หยาดฝนหลังพายุ

“กระสุนนัดนั้นไม่ได้พุ่งไปที่หัวใจของรินรดา แต่มันกลับสังหารนามสกุลอัครเดโชให้กลายเป็นเพียงเถ้าถ่านในสายตาของฉันไปแล้วค่ะ” คุณหญิงดารินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องโถงกว้าง กลิ่นอายของดินปืนที่ยังจางหายไปไม่หมดจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ปะทะเข้ากับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวผู้เป็นย่า สายตาของท่านเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทอดมองรินรดาที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า โดยมีศิลายืนขวางหน้าเธอไว้ราวกับกำแพงเหล็กกล้า รินรดาไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแต่กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ความเจ็บปวดที่แล่นพล่านนั้นเตือนสติว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ แม้โลกทั้งใบที่เคยรู้จักจะพังทลายลงในพริบตาเดียวจากคำประกาศิตของผู้หญิงตรงหน้า “คุณหญิงคะ...” ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่แฝงด้วยพลังอำนาจที่ทำให้คนในห้องต้องชะงัก “อำนาจอาจจะซื้อความเงียบได้ แต่ซื้อความจริงไม่ได้ แม้แต่นามสกุลที่ท่านต้องการจะลบออกจากสารบบ ก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้ว่าเลือดที่ไหลในตัวรินรดาก็คือเลือดของคนในตระกูลอัครเดโชเช่นกัน” คุณหญิงดารินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น หากแต่เต็มไปด้วยการดูแคลน “ความจริงงั้นหรือ? ศิลา... เธอเป็นทนาย ก็น่าจะรู้ดีที่สุดว่าความจริงคือสิ่งที่ผู้ชนะเป็นผู้ขีดเขียนขึ้น หากรินรดาไม่มีนามสกุลนี้ เธอก็เป็นเพียงหญิงสาวเร่ร่อนที่เดินเข้ามาติดกับดักในบ้านหลังนี้ด้วยความโลภเท่านั้นเอง” “ฉันไม่เคยต้องการสมบัติหรือตำแหน่งอะไรจากท่านเลย!” รินรดาตะโกนก้อง เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น “สิ่งที่ฉันตามหาคือคำตอบว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงต้องตาย... และทำไมท่านถึงต้องกำจัดคนที่ท่านเรียกตามสายเลือดว่าหลาน!” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คุณหญิงดารินขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ รอยย่นบนใบหน้าอันสง่างามนั้นดูเหมือนจะลึกขึ้นตามกาลเวลาและบาปกรรมที่ท่านสะสมไว้ ท่านเดินเข้ามาใกล้รินรดาจนได้กลิ่นไอความเย็นชาที่แผ่ออกมา ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูหญิงสาวเบาๆ “เพราะความรักที่น่าสมเพชของพ่อเธอไงล่ะรินรดา... มันทำให้เขากล้าขัดคำสั่งของฉัน และความกล้าหานั่นแหละคือสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด” รินรดาสะอึกราวกับถูกตบหน้า ความโกรธแค้นในใจพุ่งสูงขึ้นจนแทบควบคุมไม่ได้ แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงฟ้าร้องครางครืนจากภายนอกดังขึ้น หยากฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาประหนึ่งจะชะล้างมลทินในคฤหาสน์หลังนี้ หยาดฝนที่กระทบกระจกบานใหญ่จนเกิดเสียงดังระงม กลบเสียงเต้นของหัวใจที่เต้นรัวแรงของเธอ ศิลาขยับเข้ามาใกล้รินรดา เขาคว้ามือของเธอไว้แน่น สัมผัสจากฝ่ามือที่อบอุ่นของเขาคือสิ่งเดียวที่ฉุดให้เธอกลับมาอยู่กับความเป็นจริง “เราต้องไปเดี๋ยวนี้ รินรดา อย่าอยู่ตรงนี้ให้ท่านเหยียบย่ำศักดิ์ศรีไปมากกว่านี้เลย” รินรดาหันไปมองคุณหญิงดารินเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาของหญิงชราคนนั้นไม่มีความรู้สึกใดๆ หลงเหลืออยู่ ราวกับว่าคนตรงหน้าไม่ใช่หลานสาว แต่เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกเขี่ยทิ้งจากกระดาน ทั้งสองก้าวออกจากคฤหาสน์อัครเดโชภายใต้พายุที่โหมกระหน่ำ ฝนที่ตกลงมาเปียกปอนไปทั่วร่าง แต่มันกลับทำให้รินรด้ารู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ซ่านเข้าไปถึงกระดูก บาดแผลในใจที่เคยเปิดกว้างเริ่มถูกเยียวยาด้วยความเข้าใจที่ว่า เธอไม่อาจเรียกร้องความเมตตาจากปีศาจในคราบผู้ดีคนนี้ได้อีกต่อไป เมื่อถึงรถยนต์ที่จอดอยู่ห่างออกไป รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเบาะหนัง พลางซบหน้าลงกับฝ่ามือ ศิลาขับรถออกไปช้าๆ ท่ามกลางม่านฝนที่บดบังทัศนวิสัย “เราจะไปไหนกันคะศิลา?” เธอถามออกมาเบาๆ ขณะที่น้ำตาเริ่มไหลปะปนกับหยาดฝนที่เปื้อนใบหน้า “ไปที่ที่ปลอดภัย และไปที่ที่ความจริงจะไม่มีใครซ่อนมันได้อีกต่อไป” ศิลาตอบโดยไม่หันมามอง ตาของเขาจับจ้องอยู่บนถนนเบื้องหน้า ทว่า... ในขณะที่รถกำลังจะเลี้ยวออกสู่ถนนใหญ่ โทรศัพท์มือถือของศิลาก็ดังขึ้น เสียงแจ้งเตือนข้อความเพียงหนึ่งเดียวทำให้เขากดเบรกจนรถหยุดกะทันหัน รินรดาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย เมื่อเห็นสีหน้าของทนายหนุ่มที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด “เกิดอะไรขึ้นคะ?” ศิลายื่นโทรศัพท์ให้เธอ หน้าจอนั้นแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องลับที่คุณหญิงดารินหวงแหนที่สุด ซึ่งเป็นภาพที่ใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้าตู้เซฟที่ควรจะถูกปิดตายไปตลอดกาล แต่คนที่อยู่ในภาพนั้นไม่ใช่คุณหญิงดาริน... หากแต่เป็นบุคคลที่พวกเขาคิดว่าสูญหายไปตั้งแต่วันที่เกิดเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครั้งนั้น คนคนนั้นหันหน้ามามองกล้องอย่างช้าๆ รอยยิ้มมุมปากที่แสนคุ้นเคยปรากฏชัดบนจอภาพ พร้อมกับข้อความใต้คลิปที่เขียนด้วยลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ว่า... "ยินดีต้อนรับกลับสู่นรกของตระกูลอัครเดโช... คุณหญิงคนใหม่กำลังจะได้รับสิ่งที่เธอต้องการแล้ว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมรสุมและรอยร้าวในกระจกไปพร้อมกับรินรดานะคะ ในตอนหน้าความจริงที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากจะเปิดเผยออกมาค่ะ