รุ่งอรุณหลังพายุ

"ถ้าคุณจะฆ่าฉันเพราะแป้งทาร์ตที่ยังอบไม่ได้ที่ ก็ถือว่าเป็นวิธีจบชีวิตที่ดูงี่เง่าที่สุดที่เคยได้ยินมาเลยนะคะ" รินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง ร่างของ 'เพชฌฆาตไร้เงา' อยู่ห่างจากแผ่นหลังของเธอไม่ถึงสามก้าว กลิ่นอายสังหารที่เขานำติดตัวมานั้นรุนแรงจนเกือบจะกลบกลิ่นหอมของเนยสดที่กำลังฟุ้งกระจายอยู่ในเตาอบ แต่ในมือของรินกลับยังคงประคองที่คีบด้ามไม้ไว้มั่น เธอค่อยๆ พลิกชิ้นขนมในถาดอย่างบรรจง ราวกับว่าอาวุธที่จ่ออยู่ที่ท้ายทอยไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทหยุดกึก ดาบสั้นเล่มคมกริบที่สะท้อนแสงไฟสลัวในร้านวูบไหว เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ แต่รังสีเยือกเย็นกดทับลงมาจนเซร่าที่ยืนอยู่มุมร้านต้องกำด้ามธนูแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เอลฟ์สาวพร้อมจะพุ่งตัวออกไปทุกเมื่อ หากไม่ใช่เพราะรินยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามไว้เสียก่อน "กาแฟเมล็ดพิเศษจากยอดเขาหมอก... ดริปด้วยน้ำอุณหภูมิเก้าสิบองศาพอดี" รินพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะรินน้ำร้อนผ่านผงกาแฟสีเข้ม กลิ่นหอมกรุ่นที่แฝงความนุ่มลึกของช็อกโกแลตและผลไม้ตระกูลเบอร์รี่กระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นนี้ไม่ใช่แค่กลิ่นธรรมดา แต่มันคือศาสตร์แห่งเวทมนตร์ที่รินใช้เป็นอาวุธลับ—มันคือกลิ่นที่ทำลายความโกรธแค้นลงได้แม้ในใจของปีศาจ "คุณเดินฝ่าพายุฝนมาไกลตั้งหลายร้อยไมล์ คงไม่อยากดื่มแค่ความว่างเปล่าหรอกใช่ไหมคะ?" ชายชุดดำชะงัก ดาบในมือที่เคยเตรียมพร้อมจะปลิดชีพสั่นไหวเล็กน้อย กลิ่นกาแฟที่เข้มข้นและอบอุ่นนั้นพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัส มันไม่ใช่แค่เครื่องดื่ม แต่มันคือความโหยหาที่เขาหลงลืมไปนานแสนนานนับตั้งแต่ได้รับภารกิจให้สังหารผู้คนอย่างไร้ความรู้สึก "เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร" เสียงของชายชุดดำแหบพร่าและเย็นเยียบ "ทหารของอาณาจักรล้อมเจ้าไว้หมดแล้ว อีกไม่กี่นาทีที่นี่จะเหลือเพียงเถ้าถ่าน" "ทหารเหล่านั้นไม่ได้มาเพื่อเผาที่นี่หรอกค่ะ" รินหันกลับมาสบตากับเขา ดวงตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเห็นใจที่ทำให้คนตรงหน้าถึงกับผงะ "พวกเขาแค่หิว และคนหิว... มักจะทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ต้องการเสมอ ดยุคอาเธอร์เองก็รออยู่ข้างนอกนั่น เขาไม่ได้มาเพื่อสั่งการกองทัพ เขามาเพื่อขอยกเลิกคำสั่งซื้อที่เขารู้อยู่แก่ใจว่ามันผิดมหันต์" เซร่าก้าวออกมาจากเงามืด ลูกธนูถูกลดระดับลง เธอสังเกตเห็นทหารที่ล้อมร้านอยู่ด้านนอกเริ่มลดอาวุธลงทีละคน สองคน... บรรยากาศที่เคยบีบคั้นเริ่มเบาบางลงเมื่อกลิ่นกาแฟของรินลอยไปถึงพวกเขา สายฝนที่ตกหนักเริ่มซาลงราวกับธรรมชาติกำลังตอบรับต่อความสงบที่หวนคืนมา ชายชุดดำจ้องมองรินนิ่งนาน ก่อนจะเก็บอาวุธเข้าฝัก เขาไม่ได้ถอยทัพเพราะความกลัว แต่เขากำลังพ่ายแพ้ให้กับความเรียบง่ายที่เขาไม่เคยสัมผัส ท่ามกลางสถานการณ์ที่น่าจะจบลงด้วยเลือด ทุกอย่างกลับจบลงด้วยเสียงกระดิ่งหน้าร้านที่สั่นไหวอย่างแผ่วเบา ดยุคอาเธอร์เดินเข้ามาด้วยสีหน้าอิดโรย เขาถอดถุงมือออกแล้ววางลงบนโต๊ะไม้ "ข้าขออภัยที่นำสงครามมาถึงหน้าประตูบ้านของเจ้า" อาเธอร์เอ่ยด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ข้าตกลงกับเบื้องบนแล้ว จะไม่มีใครก้าวเข้ามาที่คาเฟ่แห่งนี้ด้วยเจตนาสังหารอีก กองทัพจะถอยกลับภายในเช้าตรู่นี้" รินพยักหน้าเบาๆ เธอยื่นถ้วยกาแฟดริปร้อนๆ ให้กับเพชฌฆาตไร้เงาที่ยืนเคว้งอยู่ตรงนั้น เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะรับแก้วไปดื่มอย่างลังเล แต่ทันทีที่น้ำสีเข้มไหลผ่านลำคอ ไหล่ที่เคยเกร็งเขม็งก็ตกลง ความอ่อนล้าที่สะสมมาตลอดหลายปีดูเหมือนจะถูกชะล้างออกไปพร้อมกับความอบอุ่นในแก้วนั้น "ริน... ข้าต้องไปแล้ว" อาเธอร์พูดพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง "แต่ข้ากลัวว่าพายุที่เพิ่งผ่านไป มันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ใหญ่กว่า" รินวางถาดขนมลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกส่งมาวางทิ้งไว้เมื่อตอนเที่ยงคืนขึ้นมา ตราประทับบนจดหมายไม่ใช่ตราของราชวงศ์ แต่เป็นตราสัญลักษณ์ที่หายสาบสูญไปนานกว่าร้อยปี—ตราประทับแห่งตระกูลที่ถูกลบออกจากประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นตระกูลของเธอเอง เธอกางจดหมายออกช้าๆ ข้อความภายในทำให้มือของเธอสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ "เจ้าพูดถูกค่ะ อาเธอร์" รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยวปนความกังวล "นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของกองทัพ... แต่คนที่ส่งจดหมายฉบับนี้มา คือคนคนเดียวกับที่ทำให้ครอบครัวของฉันต้องหนีมาซ่อนตัวอยู่ในป่าแห่งนี้... และเขากำลังเดินทางมาที่นี่ในอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เบเกอรี่มิติต่างโลกมาจนถึงจุดนี้นะคะ