วิกฤตสอบปฏิบัติ

กองกระดาษชีทสรุปวิชากายวิภาคศาสตร์และแผ่นพลาสติกจำลองโครงสร้างกระดูกมนุษย์กระจัดกระจายเต็มพื้นห้องนอนของคอนโดมิเนียมหรู พายอาร์ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงนอนขายาวนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าโต๊ะญี่ปุ่น ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเฉียบคมและมั่นอกมั่นใจ บัดนี้กลับแดงก่ำและมีรอยคล้ำใต้ตาชัดเจน นิ้วเรียวที่มักจะจับปากกาผ่าตัดหรือจดเลคเชอร์อย่างแม่นยำ กำลังสั่นระริกจนแทบจะถือปากกาไฮไลต์ไม่ไหว เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สามครั้ง พร้อมกับร่างสูงโปร่งของธันวาที่เปิดประตูเข้ามาโดยถือถาดโจ๊กอุ่นๆ กับแก้วน้ำยาเกลือแร่เข้ามาด้วย วิศวกรหนุ่มปีสามเจ้าของรอยยิ้มขี้เล่นและเกียร์ที่ห้อยอยู่ข้างกระเป๋าเป้ ชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อกวาดสายตาเห็นสภาพของแฟนสาวตัวน้อย "พาย... นี่ยังไม่ได้นอนเลยใช่ไหมคะ?" เสียงทุ้มต่ำเจือความกังวลเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน ธันวาวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้แล้วทรุดกายลงนั่งคุกเข่าข้างๆ ร่างบางที่กำลังหายใจหอบถี่ พายอาร์หันมามองเขาช้าๆ แววตาคู่นั้นไม่ได้ดุดันหรือเย็นชาเหมือนเคย แต่มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและหยาดน้ำใสๆ ที่คลอหน่วยอยู่ริมขอบตา "ธัน... พายจำไม่ได้... ตรงนี้มันคือเส้นประสาทคู่ที่เท่าไหร่ ทำไมพายอ่านแล้วมันตีกันไปหมด พายจะสอบปฏิบัติพรุ่งนี้เช้าอยู่แล้วนะ... ถ้าพายทำไม่ได้... ถ้าความฝันของพาย..." เสียงหวานขาดห้วงไปพร้อมกับร่างบางที่เซถลาเข้าหาอกแกร่ง ธันวารวบตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดทันที ฝ่ามือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างปลอบประโลม ขณะที่หัวใจของคนเป็นวิศวกรกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวด เขารู้ดีว่าพายอาร์กดดันแค่ไหน แรงกดดันจากครอบครัวแพทย์ที่คาดหวังความสมบูรณ์แบบ และความฝันที่เธอเลือกจะเดินด้วยลำแข้งของตัวเอง กำลังบดขยี้จิตใจของเด็กสาววัยสิบเก้าปีจนแทบไม่เหลือชิ้นดี "ไม่เป็นไรค่ะคนเก่ง... เงยหน้ามองธันเร็วกดดันอะไรอยู่ หายใจเข้าลึกๆ นะคะ" ธันวาประคองใบหน้าหวานที่ซีดเซียวจนไร้สีเลือดให้สบตา นิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาที่รินไหลออกจากหางตาของเธออย่างแผ่วเบา "พายเก่งที่สุดแล้ว พายอ่านหนังสือมาตลอดสามเดือนเต็ม ธันเห็นความพยายามนั้นดีที่สุดค่ะ" "แต่มันไม่พอ... พายรู้สึกเหมือนหัวใจจะระเบิดเลยธัน มันแน่นไปหมด หายใจไม่ออก..." พายอาร์พึมพำเสียงสั่น ร่างกายของเธอเริ่มเย็นเฉียบและสั่นเทา มือเล็กๆ กำเสื้อยืดบริเวณอกเสื้อของธันวาแน่นราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวในโลก ธันวารembraceเธอแน่นขึ้น ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาในอก เขานึกถึงบทสนทนาเมื่อคืนก่อนที่พ่อแม่ของพายจะโทรศัพท์มาตอกย้ำเรื่องเกียรตินิยมและอนาคตที่ต้องไม่มีรอยด่างพร้อย ธันวากำหมัดแน่นโดยซ่อนไว้ด้านหลังลำตัว เขาสาบานกับตัวเองไว้แล้วว่าจะปกป้องรอยยิ้มและเส้นทางที่พายเลือก แต่ภาพที่คนรักกำลังล้มป่วยลงตรงหน้าก่อนวันสอบสำคัญเพียงไม่กี่ชั่วโมง คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดที่ฟ้าดินมอบให้ "พายฟังธันนะคะ... วันนี้พอแค่นี้ค่ะ ปิดชีท เลิกอ่าน" ธันวาเอ่ยเสียงเด็ดขาดแต่แฝงความนุ่มนวล "ไม่ได้นะธัน! พายยังเหลืออีกสามบท พายต้องท่องชื่อกล้ามเนื้อให้ได้ครบทุกมัด..." พายอาร์พยายามจะผละออกเพื่อคว้าปากกา แต่ความวิงเวียนที่ตีรวนขึ้นมาทำให้โลกทั้งใบหมุนเคว้ง ร่างบางทรุดฮวบลงไปพับกับตักของธันวาทันที "พาย!" ธันวาอุทานลั่นด้วยความตกใจ รีบช้อนตัวเธอขึ้นแนบอก ลมหายใจของพายอาร์ร้อนผ่าลม ผิวแก้วเนียนขาวบัดนี้กลับมีสีแดงระเรื่อด้วยพิษไข้ที่จู่โจมอย่างรวดเร็ว ความเครียดสะสมและการพักผ่อนไม่เพียงพอตลอดสัปดาห์ ทำให้ภูมิต้านทานของว่าคุณหมอสาวพังทลายลงในวินาทีวิกฤตนี้ ธันวาอุวางร่างบางลงบนเตียงนอนนุ่ม จัดแจงห่มผ้าให้อย่างเบามือ หยิบผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดตามใบหน้า ลำคอ และฝ่ามือที่เย็นเฉียบของเธอ ดวงตาคมเข้มที่มักจะซุกซนและกะล่อนยามอยู่กับเพื่อนฝูง บัดนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและห่วงใยจนแทบจะร้องไห้ตาม เขากดโทรศัพท์หานรินเพื่อนสนิทในคณะแพทย์ทันทีเพื่อปรึกษาอาการเบื้องต้น "ริน... พายไข้ขึ้นสูงมาก ชีพจรเต้นเร็วแล้วก็หายใจติดขัด... ทำไงดีวะ อาการแบบนี้ถ้าฝืนไปสอบพรุ่งนี้พายแย่แน่ๆ" ธันวากรอกเสียงกระซิบด้วยความร้อนรนผ่านปลายสาย เสียงถอนหายใจยาวๆ ของรินดังกลับมา "ธัน แกก็รู้ว่าพายเป็นคนยังไง ยิ่งถ้าเป็นเรื่องสอบปฏิบัติวิชานี้ ยัยพายไม่มีทางยอมนอนเฉยๆ แน่นอน ถึงแม้ว่าพิษไข้จะเล่นงานจนลุกไม่ไหว เธอก็จะลากสังขารตัวเองไปห้องสอบให้ได้ เพราะเธอกลัว... กลัวว่าถ้าพลาดครั้งนี้ ครอบครัวเธอจะใช้เป็นข้ออ้างบังคับให้เธอย้ายกลับไปเรียนที่ต่างจังหวัดตามที่พวกท่านต้องการ" คำพูดของรินยิ่งตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย ธันวาวางสายลงแล้วหันกลับมามองคนบนเตียง พายอาร์กำลังนอนกระสับกระส่าย ละเมอเรียกชื่อศัพท์ทางแพทย์ออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มือเล็กๆ ปัดป่ายไปมาในอากาศราวกับกำลังไขว่คว้าหาความมั่นคง ธันวาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง กุมมือร้อนผ่าของเธอขึ้นมาแนบแก้มสากของตัวเอง น้ำตาของลูกผู้ชายไหลรินเงียบๆ อย่างสุดกลั้น เขารักผู้หญิงคนนี้มากกว่าชีวิตตัวเอง ยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งทะเลาะกับครอบครัวเพื่อปกป้องเธอ แต่วินาทีนี้... เขากลับรู้สึกไร้พลังเหลือเกินเมื่อเห็นคนที่รักต้องทรมานทั้งกายและใจ ในจังหวะที่ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นที่หน้าห้อง... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ธันวาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ใครกันที่จะมาหาเอาป่านนี้ในย่างเข้าตีสามครึ่ง? เขาเดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก แต่ทว่าบุคคลที่ยืนอยู่หลังบานประตู กลับทำให้ลมหายใจของวิศวกรหนุ่มสะดุดกึก และหัวใจแทบหยุดเต้นสนิท ร่างสูงสง่าในชุดสูทภูมิฐานของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการแพทย์ยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง ดวงตาคมกริบที่ถอดแบบมาจากพายอาร์กำลังกวาดสายตามองผ่านไหล่ของธันวาเข้าไปในห้องนอน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของธันวาดิ่งพสุธา "ฉันมาที่นี่... เพื่อพาตัวลูกสาวของฉันกลับบ้าน และยุติการทดลองใช้ชีวิตเด็กเล่นๆ ของเธอกับผู้ชายวิศวะอย่างเธอเสียที... คุณธันวา" โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" เสมอมานะคะ!