จุดตกต่ำของชีวิต

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคนระดับล่างอย่างคุณ อย่าเอาเศษเนื้อที่ติดคราบสกปรกมาปนเปื้อนในงานเลี้ยงเกรดเอของตระกูลอัครพลเลยครับ รินทร์... กลับไปขุดดินในไซต์งานของคุณเถอะ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหยามเหยียดของ ‘อัครพล’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดขึ้นฉับพลันภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาว สายตานับสิบคู่จับจ้องมาที่ร่างของรินทร์ราวกับเขากลายเป็นตัวตลกในละครฉากหนึ่ง รินทร์ยืนนิ่งสงบ แผ่นหลังเหยียดตรงดุจคันศรที่พร้อมจะแผลงออกไปทุกเมื่อ แม้ชุดสูทสีเรียบของเขาจะดูราคาถูกไปถนัดตาเมื่อเทียบกับเหล่าชุดสูทสั่งตัดอิตาลีรอบข้าง แต่ดวงตาของเขากลับมีความเยือกเย็นที่น่าเกรงขามดั่งขุนเขาที่ไม่มีวันสั่นคลอน “ผมมาที่นี่ในฐานะวิศวกรที่ส่งมอบงานโครงการระบบโครงสร้างพื้นฐานให้บริษัทคุณ ตามกำหนดการที่ตกลงกันไว้” รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากแต่กังวานและทรงพลัง “กำหนดการ? โอ๊ย ขำสิ้นดี!” หญิงสาวข้างกายอัครพล—อดีตคนรักที่ทิ้งเขาไปเพียงเพราะเขายังไม่มี ‘ความมั่งคั่ง’—หัวเราะร่าพลางควงแขนอัครพลแน่น เธอสบตาเขาด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนมองผ่านสิ่งของไร้ค่า “รินทร์คะ... คนอย่างคุณน่ะหรือจะส่งมอบงานให้โครงการระดับหมื่นล้าน? อย่าหลอกตัวเองเลยค่ะ งานนี้มันจบตั้งแต่วันที่คุณตกรอบการคัดเลือกแล้ว” รินทร์มองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยทะนุถนอมด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า ความรักในอดีตมอดไหม้ไปจนสิ้นเหลือเพียงความกระจ่างแจ้งในใจ เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด แต่กลับรู้สึก ‘สมเพช’ ในความเขลาของคนตรงหน้าอย่างประหลาด “ในเมื่อคุณไม่พร้อมจะเจรจาธุรกิจ ผมก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลา” รินทร์หมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่ทว่า... “จะไปไหนล่ะ? มาถึงนี่แล้วก็ต้องดื่มฉลองให้กับความล้มเหลวของตัวเองหน่อยสิ!” อัครพลทำทีเป็นเดินเข้ามาใกล้แล้วจงใจสะดุดขาตัวเอง ส่งผลให้แก้วไวน์ในมือสาดลงบนเสื้อเชิ้ตของรินทร์จนเปียกโชก เสียงหัวเราะเยาะดังระงมไปทั่วห้อง รินทร์หยุดเดิน เขาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่กลับค่อยๆ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับรอยคราบไวน์อย่างใจเย็น ท่วงท่าที่สง่างามเกินกว่าสถานะที่ใครๆ ตราหน้าไว้ทำให้รอยยิ้มของอัครพลชะงักค้าง ในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่สื่อถึง ‘บางอย่าง’ ที่รอคอยมานาน *[ระบบโครงสร้างพื้นฐานทั่วโลก: บัญชีเงินทุนสำรองระหว่างประเทศได้รับการยืนยัน คุณมียอดเงินคงเหลือในบัญชี 'Zero Limit' ไม่จำกัด]* รินทร์ยกยิ้มที่มุมปาก สายตาที่เคยเฉยชาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจกระบี่ที่ชักออกจากฝัก เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด แต่หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความเพียงชุดเดียวไปยังบอร์ดบริหารของบริษัทคู่แข่งอัครพล “คุณอัครพลครับ งานเลี้ยงนี้คงจะจบลงเร็วขึ้นกว่าที่คิด... เพราะจากนี้ไป ตึกที่พวกคุณกำลังยืนอยู่นี้ รวมถึงสัญญาทุกฉบับที่บริษัทคุณถืออยู่ กำลังจะเปลี่ยนเจ้าของ” ทันใดนั้นเอง ไฟในห้องจัดเลี้ยงก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกัมปนาทของเฮลิคอปเตอร์ที่บินต่ำลงมาเหนืออาคาร เสียงลมพัดกรรโชกผ่านกระจกหน้าต่างจนผู้คนในงานพากันแตกตื่น รินทร์ก้าวเดินออกไปท่ามกลางความงุนงงของทุกคนโดยมี ‘ศิรินทร์’ หญิงสาวที่ยืนรอเขาอยู่ด้านนอกห้องโถงก้าวเข้ามาประคองไหล่เธอจ้องมองอัครพลด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจเหนือกว่า “ไปกันเถอะค่ะรินทร์... รถของคุณจอดรออยู่ข้างล่างแล้ว” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอัครพลสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เมื่อรินทร์ก้าวพ้นประตูเหล็กหรูหราออกไป เสียงประกาศจากจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่กลางงานก็เปลี่ยนไปฉายภาพเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องอ้าปากค้าง ศีรษะของอัครพลชาวาบเมื่อเห็นชื่อผู้ถือหุ้นรายใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... ชื่อที่เขาเพิ่งจะเหยียดหยามไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน รินทร์หยุดยืนหน้าเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่กางใบพัดรออยู่ เขาหันกลับมามองอัครพลที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าประตู ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบแต่ทรงพลังที่สุดว่า... “ยินดีด้วยนะครับ ที่คุณช่วยให้ผมตัดสินใจได้ง่ายขึ้น... ว่าจะทำลายอาณาจักรของคุณทิ้งก่อน หรือจะซื้อทั้งอาณาจักรมาเป็นที่จอดรถส่วนตัวดี” เขาก้าวขึ้นไปบนเครื่องก่อนที่มันจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความพินาศที่กำลังจะมาเยือนในวินาทีถัดไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินทร์ในจุดเริ่มต้นของความยิ่งใหญ่นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ดาริกาส่องแสง