ใบหย่าที่วางไว้บนโต๊ะอาหาร

เสียงเซรามิกราคาแพงกระทบกับพื้นโต๊ะหินอ่อนดัง “กริ๊ก” เบาๆ แต่มันกลับก้องสะท้อนอยู่ในความรู้สึกของรินรดา ราวกับเสียงระฆังบอกเวลาสิ้นสุดของละครฉากใหญ่ที่เธอแสดงมาตลอดห้าปี เธอวางเอกสารฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะกลางห้องอาหารที่กว้างขวางเกินความจำเป็น มันไม่ใช่เอกสารสัญญาทางธุรกิจที่ธีร์ธวัชโปรดปราน แต่มันคือใบหย่าที่ลงลายมือชื่อของเธอไว้อย่างหนักแน่นและเด็ดขาด ธีร์ธวัชที่กำลังก้มหน้าอ่านรายงานบนแท็บเล็ตชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นเย็นชาและทรงอำนาจไม่เคยเปลี่ยน มันคือสายตาที่เคยมองเธอเหมือนเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้านที่เขาซื้อมาวางไว้เพื่อประดับบารมี “ริน นี่คืออะไร?” เสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบ หากแต่เจือด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ “อิสรภาพของฉันค่ะ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แพ้กัน เธอไม่ได้หลบตาเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว แววตาของเธอในตอนนี้มันเหมือนน้ำแข็งที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยไฟแห่งความเจ็บปวดจนกลายเป็นเหล็กกล้า “และเป็นส่วนแบ่งที่ฉันควรจะได้รับ หลังจากต้องทนอยู่ในกรงขังที่ไม่มีความหมายนี้มานานพอแล้ว” ธีร์ธวัชหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเอ็นดู เขาวางแท็บเล็ตลงแล้วโน้มตัวมาข้างหน้า ความกดดันจากมาดนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแผ่ซ่านไปทั่วโต๊ะ “กรงขังเหรอ? ที่นี่มีทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะปรารถนา บ้าน เงินทอง สถานะ... ริน คุณกำลังทำตัวเหมือนเด็กที่อยากจะเล่นสนุก แต่ลืมไปว่าโลกภายนอกมันโหดร้ายแค่ไหน” “โลกภายนอกอาจจะโหดร้าย แต่ไม่เคยโกหกฉันเหมือนที่คุณทำ” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก “คุณอาจจะซื้อทุกอย่างได้ ธีร์ธวัช แต่คุณซื้อความรักที่ฉันเคยมีให้คุณไม่ได้อีกแล้ว เพราะตัวฉันคนเก่าได้ตายไปตั้งแต่วันที่คุณเลือกจะพา ‘ใครคนนั้น’ เข้ามาในบ้านของเราเมื่อปีที่แล้ว” บรรยากาศในห้องอาหารเย็นเยียบลงทันที ธีร์ธวัชขบกรามแน่น สันกรามของเขาขึ้นเป็นนูนเด่นชัด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดดันเธอด้วยบุคลิกที่น่าเกรงขาม แต่น่าแปลกที่วันนี้รินรดาไม่รู้สึกสั่นไหว เธอเพียงแค่มองเขากลับด้วยความรู้สึกว่างเปล่า “ผมไม่เซ็น” เขาพูดสั้นๆ แต่หนักแน่น “ถ้าคุณไม่เซ็น ฉันก็จะฟ้องหย่า” รินรดาลุกขึ้นยืน จัดเสื้อสูทราคาแพงที่เธอซื้อด้วยเงินของเธอเองให้เข้าที่ “และหลักฐานที่ฉันมี ไม่ใช่แค่เรื่องผู้หญิงของคุณ แต่มันคือทุกอย่างที่คุณพยายามทำลายทิ้งไปตลอดชีวิตการแต่งงานของเรา เตรียมตัวรับมือให้ดีนะคะ เพราะคราวนี้คนที่จะเป็นฝ่ายร้องขอความเมตตา... จะไม่ใช่ฉัน” รินรดาหันหลังเดินออกจากห้องอาหารโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองสามีที่ยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม เธอเดินผ่านโถงทางเดินอันโอ่อ่าที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเรียกว่า ‘บ้าน’ แต่วันนี้มันเป็นเพียงกรงขังทองคำที่ไร้ค่า เธอเดินตรงไปยังประตูหน้าบ้าน ที่นั่น ‘ต้นข้าว’ ลูกชายวัยสี่ขวบของเธอกำลังนั่งเล่นตัวต่อไม้อยู่บนพรมผืนหนา “คุณแม่ครับ เราจะไปกันแล้วเหรอครับ?” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นถาม ดวงตากลมโตคู่นั้นใสซื่อและบริสุทธิ์ “ใช่ครับคนเก่ง ไปในที่ที่เราจะเป็นอิสระกันจริงๆ” รินรดาย่อตัวลงกอดลูกชายไว้แน่น ความรักเดียวที่ทำให้เธออดทนมาถึงวันนี้คือเด็กคนนี้ ในขณะที่รินรดากำลังจะจูงมือลูกเดินออกไปทางประตูหน้า ธีร์ธวัชเดินตามออกมาด้วยความโกรธที่ยังคงคุกรุ่น “ริน! กลับมาคุยกันให้รู้เรื่อง! คุณคิดว่าคุณจะพาลูกไปไหน...” เสียงของธีร์ธวัชขาดห้วงไป เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเด็กน้อยที่รินรดากำลังจูงมืออยู่ เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย องศาใบหน้า คิ้วเข้มที่รับกับดวงตาคม และท่าทางการเม้มปากเวลาไม่พอใจ... มันเหมือนกับเขาส่องกระจกมองดูตัวเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน หัวใจของนักธุรกิจผู้เย็นชาเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ธีร์ธวัชก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือที่ถือเอกสารใบหย่าสั่นระริก รินรดาหยุดเดิน เธอหันกลับมามองอดีตสามีที่กำลังหน้าซีดเผือด “อ้อ เกือบลืมไป... นี่คือต้นข้าว ลูกชายของฉัน” “ลูก... ลูกของใคร?” ธีร์ธวัชถามเสียงสั่น ความจริงที่เขามองข้ามไปตลอดสี่ปีราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินรดายกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่แฝงไปด้วยความอาฆาตลึกซึ้งที่เธอซ่อนไว้มานาน “ลูกของใคร... คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือคะ? ถ้าอยากรู้ความจริงมากกว่านี้ ก็ลองเปิดซองสีน้ำตาลที่อยู่ใต้ใบหย่านั่นดูสิคะ แล้วคุณจะรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณได้ทำลายอะไรไปบ้าง” เธอกระชับมือลูกชายแน่นก่อนจะก้าวเดินออกไป ทิ้งให้ธีร์ธวัชยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนทรมาน เขาค่อยๆ ก้มลงหยิบซองสีน้ำตาลที่รินรดาทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์ใกล้ประตู ในซองนั้นคือผลตรวจดีเอ็นเอที่ยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเด็กน้อยคนนั้น... และเอกสารอีกฉบับที่ทำให้เลือดในกายเขาเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดครั้งใหม่นี้ด้วยกันนะครับ