ทิ้งพระเอกแล้วไปรวยดีกว่า

เสียงหัวเราะเบาๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำของรินรดา ทำให้บรรยากาศหรูหราภายในงานเลี้ยงการกุศลค่ำคืนนี้ดิ่งวูบลงราวกับอุณหภูมิห้องถูกลดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก นลินถึงกับหน้าถอดสี ริมฝีปากบางสั่นระริกด้วยความตกใจและอับอายระคนกัน ดวงตากลมโตที่เคยใช้เรียกคะแนนความน่าสงสารจากคนรอบข้างตอนนี้เบิกกว้างจนแทบถลน เธอนึกไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงที่เคยยอมก้มหัวให้เธอมาตลอดอย่างรินรดา จะกล้าพลิกเกมกลับมาเล่นงานด้วยสายตาที่คมกริบและเยືือกเย็นราวกับคมมีดเช่นนี้ "ริน... เธอพูดบ้าอะไรของเธอ?" เสียงหวานใสของนลินสั่นเครือเล็กน้อย พยายามเรียกเสียงฮือฮาจากแขกเหรื่อรอบข้างด้วยการบีบน้ำตาคลอเบ้า "นลินแค่... แค่เป็นห่วงเรื่องที่ธันวาเขาอาจจะลำบาก..." "เป็นห่วง?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างงดงาม เธอยืดตัวตรงเต็มความสูง ชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตขับให้ผิวเนียนผ่องดูเปล่งประกายจนละสายตาไม่ได้ "เงินในบัญชีของฉันมีตัวเลขกี่หลัก คุณนลินเคยเปิดสมุดบัญชีดูสักครั้งไหมคะ ถึงได้กล้าเอาความน่าสมเพชของคุณมาตัดสินชีวิตของฉัน" เสียงซุบซิบเริ่มดังระงับไปทั่วห้องโถง แขกผู้มีเกียรติหลายคนต่างหันมามองเป็นตาเดียว บ้างก็พยักหน้ารับด้วยความทึ่งในความเด็ดเดี่ยวของรินรดา ในขณะที่บางคนซึ่งเคยสนิทสนมกับนลินต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง เพราะภาพจำของรินรดาในอดีตคือคุณหนูตกอับที่เกาะผู้ชายกินและยอมจำนนต่อนางเอกผู้แสนดีเสมอมา แต่วินาทีนี้... รินรดาคนเก่าได้ตายไปแล้ว เหลือเพียง "นักลงทุนสาวผู้กุมระบบตลาดหุ้นร้อยล้าน" ที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ขวางทาง ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น ประตูบานใหญ่แกะสลักลายวิจิตรของห้องจัดเลี้ยงก็เปิดผางออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาดึงดูดทุกสายตาให้หันไปมอง ธันวา ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ไร้รอยยبرบนใบหน้าคมคาย แต่แววตากลับคมกริบดุดัน เขาไม่ได้เดินมาทางนลินหรือกลุ่มไฮโซที่กำลังจับกลุ่มนินทา แต่ก้าวตรงดิ่งเข้ามาหารินรดา วางมือลงบนเอวคอดกิ่วของเธออย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย "รอนานไหมครับคุณภรรยา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความอ่อนโยนที่จงใจให้คนรอบข้างได้ยินชัดเจน รินรดายิ้มรับ แววตาที่มองธันวาฉายประกายความอบอุ่นลึกซึ้งต่างจากตอนที่ใช้มองคนอื่นลิบลับ "ไม่นานค่ะ... แค่จัดการกับพวกแมลงวันที่น่ารำคาญนิดหน่อยเอง" การปรากฏตัวของธันวาในฐานะ "สามี" และผู้สนับสนุนที่อยู่เคียงข้างรินรดาในยามที่เธอยังไม่มีอะไร ทำให้บรรดาศักดินาในงานถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะไม่มีใครไม่รู้ว่าตระกูลของธันวาแม้จะเก็บตัวเงียบเชียบในช่วงหลัง แต่รากฐานอำนาจและอิทธิพลที่แท้จริงในตลาดทุนนั้นลึกซึ้งเกินกว่าที่คนกลุ่มนี้จะจินตนาการถึง นลินหน้าซีดเผือดลงไปอีก เมื่อตระหนักได้ว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับไฟที่พร้อมจะเผาเธอให้เป็นจุล "ธันวา..." นลินฝืนส่งเสียงเรียกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้สั่นเครือและน่าสงสารที่สุด "คุณจำไม่ได้เหรอคะว่าเราเคย..." "คุณนลินครับ" ธันวาหันไปมองนลินด้วยสายตาว่างเปล่าไร้เยื่อใย คำพูดของเขาเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "กรุณาให้เกียรติภรรยาของผมด้วยครับ และถ้าจะกรุณา ช่วยถอยห่างจากเราสักสองก้าว เพราะกลิ่นความอิจฉามันรบกวนบรรยากาศดินเนอร์ของเรา" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นเบาๆ จากมุมหนึ่งของห้อง ทำเอานลินอับจนหนทางจนต้องกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความโกรธแค้นและริษยาตีรวนขึ้นมาจนหน้าตาบิดเบี้ยว แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนกำหมัดแน่นอยู่ท่ามกลางความอับอายขายหน้า รินรดามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสะใจที่เอ่อล้นอยู่ในอก ระบบในหัวของเธอยังคงส่งเสียงแจ้งเตือนความมั่งคั่งที่เพิ่มขึ้นทุกวินาทีจากการขยับตัวทางธุรกิจที่เธอดำเนินการไว้ล่วงหน้า แต่เธอยังไม่หยุดแค่นี้ ในเมื่อพวกมันกล้าหาเรื่องเธอก่อน งานเลี้ยงฉลองความล่มจมของพวกมันก็สมควรจะเริ่มต้นขึ้นเสียที รินรดายกแก้วแชมเปญขึ้นจิบบางๆ ก่อนจะหันไปสบตากับธันวา ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันอย่างรู้ใจ เป็นรอยยิ้มของคู่ชีวิตที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา และในตอนนี้... พวกเขากำลังจะร่วมกันเหยียบย่ำคนอวดดีเหล่านี้ให้จมดินไปด้วยกัน ทว่า... ในจังหวะที่รินรดากำลังจะหันหลังเดินออกจากวงล้อมเพื่อไปรับประทานอาหารค่ำสุดหรูที่เธอจองไว้ทั้งภัตตาคาร โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าคลัชแบรนด์หูกระต่ายของเธอก็สั่นสะท้อนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงข้อความจากบุคคลนิรนามที่ส่งพิกัดพร้อมภาพถ่ายบางอย่างมาให้... ภาพถ่ายของเอกสารลับสุดยอดที่เชื่อมโยงระหว่างตระกูลของนลินกับความลับการยักยอกเงินบริษัทของพ่อเธอเองในอดีต! รินรดาชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงด้วยความระแวงระวัง... ใครกันที่เป็นคนส่งข้อมูลนี้มาให้เธอในเวลาที่เหมาะเจาะเช่นนี้? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บสายเปย์นี้นะคะ