ผู้คุมกฎกับคนนอกคอก

แรงสั่นสะเทือนระดับความถี่ต่ำแผ่ซ่านผ่านพื้นผิวโลหะผสมไทเทเนียมใต้ฝ่าเท้า ส่งสัญญาณเตือนเป็นจังหวะกระชั้นชิดในหูฟังไร้สาย เอเลียสไม่แม้แต่จะชายตากลับไปมองหน้าจอสถานะที่กะพริบเป็นสีแดงฉาน เขาใช้ประแจแรงบิดสูงขันน็อตตัวสุดท้ายเข้ากับท่อส่งพลังงานแอนตี้แมตต์ด้วยความแม่นยำระดับไมครอน หยดเหงื่อเม็ดหนึ่งไหลยينจากขมับลงมาตามแนวสันกรามคมสัน ก่อนจะระเหยกลายเป็นไอในอากาศแห้งแล้งของห้องเครื่องยนต์หลัก "คุณกำลังเล่นกับความตาย, เอเลียส" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง ทำลายความเงียบงันของห้องเครื่องยนต์ที่มีเพียงเสียงคำรามต่ำๆ ของสนามแม่เหล็ก เอเลียสหยุดมือ ชะแต่งกายด้วยชุดช่างสีเข้มที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำมันเครื่อง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน วารินยืนอยู่ตรงข้ามขอบประตูนิรภัย ชุดยูนิฟอร์มสีเทาเข้มไร้รอยยับของผู้บังคับการสถานีอวกาศถูกสวมไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าอึดอัด แสงไฟสีขาวนวลจากเพดานสะท้อนลงบนดวงตาสีเทาคู่คมที่มองตรงมายังเขาอย่างไร้ความรู้สึก แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จที่ปฏิเสธไม่ได้ "ถ้าผมมัวแต่กลัวความตาย ร่างสลักหินบนดาวพฤหัสฯ คงไม่มีทางซ่อมเสร็จตั้งแต่ปีที่แล้วหรอกครับ, ผู้บังคับการ" เอเลียสตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ยียวนเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดที่พุ่งพล่านในกระแสเลือด สายตาคมกริบของเขากวาดมองร่างโปร่งระหงที่ก้าวเข้ามาในเขตหวงห้ามอย่างถือวิสาสะ "แต่นี่ไม่ใช่ดาวพฤหัสฯ และนี่ไม่ใช่เวลามาโชว์ความกล้าหาญอย่างไร้เหตุผล" วารินก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากเขาเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายเย็นยะเยือกราวกับลมหายใจจากห้วงอวกาศลอยแตะจมูก "ระบบควบคุมความดันในเซกเตอร์เจ็ดลดลงสามเปอร์เซ็นต์เมื่อสิบนาทีที่แล้ว และคุณกำลังปรับแต่งตัวจ่ายพลังงานหลักโดยไม่ผ่านพิธีการอนุมัติความปลอดภัยระดับสาม" "มันเป็นการปรับแต่งแบบเรียลไทม์ครับ ถ้าผมต้องรอเอกสารอนุมัติจากโต๊ะทำงานของคุณ ศูนย์วิจัยนี้คงระลายกลายเป็นฝุ่นผงไปตั้งแต่ระบบระบายความร้อนตัวแรกขัดข้องแล้ว" เอเลียสขยับตัวเข้าประชิดเล็กน้อย จงใจลดระยะห่างเพื่อกดดันอีกฝ่ายด้วยส่วนสูงและพลังงานดิบจากคราบเหงื่อไคล "คุณก็น่าจะรู้ดีว่ากฎข้อบังคับของคุณมันยืดหยุ่นน้อยยิ่งกว่าเหล็กกล้าไร้สนิมเสียอีก" วารินไม่ถอยหนี เธอนิ่งเงียบ ปล่อยให้สายตาคมปลาบกวาดสำรวจใบหน้าเรียวที่เปื้อนคราบเขม่าควันของเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ ความเงียบโรยตัวลงมาครู่หนึ่ง หนักอึ้งเสียจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของกันและกัน "กฎไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คุณทำลาย, เอเลียส แต่มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนสะשלเช่นคุณยังมีชีวิตอยู่จนถึงพรุ่งนี้" วารินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเล็กน้อย แต่เฉียบคมบาดลึก "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อทะเลาะกับคุณ... ระบบเซ็นเซอร์ตรวจพบการดึงพลังงานที่ผิดปกติ คุณกำลังซ่อนอะไรไว้ในห้องเครื่องนี้" คำถามนั้นไม่ใช่การคาดเดา แต่มันคือการประกาศิต เอเลียสรู้สึกได้ถึงสันหลังที่เย็นวาบ แม้สีหน้าจะยังคงนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหิน "ผมไม่ได้ซ่อนอะไรทั้งนั้น นอกจากงานซ่อมบำรุงที่ค้างคา" เอเลียสโกหกอย่างแนบเนียน ดวงตาคู่สีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาของเธอ พยายามค้นหาช่องโหว่ทางอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของผู้บังคับการ "งั้นหรือครับ?" วารินก้าวเลี่ยงผ่านตัวเขาไปอย่างรวดเร็ว ปลายเสื้อคลุมยูนิฟอร์มปัดผ่านต้นแขนของเขาเบาๆ สร้างความรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาดที่เอเลียสต้องขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้น เธอมุ่งตรงไปยังแผงควบคุมสำรองที่มุมห้อง ซึ่งถูกซ่อนไว้หลังท่อระบายความร้อนขนาดใหญ่ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือสีดำกดลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมอย่างคล่องแคล่ว แสงสีฟ้าสะท้อนบนใบหน้าเรียบเฉยของเธอ "หยุดเดี๋ยวนี้นะครับ, วาริน" เอเลียสพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเรียวไว้โดยสัญชาตญาณ แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด วารินหันขวับมามอง แววตาแข็งกร้าวขึ้นทันที ความใกล้ชิดนี้อันตรายเกินกว่าจะควบคุม เคมีบางอย่างที่ทั้งดึงดูดและผลักไสกำลังปะทุขึ้นในพื้นที่สุญญากาศระหว่างพวกเขา "ปล่อยผม, เอเลียส" น้ำเสียงของเธอต่ำลง แฝงแววเตือน1 "ผมเตือนคุณแล้วว่าระบบนี้มันอันตราย ถ้าคุณเข้าถึงไฟล์เข้ารหัสลับนั่น—" *ปี๊ب!* เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอโฮโลแกรมเบื้องหน้าปรากฏข้อมูลที่วารินดึงออกมาได้สำเร็จ มันไม่ใช่รายงานการซ่อมบำรุง แต่เป็นผังโครงสร้างลับของระบบระบายความร้อนที่เชื่อมตรงไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของสถานี—เขตต้องห้ามที่ถูกปิดตายมานานนับทศวรรษ วารินหันกลับมามองเขา ช้าๆ แววตาของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว แต่มีความสงสัยระคนผิดหวังฉายชัดอยู่ในนั้น "เขตศูนย์วิจัยชีวภาพ... คุณกำลังพยายามเชื่อมต่อระบบพลังงานหลักไปยังห้องทดลองที่ถูกสั่งทำลายไปเมื่อห้าปีก่อน" วารินกระซิบถ้อยคำนั้นแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบ "บอกผมมาสิ, เอเลียส... ว่าคุณไม่ได้กำลังทำในสิ่งที่เราสูญเสียทุกอย่างไปเพื่อมัน" เอเลียสชะงักค้าง มือที่พันธนาการข้อมือเธอค่อยๆ คลายลงอย่างไม่อาจฝืน ชั่วขณะนั้น ความจริงที่เขาพยายามปิดบังมาตลอดพังทลายลงต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnเอ่ยคำใดเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานีอวกาศ! *ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างนี้ด้วยกันนะครับ*