การแข่งขันทำขนมกระชับมิตร

"ถ้าคุณเรียกสิ่งนี้ว่าการอบขนม ผมว่าเราคงมีมาตรฐานที่ต่างกันคนละโลกแล้วล่ะครับ แม่สาวน้อย" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังกังวานไปทั่วคาเฟ่เล็กๆ แห่งนี้ 'กัสตาร์ด' พ่อครัวขนมหวานจากราชสำนักเมืองหลวงวางจาน 'มิลเฟย' ที่จัดแต่งอย่างวิจิตรบรรจงลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเก่าๆ ของริน ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเขาปรายมองเตาอบแบบโบราณและเครื่องดริปกาแฟทองเหลืองด้วยสายตาเวทนา รินวางถ้วยกาแฟเอธิโอเปียที่เธอเพิ่งดริปเสร็จลงบนเคาน์เตอร์ กลิ่นหอมฟุ้งของดอกไม้และเบอร์รี่สดกระจายตัวเบาๆ ในอากาศ เธอไม่ได้โกรธเคือง ทว่าแววตาที่มักจะอ่อนโยนกลับทอประกายคมกริบดุจมีดปอกผลไม้ชั้นดี "มาตรฐานของเมืองหลวงวัดกันที่ความซับซ้อนของวัตถุดิบและรูปลักษณ์ที่ไร้ที่ติสินะคะ" รินเอ่ยขึ้นเบาๆ เสียงของเธอราบเรียบจนเซร่าที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ข้างหลังถึงกับขยับตัวเล็กน้อย เอลฟ์สาวสัมผัสได้ถึงไอเวทมนตร์อ่อนๆ ที่เริ่มสั่นไหวรอบตัวริน "แน่นอนสิ" กัสตาร์ดหัวเราะในลำคอ "ขนมที่ไร้ซึ่งเทคนิคการจัดวางที่หรูหรา ก็เป็นได้แค่ขนมให้พวกชาวป่ากินแก้หิวเท่านั้นแหละ" รินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เธอเพียงแค่เดินไปที่เคาน์เตอร์ไม้ หยิบแป้งสาลีเนื้อละเอียดที่เธอร่อนเองกับมือและเนยสดจากฟาร์มในป่าลึกขึ้นมา ความเงียบเข้าปกคลุมคาเฟ่ ดยุคอาเธอร์ซึ่งนั่งจิบกาแฟอยู่มุมห้องวางถ้วยลงช้าๆ พลางหรี่ตามองการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลแต่หนักแน่นของเชฟสาว "งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมคะ" รินเอ่ยขณะเริ่มนวดแป้ง "ถ้าขนมของฉันทำให้คุณรู้สึกถึง 'บ้าน' ได้แม้เพียงเสี้ยววินาที คุณต้องยอมรับว่าร้านเล็กๆ แห่งนี้มีค่ามากกว่าที่คุณคิด" "และถ้าคุณแพ้?" กัสตาร์ดท้าทาย "ฉันจะปิดร้านนี้ถาวร" คำพูดของรินทำให้บรรยากาศในร้านตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เซร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ดาบประจำตัวของเอลฟ์สาวเริ่มส่งเสียงสั่นเบาๆ ในฝัก ดยุคอาเธอร์ขยับตัวเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาไม่เคยเห็นรินจริงจังถึงเพียงนี้มาก่อน การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นด้วยความเงียบเชียบ มีเพียงเสียงตีแป้งเป็นจังหวะ และเสียงน้ำร้อนที่หยดผ่านผงกาแฟคั่วบดใหม่ๆ รินไม่ได้ใช้เครื่องมือหรูหรา เธอใช้มือ ใช้ประสาทสัมผัส และ 'หัวใจ' ในการทำความเข้าใจวัตถุดิบ กัสตาร์ดทำขนมด้วยความแม่นยำทางวิทยาศาสตร์ ทุกอย่างถูกชั่งตวงวัดอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าขนมของรินกลับมีความร้อนแรงและนุ่มนวลราวกับมีชีวิต สามสิบนาทีผ่านไป... กลิ่นหอมอบอวลที่แปลกประหลาดอบอวลไปทั่วร้าน มันไม่ใช่แค่กลิ่นเนยน้ำตาลทั่วไป แต่มันเป็นกลิ่นของความทรงจำ กลิ่นของไออุ่นหลังฝนตก กลิ่นของความสุขที่แฝงอยู่ในรสหวาน รินยกถาดขนมออกมา มันเป็นเพียง 'ทาร์ตไข่รสกาแฟ' ที่หน้าตาธรรมดาที่สุด แตกต่างจากมิลเฟยสีทองอร่ามของกัสตาร์ดอย่างสิ้นเชิง กัสตาร์ดหยิบช้อนเงินขึ้นมาด้วยท่าทีโอหัง เขาส่งขนมชิ้นนั้นเข้าปาก แต่ทันทีที่ลิ้นสัมผัสกับเนื้อแป้งที่กรอบร่วนและไส้คัสตาร์ดที่ละลายหายไปราวกับเวทมนตร์ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง มือที่ถือช้อนสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพในหัวของกัสตาร์ดหมุนวน... เขาเห็นห้องครัวเล็กๆ ในชนบท เห็นรอยยิ้มของคุณย่าที่เคยทำขนมให้เขากินในวันวาน รสชาติที่เขาพยายามลืมเลือนไปเพราะความทะเยอทะยานในเมืองหลวงกลับถาโถมเข้ามาจนหยาดน้ำใสเอ่อล้นดวงตา "นี่มัน... อะไรกัน..." กัสตาร์ดพึมพำเสียงสั่น รินวางมือลงบนเคาน์เตอร์ สายตาของเธอยังคงอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ "ขนมไม่ได้มีไว้เพื่อโชว์ความเหนือกว่าค่ะคุณกัสตาร์ด แต่มันมีไว้เพื่อเยียวยาหัวใจของคนที่เหนื่อยล้า... ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม" กัสตาร์ดวางช้อนลงช้าๆ ความเย่อหยิ่งที่เคยสวมใส่เป็นหน้ากากมลายหายไปสิ้น เขาก้มศีรษะลงต่ำ สื่อถึงการยอมรับความพ่ายแพ้โดยสมบูรณ์ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบานพับเกือบหลุด ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามา เขาไม่ใช่ลูกค้าธรรมดา ดาบเล่มโตที่คาดอยู่ข้างเอวมีตราสัญลักษณ์ของ 'กองอัศวินมืด' ซึ่งเป็นกลุ่มที่เพิ่งถูกยุบไปเมื่อห้าปีก่อน ชายคนนั้นกวาดสายตามองไปทั่วร้าน ก่อนจะหยุดนิ่งที่ริน "ข้าหาเจ้าเจอแล้ว... ทายาทคนสุดท้ายของหอคอยเวทมนตร์ขนมหวาน" รอยยิ้มบนใบหน้าของรินเลือนหายไปทันที มือของเธอที่ยังเปื้อนแป้งสั่นไหวเล็กน้อยขณะที่บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากความหวานอบอุ่นเป็นความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูก ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความหวานปะทะกับความขัดแย้งในตอนนี้ไปกับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ