ยินดีที่ได้รู้จัก...ไอ้มาเฟียจอมบงการ

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึึกบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนก้องไปทั่วสำนักงานชั่วคราวหน้าไซต์งานก่อสร้าง มันไม่ใช่เสียงของการวาง แต่เป็นการฟาดด้วยความจงใจเพื่อประกาศสงครามเงียบ ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งไม่ถึงดวงตา ดวงตาเรียวรีคมกริบราวกับใบมีดจ้องมองไปยังร่างสูงโปรดักชันเนี๊ยบของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายอารมณ์ "คุณแก้แบบนี้มาสิบรอบแล้วนะคุณคินน์" ธันวาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้ "นี่คือตึกระฟ้า ไม่ใช่ศาลพระภูมิที่คุณจะมาสั่งให้ผมย้ายเสาเอกไปไว้มุมทิศอับลมแค่เพราะซินแสข้างบ้านคุณทักมา!" คนถูกพาดพิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจราวกับกำลังสนุกสนานกับการได้เห็นเหยื่อดิ้นรนในกรงขัง คินน์ก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูก ร่างสูงใหญ่หยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานเพียงแค่เอื้อมมือ ทว่าแรงกดดันมหาศาลกลับแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง "เงินลงทุนหมื่นล้านเป็นของผม สถาปนิกอย่างคุณมีหน้าที่แค่ทำตามที่ผมสั่ง ไม่ใช่มานั่งวิจารณ์ความเชื่อส่วนบุคคลของผม... ธันวา" คินน์จงใจเน้นเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายช้าๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นทั้งเยือกเย็นและแพรวพราวในเวลาเดียวกัน ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างเพรียวบางภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนของสถาปนิกหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ราวกับกำลังประเมินราคาของเล่นชิ้นใหม่ที่เพิ่งถูกใจ ธันวากัดฟันกรอด ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นพล่านขึ้นมาถึงใบหน้าระเรื่อด้วยความโมโห เขาเกลียดที่สุดคือพวกทุนนิยมไร้รสนิยมที่คิดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งหลักการทางวิศวกรรมและศิลปะที่เขาใช้เวลาแรมปีในการขัดเกลา "ถ้าอยากได้ตึกที่สร้างตามใจซินแส ทำไมคุณไม่ไปจ้างหมอผีมาออกแบบเองซะล่ะครับ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาจ้างผม!" ธันวาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเผ็ดร้อน ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอิทธิพลมืดที่ใครๆ ต่างก็ก้มหัวให้ แทนที่จะโกรธ คินน์กลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความขบขัน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ ธันวาชะงัก เผลอผถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณเมื่อถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัวอย่างกะทันหัน "ปากเก่งใช้ได้นี่..." คินน์กระซิบเสียงพร่า ดวงตาคมกราบกรานมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเคืองโกรธ "ผมเริ่มชอบสถาปนิกปากจัดอย่างคุณขึ้นมาจริงๆ แล้วสิ... น่าสนุกกว่าที่คิดเยอะ" "ถอยไป... อย่าล้ำเส้นผมนะคุณคินน์" ธันวาเอามือยันขอบโต๊ะไว้เมื่อร่างสูงเริ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวมากขึ้น กลิ่นอายความเป็นอันตรายจากตัวอีกฝ่ายทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความโกรธปะปนกับความหงุดหงิดที่ควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ต่างหาก คินน์ไม่ถอยแถมยังก้าวเข้ามาอีกก้าว มือหนายื่นออกไปราวกับจะเอื้อมมาแตะกลุ่มผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการทำงานหนัก แต่มือเรียวของธันวากลับปัดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังเพี๊ยะ! บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด คินน์ชะงักมือที่ถูกปัดออก ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเมื่อครู่จางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัว ทว่าไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยคำพูดอะไรออกมาทำลายความเงียบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ก๊อกๆ! "คุณคินน์ครับ เอกสารจากตลาดหลักทรัพย์มาถึงแล้วครับ... เอ๊ะ ขอโทษครับ ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับ" เสียงทุ้มของเลขาหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาต ธันวาอาศัยจังหวะชุลมุนนี้รีบก้าวถอยหลังออกห่างจากร่างสูงทันที สองมือรีบคว้าแฟ้มเอกสารขึ้นมาถือไว้แน่นเพื่อสร้างเกราะกำบัง ขณะที่คินน์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกเสียดาย ก่อนจะหันไปมองเลขาด้วยสายตานิ่งสนิท "ไม่มีอะไร... นายออกไปรอข้างนอกก่อน" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตายังคงเหลือบกลับมามองสถาปนิกหนุ่มที่ยืนหายใจหอบกระซั่นอยู่หลังโต๊ะทำงาน ธันวาจ้องหน้าคนเจ้าเล่ห์อย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าหัวใจจะยังเต้นโครมครามจากระยะประชิดเมื่อครู่ก็ตาม เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสายตาท้าทายกลับไปราวกับจะบอกว่า 'เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น' คินน์ยกยิ้มมุมปากขึ้นอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ธันวารู้สึกสันหลังวาบอย่างประหลาด ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลหมุนตัวเดินกลับไปที่ประตู แต่ก่อนจะก้าวพ้นขอบห้อง เขาหยุดชะงักเล็กน้อยแล้วหันกลับมามองสถาปนิกคนเก่งด้วยสายตาที่ลุ่มลึกเกินกว่าจะคาดเดา "จำไว้... ธันวา ว่าไม่มีอะไรในโปรเจกต์นี้ที่ผมอยากได้แล้วไม่ได้... แม้แต่ตัวคุณเองก็ตาม" สิ้นคำพูดนั้น คินน์ก็ก้าวเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้ธันวายืนแข็งค้างอยู่กับที่ ลลมหายใจติดขัดเมื่อประโยคสุดท้ายยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไป ทิ้งให้เขากำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนยากจะอธิบาย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งร้อนแรงและอันตรายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ