เช็กอินครั้งแรก

"ถ้าคุณคิดว่าเศษเงินเพียงไม่กี่หมื่นจะฟาดหัววิศวกรอย่างผมให้ก้มหัวยอมเซ็นแบบที่ไม่ได้มาตรฐานได้... คุณคงประเมินค่าตัวผมต่ำเกินไปหน่อยนะคะ คุณอัครพล" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยคมกระบี่ที่ทิ่มแทงเข้าไปถึงกระดูกดำของชายตรงหน้า ห้องประชุมกระจกใสใจกลางตึกระฟ้าของบริษัทรับเหมาชื่อดังกลับเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ อัครพล—ทายาทตระกูลใหญ่ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของโครงการ—ถึงกับชะงักใบหน้าเปลี่ยนสีจากความมั่นใจเป็นความเดือดดาล ศิรินทร์ที่นั่งอยู่ข้างกายรินทร์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง เธอรู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่รินทร์คนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ใคร แววตาของเขาในตอนนี้... มันเปี่ยมด้วยพลังอำนาจที่แม้แต่เธอยังรู้สึกหวั่นใจ "แกพูดว่าอะไรนะ รินทร์?" อัครพลทุบโต๊ะเสียงดังสนั่น "แกเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือน อย่าคิดว่ามีฝีมือแล้วจะปากดีได้ ในวงการนี้ ถ้าฉันบอกว่ามดตัวไหนต้องตาย มันก็ไม่มีทางได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก!" รินทร์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขายกมือขึ้นเช็กนาฬิกาข้อมือ เรือนเวลาธรรมดาที่ดูไม่มีราคา แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น... หน้าจอโปร่งแสงที่มองเห็นได้เพียงเขาคนเดียวก็ปรากฏขึ้นพร้อมตัวอักษรสีทองอร่าม [ระบบอภิมหาโปรเจกต์เริ่มทำงาน: ตรวจพบการเช็กอินครั้งแรก สถานที่: สำนักงานใหญ่บริษัทอสังหาฯ หมื่นล้าน] [เงินโบนัสเปิดระบบ: 50,000,000 บาท ได้รับการอนุมัติเข้าสู่บัญชีธนาคารของท่านเรียบร้อยแล้ว] ตัวเลขห้าสิบล้านที่ปรากฏในระบบไม่ได้ทำให้รินทร์ตื่นเต้นจนออกนอกหน้า เขาเพียงแค่แค่นยิ้มที่มุมปากอย่างสง่างาม ดุจจอมยุทธ์ผู้กุมชะตาฟ้าดิน "งั้นเรามาลองดูไหมคะ" รินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดสั่งการบางอย่างผ่านแอปพลิเคชันธนาคารด้วยความเยือกเย็น "ในเมื่อคุณบอกว่าเงินซื้อทุกอย่างได้ ผมก็แค่จะเปลี่ยนวิธีเล่นเกมนี้เสียใหม่" ศิรินทร์จ้องมองรินทร์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความเปลี่ยนแปลงที่ฉับพลันราวกับพายุที่กำลังก่อตัว เธอวางมือทับลงบนหลังมือของเขาเบาๆ เป็นสัญญาณว่าไม่ว่าเขาจะทำอะไร เธอพร้อมจะยืนหยัดอยู่เคียงข้าง ไม่ว่าจะตกลงเหวหรือขึ้นสู่ยอดเขา "คุณจะทำอะไร?" อัครพลเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติเมื่อเห็นรินทร์ก้มหน้าก้มตาจิ้มหน้าจอด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ "แค่จะบอกว่า... หุ้นส่วนรายย่อยที่คุณเพิ่งกดดันให้ขายทิ้งเมื่อเช้านี้ พอดีผมรับซื้อไว้หมดแล้ว" รินทร์เงยหน้าขึ้น สบตาอีกฝ่ายด้วยความนิ่งสงบ "และด้วยสัดส่วนที่คุณเพิ่งสูญเสียไป ตอนนี้ผมกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ลำดับที่สอง... พร้อมอำนาจในการยับยั้งทุกโครงการที่คุณกำลังจะเซ็นในบ่ายวันนี้" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหยุดหายใจ อัครพลหน้าถอดสี มือที่เคยทุบโต๊ะสั่นระริก "แก... แกเอาเงินมาจากไหน! แกมันก็แค่ไอ้กระจอก!" "ความล้มเหลวของคุณไม่ใช่เพราะผมเป็นใคร" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สง่างามราวกับพญาอินทรีที่กางปีกท้าพายุ "แต่เป็นเพราะคุณประมาท... ว่าโลกนี้ไม่มีใครกล้าพลิกกระดานใส่คุณ" ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของอัครพลก็ดังขึ้นรัวราวกับห่ากระสุน สายเรียกเข้าจากคณะกรรมการบริหารที่โทรเข้ามาเพื่อสอบถามถึงความวุ่นวายในตลาดหุ้นที่เขากำลังเผชิญ รินทร์หันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง โดยมีศิรินทร์เดินตามหลังมาติดๆ ทันใดนั้น เสียงประตูห้องประชุมถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูทระดับพรีเมียมที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขาคือประธานใหญ่ของบริษัทที่อัครพลเกรงใจที่สุด เขาไม่ได้มองอัครพลเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรีบตรงดิ่งมาหาชายที่เขากำลังจะเดินจากไป "คุณรินทร์! ผมต้องขออภัยอย่างสูงสำหรับการต้อนรับที่ไม่เหมาะสมของทางเรา" ประธานใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อมจนน่าตกใจ "ทางธนาคารเพิ่งแจ้งเตือนการโอนย้ายสินทรัพย์ก้อนใหญ่ที่สุดในรอบทศวรรษ... ท่านคือผู้ถือหุ้นใหม่ที่พวกเราเฝ้ารอใช่ไหมคะ?" ศิรินทร์หันกลับมามองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ในขณะที่รินทร์เพียงแค่คลี่ยิ้ม เยือกเย็นและทรงพลัง "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนค่ะ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน "ก่อนอื่น ช่วยจัดการขยะที่ขวางทางเดินของผมออกไปก่อน... ผมไม่อยากให้รองเท้าคู่ใหม่ต้องเปื้อนคราบไร้ค่าพวกนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันคือความเงียบของจุดจบ... สำหรับอัครพล และจุดเริ่มต้น... ของตำนานบทใหม่ที่ไม่มีใครกล้าขวางทาง รินทร์หยุดฝีเท้าลงที่โถงทางเดินกว้าง เขาหยิบการ์ดสีดำสนิทไร้ลวดลายออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เป็นบัตรเครดิตระดับ Super Black ที่เพิ่งได้รับมาพร้อมระบบ และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เขาก็เสียบบัตรผ่านเครื่องรับชำระเงินของห้างสรรพสินค้าหรูที่เชื่อมต่อกับตึกนี้ เพื่อซื้อบริษัทคู่แข่งของอัครพลทิ้งต่อหน้าต่อตา! เสียงสัญญาณ 'ติ๊ด' ยาวๆ จากเครื่องชำระเงินดังขึ้น ก้องกังวานไปทั่วโถงกว้าง พร้อมกับตัวเลขมูลค่าหลายร้อยล้านที่ถูกโอนย้ายไปในวินาทีเดียว ศิรินทร์มองดูหน้าจอที่ขึ้นคำว่า [Transaction Successful] ด้วยดวงตาที่เป็นประกาย "ไปกันเถอะค่ะศิรินทร์... วันนี้ยังมีอะไรให้เราต้อง 'ซื้อ' อีกเยอะ" รินทร์หันหลังเดินนำออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและอัครพลที่ยืนอ้าปากค้างราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ทว่าในจังหวะที่ก้าวพ้นประตูตึก เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่บินต่ำลงมาจอดบนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้ามก็เรียกความสนใจจากทุกคนบนถนนเบื้องล่าง ร่างของชายในชุดดำนับสิบก้าวลงมาพร้อมเอกสารกองโต... พวกเขาเดินตรงมายังรินทร์และคุกเข่าลงข้างหนึ่งท่ามกลางสายตาผู้คนนับร้อย "คุณท่านครับ... ทรัพย์สินทั้งหมดที่คุณสั่งโอนย้าย ได้รับการจัดการเรียบร้อยแล้วครับ" ดาริกาส่องแสงหวังว่าคุณรี้ดจะชื่นชอบการเริ่มต้นของความยิ่งใหญ่นี้นะคะ