ไซต์งานนรกกับคนปากร้าย

เส้นสายสีแดงบนกระดาษไขแผ่นใหญ่ถูกขีดฆ่าด้วยปากกาเคมีสีดำอย่างไม่ไยดี เสียงขีดข่วนกระดาษด้วยความหงุดหงิดดังแทรกเสียงเครื่องจักรหนักในไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ธันวากำลังขยับกรอบแว่นสายตาด้วยมือข้างที่สวมถุงมือผ้าฝ้ายสีขาว ใบหน้าคมคายภายใต้หมวกนิรภัยสีเหลืองบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเส้นตรง สายตาสีเข้มคมกริบกวาดมองโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กตรงหน้าสลับกับแบบแปลนในมือ "ถ้าตรงนี้วางเสาเข็มตามที่คุณแก้มา ตึกนี้คงไม่ได้ถล่มเพราะแผ่นดินไหวหรอกครับ แต่มันจะทรุดพังลงมาทับคนงานตายตั้งแต่ยังสร้างไม่เสร็จนั่นแหละ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง ธันวาชะงักมือที่กำลังจะดึงแบบแปลนกลับ เขากลืนก้อนความโกรธลงคออย่างยากลำบากก่อนจะหันขวับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง ผู้ชายในชุดยูนิฟอร์มช่างก่อสร้างเปื้อนฝุ่นปูน หมวกนิรภัยสีขาวเอียงทำมุมกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ได้มีความเคารพในฐานะสถาปนิกผู้ออกแบบแม้แต่น้อย พีท... ผู้รับเหมามือหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องฝีมือการสร้างตึกพอๆ กับความกวนประสาทที่หาตัวจับยาก "ผมคำนวณโครงสร้างนี้มาตามหลักวิศวกรรมสากล คุณพีทต่างหากล่ะครับที่กำลังพยายามลดขั้นตอนเพื่อประหยัดงบวัสดุ แล้วมาโยนความผิดให้แบบแปลนของผม" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงคมกริบ ดวงตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟแลบแปลบ "สากลเหรอครับคุณสถาปนิก" พีทหัวנסในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนธันวาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือจางกับกลิ่นฝุ่นปูนลอยแตะจมูก "พวกคุณเรียนมาแต่ทฤษฎีในห้องแอร์ นั่งขีดเส้นสวยๆ บนกระดาษ แต่วันจริง หน้างานจริง ดินมันทรุด เหล็กมันขยายตัวตามความร้อน คุณเคยลงมาเอาตีนเหยียบดินโคลนแบบนี้ไหมครับ?" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและท่าทีหยิ่งยโសของพีททำให้เส้นความอดทนของธันวาขาดผึ่ง สถาปนิกหนุ่มผู้เจ้าระเบียบก้าวเข้าไปประชิดตัวผู้รับเหมาหนุ่ม ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ทั้งคู่ต่างจ้องตาชนิดที่เรียกว่าไม่มีใครยอมใคร "ถ้าผมไม่ลงมาดูหน้างานเอง ผมคงไม่เห็นหรอกครับว่าผู้รับเหมาบางคนกำลังแอบเปลี่ยนสเปกเหล็กเสริมคาน" ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกวาดมองสำรวจใบหน้าคมเข้มที่มีคราบฝุ่นเลอะเปื้อนอย่างไม่เกรงใจ "จำไว้เลยนะครับคุณพีท โปรเจกต์นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของผม ทุกอย่างต้องเป๊ะตามแบบ ไม่มีข้อยกเว้น และไม่มีการลดเกรดใดๆ ทั้งสิ้น" พีทหุบยิ้มทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่คมปลาบ เข้มงวด และอันตรายอย่างประหลาด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของธันวาเกือบจะชนเข้ากับเสาคอนกรีต รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "ปากเก่งใช้ได้นี่ครับ... สถาปนิกหน้าหล่อ" พีทโน้มใบลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าของธันวา "แต่ระวังเถอะ ปากเก่งมากๆ แบบนี้ ระวังจะไม่ได้กลับออกไปจากไซต์งานของผมทั้งตัว" ธันวากำมือแน่น หัวใจเต้นโครมครามไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธและแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เขาเตรียมจะอ้าปากตอกกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบที่สุดเท่าที่จะหาได้ แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน "ธันวา! อยู่ตรงนี้เองเหรอ แย่แล้ว... ศรุตพาบอร์ดบริหารชุดใหญ่มาตรวจไซต์งานกะทันหัน!" รินวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยความเร่งรีบ ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนเห็นได้ชัด ธันวาชะงัก หันไปมองเพื่อนสนิทสลับกับใบหน้าของพีทที่เวลานี้รอยยิ้มกวนประสาทหายวับไป กลายเป็นความเคร่งเครียดที่เข้ามาแทนที่ในพริบตาเดียว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสัมพันธ์สุดเดือดนี้ไปพร้อมกันนะครับ