ภาพวาดที่ไม่มีชื่อเจ้าของ

กลิ่นไวน์วินเทจราคาแพงระยับเคล้าคลอไปกับเสียงเครื่องดนตรีคลาสสิกบรรเลงสดในห้องโถงจัดแสดงงานศิลป์ระดับลักชูรีใจกลางเมือง ทว่าไม่มีสิ่งใดดึงดูดสายตาของอาคเนย์ได้เท่ากับผืนผ้าใบขนาดใหญ่ที่แขวนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลางฟากฝั่งตรงข้าม แสงไฟสปอตไลท์สีนวลส่องกระทบผืนผ้าใบสีดำสนิท ซึ่งถูกละเลงด้วยรอยพู่กันสีแดงฉานราวกับหยดเลือดและประกายทองระยิบระยับ ภาพนั้นช่างทรงพลัง บาดลึก และเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ที่คุ้นเคยเสียจนหัวใจของภัณฑารักษ์หนุ่มกระตุกวูบ ผลงานชิ้นนี้ไม่มีชื่อระบุไว้ใต้ภาพ มีเพียงตัวย่ออักษรภาษาอังกฤษสามตัวสลักไว้มุมล่าง... *‘R.R.D.’* รินรดา ชื่อที่เขาไม่ได้ยิน ไม่ได้เอ่ยถึง และจงใจลบเลือนมันไปจากสารบบชีวิตคู่ตลอดสามปีที่ผ่านมาผุดวาบขึ้นมาในหัว สมองของอาคเนย์ชาดิก เขายืนนิ่งค้างอยู่หน้าภาพวาดนั้น ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด ความทรงจำเมื่อครั้งที่เธอยังเป็นเพียงภรรยาเงียบๆ ผู้คอยต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มจืดจางในห้องชุดเพนต์เฮوس์อันว่างเปล่าไหลย้อนกลับมา ภาพของหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเงาตามตัว เป็นสิ่งของประดับบารมีที่ไม่มีค่าพอจะใส่ใจ บัดนี้กลับทรงพลังและงดงามจนแม้แต่เขายังต้องยอมจำนน "งดงามใช่ไหมครับ คุณอาคเนย์" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านข้าง อาคเนย์หันไปมองพบพศิน—นักสะสมงานศิลปะผู้ทรงอิทธิพล คู่แข่งคนสำคัญทางธุรกิจและสนามประลองหัวใจ—กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง รอยยิ้มมุมปากของพศินอาบไล้ด้วยความเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด "ผมต้องขอบคุณคุณจริงๆ นะครับ ที่เคยมองข้ามเพชรเม็ดงามเม็ดนี้ไป ไม่อย่างนั้น ผมคงไม่มีโอกาสได้ครอบครองทั้งผลงานระดับมาสเตอร์พีซ... และตัวของศิลปินผู้อยู่เบื้องหลัง" ประโยคทิ่มแทงนั้นทำให้อาคเนย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความหึงหวงที่ไร้สิทธิ์และทิฐิอันเย่อหยิ่งตีรวนขึ้นมาจุกอก เขาเกือบจะสวนกลับด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามแบบที่เคยทำในอดีต หากแต่เสียงปรบมือเบาๆ และการปรากฏตัวของใครบางคนบริเวณบันไดวนชั้นลอยกลับทำให้คำพูดทุกคำติดอยู่แค่ลำคอ ที่ตรงนั้น... รินรดากำลังก้าวลงมา เธอเปลี่ยนไปจนอาคเนย์เกือบจำไม่ได้ จิตรกรสาวผู้เคยสวมชุดเรียบง่ายไร้รสนิยมในสายตาเขา บัดนี้สวมชุดเดรสยาวผ้าไหมซาตินสีมรกตเข้ารูป ขับเน้นทรวดทรงองเอวเย้ายวนสะกดทุกสายตา เครื่องเพชรประดับคอระหงและเรียวหูกระทบกับแสงไฟระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดใจที่สุดคือแววตาคู่คมกริบที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ทรนง และเย่อหยิ่งอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน รินรดาไม่ได้มองมาที่เขา เธอมองตรงไปยังพศินด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่กังวานก้องในความเงียบ "คุณพศินมารอนานไหมคะ พอดีรินติดธุระกับฝ่ายจัดแสดงนิดหน่อยค่ะ" "สำหรับคุณริน... ผมรอได้เสมอครับ" พศินตอบพร้อมกับยื่นมือไปโอบเอวคอดกิ่วของเธออย่างสนิทสนม รินรดาไม่ได้หลบเลี่ยง เธอกลับโน้มกายเข้าหาเล็กน้อย ราวกับภาพนั้นถูกจัดฉากขึ้นเพื่อทิ่มแทงหัวใจของคนที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล อาคเนย์รู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบเข้าที่กลางอก ความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความต้องการที่ถูกกดทับมานานระเบิดออกมาเป็นระลอกคลื่น เขาก้าวเท้าฉับๆ ตรงเข้าไปหาคนทั้งสองทันที โดยไม่สนสายตาของผู้คนที่เริ่มหันมามอง "ริน" เสียงของอาคเนย์แหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เอמהชื่อนั้นออกไป รินรดาชะงัก เธอกลืนคำพูดกับพศินลงคอ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีสามี ดวงตากลมโตคู่นั้นเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับเขานั้นเป็นเพียงอากาศธาตุ หรือเป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งในงานนิทรรศการ "อ้าว คุณอาคเนย์... ภัณฑารักษ์ผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะนี่เองค่ะ" รินรดายิ้มมุมปาก น้ำเสียงของเธอเจือแววประชดประชันอย่างไม่ปิดบัง "ไม่นึกว่าจะมางานเปิดตัวแกลเลอรีของรินได้นะคะ นึกว่าคุณจะสนใจแต่ภาพวาดเก่าๆ ที่ไม่มีชีวิตชีวาเสียอีก" "คุณทำตัวแบบนี้หมายความว่ายังไง ริน... ภาพพวกนี้ แล้วก็ผู้ชายคนนี้..." อาคเนย์กัดฟันกรวด พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่สายตาคมกริบมองเลยไปยังมือของพศินที่ยังคงวางอยู่บนเอวของเธอ "อย่าล้ำเส้นค่ะ คุณอาคเนย์" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกจนเขาต้องชะงัก "เราหย่ากันขาดแล้ว สามปีที่ผ่านมา คุณน่าจะจำได้ขึ้นใจว่าเรา 'จบกัน' ในรูปแบบไหน และตอนนี้ ฉันจะเป็นใคร ทำอะไร หรืออยู่กับใคร... มันก็ไม่ใช่กงการอะไรที่คุณจะต้องมาใส่ใจ" วาจานั้นคมกริบยิ่งกว่าใบมีด อาคเนย์รู้สึกราวกับถูกตบหน้ากลางสาธารณชน ความเย่อหยิ่งที่เคยมีพังทลายไม่เป็นท่า ความรู้สึกผิดที่เคยพยายามปฏิเสธบัดนี้กัดกินหัวใจจนเจ็บปวดไปหมด เขาอยากจะดึงเธอเข้ามารั้งไว้ในอ้อมแขน อยากจะเอ่ยคำขอโทษที่เคยโง่เขลาและมองข้ามเธอไป แต่ทิฐิและสถานการณ์รอบตัวกลับทำให้ทำได้เพียงยืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พศินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีเยาะเย้ย "ดูเหมือนคุณอาคเนย์จะยังทำใจไม่ได้กับการสูญเสียของมีค่าสินะครับ... แต่ก็นั่นแหละ ของบางอย่าง ถ้าตอนที่เรามีอยู่ไม่รู้จักรักษา พอหลุดมือไปแล้ว... ต่อให้คุกเข่าอ้อนวอน ก็ไม่มีวันได้คืนหรอกครับ" อาคเนย์หันขวับไปจ้องหน้าพศินด้วยแววตาวาวโรจน์ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความอดทนของเขาขาดผึ่งลงตรงนั้น เขาก้าวเข้าประชิดตัวพศินหมายจะกระชากคอเสื้อให้สาสมกับความอวดดี แต่ก่อนที่มือของเขาจะสัมผัสโดนตัวคู่แข่ง เสียงหวานกังวานและทรงอำนาจของรินรดาก็เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน "หยุดนะคะ อาคเนย์! อย่าทำตัวไร้อารยะในงานของฉัน ถ้าคุณยังอยากมีหน้ามีตาเดินอยู่ในวงการศิลปะ กรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วยค่ะ" อาคเนย์ชะงักค้าง เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอดีภรรยา หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งรัก ทั้งปรารถนา และโหยหาอย่างบ้าคลั่ง สัมผัสจากอดีตที่เคยแนบชิด กลิ่นกายหอมกรุ่นที่ลอยแตะจมูก และเรือนร่างเย้ายวนภายใต้ชุดซาตินสีมรกตนั้นกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างรุนแรง เขารู้ดีว่าคืนนี้ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอเดินหนีหายไปจากสายตาอีกเป็นอันขาด ไม่ว่าเธอจะใช้ผู้ชายคนไหนมาเป็นโล่กำบัง หรือพยายามทำตัวเย็นชาใส่เขามากแค่ไหนก็ตาม รินรดาหันหลังให้เขาโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ เธอกำลังจะก้าวเดินออกไปพร้อมกับพศิน แต่อาคเนย์กลับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น ออกแรงดึงรั้งให้เธอกลับมาปะทะเข้ากับแผงอกของเขาอย่างรวดเร็ว "ปล่อยนะ!" รินรดาอุทานด้วยความตกใจ หันขวับกลับมามองเขาด้วยความโกรธ "ไม่ปล่อย..." อาคเนย์กระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ไม่อาจซ่อนเร้น "คุณคิดเหรอริน... ว่าผู้ชายอย่างผม จะยอมปล่อยให้ของๆ ตัวเอง ไปอยู่ในมือคนอื่นง่ายๆ" ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้ตอบโต้ ประตูห้องรับรองพิเศษด้านหลังแกลเลอรีก็เปิดออก พร้อมกับร่างเล็กจิ๋วของเด็กชายวัยประมาณสองขวบครึ่งในชุดสูทตัวจิ๋วที่วิ่งเตาะแตะออกมาหาผู้เป็นแม่ "ม้ามี๊ฮะ! น้องรันง่วงนอนแล้ว..." เด็กชายเอ่ยเรียกพลางขยี้ตาด้วยความง่วง น้ำเสียงใสแจ๋วและใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดแบบมาจากรินรดา... แต่ดวงตาคมกริบและสันจมูกโด่งรั้นนั้น ช่างพิมพ์เดียวกับอาคเนย์ราวกับส่องกระจกเงา! อาคเนย์ยืนแข็งทื่อ ลลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจในค่ำคืนนี้... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ