ราวกับว่าคนที่ถูกกักขังอยู่ในผนังห้องกำลังพยายามตะเกียกตะกายออกมาหาพวกเขา คดีนี้ไม่ใช่แค่การฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือคำประกาศสงครามจากอดีตที่เขาพยายามลืมมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดของคดีนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ