ถอยไปถ้าไม่อยากโดนลูกหลง

"ถ้าคุณยังยืนบื้ออยู่ตรงนั้น แทนที่จะรีบเช็กไฟล์ต้นฉบับในเซิร์ฟเวอร์สำรอง ผมรับรองได้เลยว่าพรุ่งนี้ชื่อเสียงสถาปนิกเนี้ยบกริบของคุณได้กลายเป็นปุ๋ยหมักสมใจศรุตแน่" น้ำเสียงกวนประสาทของพีทดังแทรกเข้ามาในจังหวะที่หัวใจของธันวากำลังเต้นรัวด้วยความตระหนก ธันวากำมือแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เขารู้ดีว่าคำพูดของคนตรงหน้าไม่ใช่การประชดประชัน แต่มันคือความจริงที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดที่เขากำลังเผชิญ "รู้แล้วครับ ไม่ต้องย้ำ" ธันวาตวัดสายตาคมกริบมองร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงเสาค้ำยันด้วยท่าทางผ่อนคลายเกินเหตุ "แล้วคุณล่ะ จะมัวมายืนเป็นหุ่นโชว์เสื้อให้พนักงานคนอื่นซุบซิบเล่น หรือจะยอมมาช่วยผมดูรอยรั่วของระบบที่พวกมันฝังไว้กันแน่" พีทหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นสายตาที่ดูเหมือนจะกะล่อนไปเรื่อยทอประกายบางอย่างที่ธันวาอ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้จนธันวาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ในขณะนั้นเอง เสียงโลหะหนักกระทบพื้นคอนกรีตดังสนั่นหวั่นไหว แรงสั่นสะเทือนจากเครนยกของที่ผิดพลาดด้านบนทำให้โครงเหล็กขนาดมหึมาที่วางซ้อนกันอยู่ใกล้ๆ โซเซราวกับคนเมา พีทที่ไวกว่าเห็นความผิดปกติก่อน เขาสบถลั่นพลางพุ่งตัวเข้าใส่ธันวาจนร่างของสถาปนิกหนุ่มล้มกลิ้งลงไปกับพื้นในระยะห่างจากรัศมีที่เหล็กจะหล่นลงมาเพียงไม่กี่นิ้ว เสียงโครมครามตามมาด้วยฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ไซต์งานก่อสร้างที่เคยเงียบสงบพลันกลายเป็นโกลาหล พนักงานทุกคนต่างวิ่งหนีเอาตัวรอด แต่ทว่าในจุดที่อับที่สุดของอาคาร ธันวากำลังนอนจุกอยู่ใต้ร่างแกร่งของพีท "เหอะ... ขยับตัวบ้างสิครับคุณสถาปนิก" เสียงของพีทแหบพร่าอยู่ข้างหู เขาไม่ได้ลุกออกไปทันที แต่กลับกดน้ำหนักตัวลงมามากขึ้นจนธันวารู้สึกถึงความร้อนจากแผงอกของอีกฝ่าย "หรือว่าที่เงียบไปเนี่ย เพราะติดใจสัมผัสของ 'ผู้รับเหมาปากเสีย' คนนี้เข้าแล้ว?" ธันวาเบิกตากว้าง ความโกรธเคืองพุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่ความตกใจ เขาผลักอกกว้างของพีทออกอย่างแรงจนคนตัวโตกว่าเซถอยหลังไปสองสามก้าว พีทไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง กลับยกมือขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อเชิ้ตของตัวเองด้วยความใจเย็น "ถอยไปซะ ถ้าไม่อยากโดนลูกหลงจากปากตัวเองเข้าสักวัน" ธันวาลุกขึ้นยืน ปัดเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นของตัวเองพลางจัดคอเสื้อให้เข้าที่ ทั้งที่มือยังสั่นเทาจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ "ผมไม่ได้ขอให้คุณช่วย" "ปากแข็งไม่เปลี่ยน" พีทเลิกคิ้ว สายตาคู่คมกวาดมองไปรอบไซต์งานที่เริ่มสงบลง ก่อนจะลดเสียงลงจนเหลือเพียงกระซิบ "คุณควรขอบคุณผมนะธันวา เพราะถ้าผมไม่คว้าคุณไว้ ป่านนี้คุณคงไม่ต้องห่วงเรื่องโปรเจกต์แล้ว แต่คงต้องห่วงเรื่องหาโลงศพแทน" ธันวาเม้มปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่ปั่นป่วนอยู่ในอกเริ่มตีรวน เขาเกลียดพีทที่ทำตัวเหนือกว่า เกลียดที่พีทรู้ทันไปเสียทุกเรื่อง และที่สำคัญที่สุด... เขาเกลียดที่ใจเขาสั่นทุกครั้งที่อีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นเหงื่อที่ดูดิบเถื่อนอย่างน่าประหลาด "เรื่องไส้ศึก..." ธันวาเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ พยายามดึงสติกลับมา "ผมจะจัดการเอง คุณแค่คอยคุมคนงานไม่ให้ก่อเรื่องเพิ่มก็พอ" "คุณมั่นใจเกินไปหรือเปล่าครับ" พีทก้าวเข้ามาประชิดอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่เปิดโอกาสให้ธันวาถอยหนี นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบเศษคอนกรีตขนาดเล็กที่ติดอยู่บนปกเสื้อของสถาปนิกหนุ่มออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วผ่านผิวคอทำให้ธันวาต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ศรุตไม่ได้มีแค่ไส้ศึกในไซต์งาน แต่มันมี 'ตา' อยู่ในห้องทำงานของคุณด้วย" ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเขากระตุกวูบ ภาพหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เขาเคยเปิดทิ้งไว้แวบเข้ามาในหัว "หมายความว่ายังไง?" พีทไม่ได้ตอบในทันที เขามองไปรอบๆ ราวกับจะเช็กความปลอดภัย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของธันวา ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะเข้ากับใบหูทำให้ธันวารู้สึกร้อนวูบไปทั่วร่าง "หมายความว่า... คนที่น่าสงสัยที่สุด อาจจะเป็นคนที่คุณไว้ใจที่สุดในห้องทำงานนั่นแหละครับ" ยังไม่ทันที่ธันวาจะตั้งคำถามต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทั้งคู่ผละออกจากกันแทบจะทันที ธันวาหันกลับไปมองและพบกับ 'ริน' เพื่อนสนิทที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก แต่เมื่อดวงตาของเธอเหลือบไปเห็นพีทที่ยืนจ้องด้วยสายตานิ่งเรียบ รอยยิ้มแปลกประหลาดที่เขามักไม่เคยเห็นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "ธันวา! เกิดเรื่องขึ้นจริงเหรอ ฉันได้ยินข่าวว่าเกิดอุบัติเหตุ!" รินรีบวิ่งเข้ามาจับแขนธันวาไว้แน่น ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นสภาพของทั้งคู่ "คุณพีท... ทำไมคุณถึงมาอยู่กับธันวาในสภาพนี้คะ?" ธันวาขมวดคิ้ว เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ แววตาของรินที่มองพีทไม่ใช่ความห่วงใย แต่เป็นความระแวงที่ปิดไม่มิด และนั่นก็ทำให้จิ๊กซอว์ในหัวของเขาเริ่มปะติดปะต่อกันอย่างน่าหวาดหวั่น หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะถูกใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับเรื่องราวที่กำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ นะครับ ดรากอนไรเดอร์