ถูกทรยศท่ามกลางแสงไฟ

เสียงแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่ถูกฟาดลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีดัง “ปัง!” สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของ *Lumina Design* แบรนด์แฟชั่นชื่อดังระดับประเทศ แรงกระแทกนั้นมากพอที่จะทำให้แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะสั่นสะเทือน จนของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเปื้อนขอบกระดาษเอกสารชิ้นสำคัญ “รินรดา คุณอธิบายเรื่องนี้หน่อยสิคะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น!” น้ำเสียงแหลมสูงที่เจือความสะใจไว้ภายใต้หน้ากากของความผิดหวังดังขึ้น ลลินา—ดีไซเนอร์รุ่นน้องผู้มีใบหน้าหวานหยาดเยิ้มแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความริษยา—กำลังยืนกอดอกมองมาทางเธอด้วยรอยยิ้มเยาะที่ซ่อนไว้ไม่มิด รอบตัวพวกเขามีคณะกรรมการบริหารและหัวหน้าแผนกอีกสี่ชีวิตนั่งกอดอกมองด้วยสายตาดูแคลน ราวกับเธอนักโทษประหารที่รอวันพิพากษา รินรดาไม่แม้แต่จะชายตามองแฟ้มเอกสารที่เปิดกางออกคาไว้ เธอเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อจัดระเบียบสูทผ้าทวีตสีขาวออฟไวท์ให้เข้าที่ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนพนักเก้าอี้หนังอย่างใจเย็น ท่าทีที่สงบนิ่งราวกับไม่สะทกสะท้านต่อสถานการณ์ตรงหน้า ยิ่งทำให้ลลินากัดริมฝีปากด้วยความขัดเคือง “อธิบายอะไรคะ ลลินา” รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าเย็นเยียบและเฉียบคมจนคนฟังต้องชะงัก “อธิบายว่าทำไมผลงานคอลเลกชัน *‘Midnight Whisper’* ที่ฉันใช้เวลาอดหลับอดนอนร่างแบบอยู่สามเดือนเต็ม ถึงไปโผล่อยู่ในพอร์ตโฟลิโอของคุณได้ยังไง... หรือว่าคุณอยากให้ฉันช่วยอธิบายให้ที่ประชุมฟังล่ะคะ ว่าคุณก๊อปปี้แม้กระทั่งรอยตวัดดินสอตรงชายกระโปรงพลีทตรงไหนบ้าง” “นี่คุณรินรดา! ยังจะมีหน้ามาแก้ตัวอีกเหรอคะ!” ประธานกรรมการบริหารชายวัยกลางคน ผู้รับสินบนใต้โต๊ะจากตระกูลของลลินามานับไม่ถ้วน ตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดที่ปูดโปーン “หลักฐานมันคาตา! ไฟล์ต้นฉบับอยู่ในคอมพิวเตอร์ของคุณ แต่อีเมลส่งต่อข้อมูลไปยังโรงงานผลิตนอกเครือ กลับถูกส่งออกไปจากไอพีแอดเดรสของคุณเอง! คุณขายความลับบริษัทให้คู่แข่ง แถมยังขโมยผลงานของลลินาไปอ้างว่าเป็นของตัวเอง แบบนี้มันไล่ออกสถานเดียวไม่พอ คุณต้องชดใช้ค่าเสียหายทางธุรกิจด้วยค่ะ!” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความสมเพชเวทนาที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตาสีดำสนิทคู่สวย เธอมองหน้าผู้ชายที่เคยยกย่องเธอว่าเป็น ‘เพชรเม็ดงามของบริษัท’ เมื่อปีก่อน ตอนที่เธอยังทำเงินให้พวกมันปีละหลายร้อยล้าน แต่พอตอนนี้... เมื่อหมดประโยชน์ เธอก็กลายเป็นแค่เศษขยะที่พวกมันพร้อมจะเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย “ขายความลับบริษัทเหรอคะ?” รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรของเธอประกอบกับออร่าความเย่อหยิ่งเย็นชา ทำให้เธอสูงส่งจนคนพวกนั้นต้องเงยหน้ามอง “ตลกสิ้นดีค่ะ ฉันต่างหากที่เป็นคนออกแบบชุดทุกลุคในโปรเจกต์นี้ ลลินาจำได้ไหมคะว่าเส้นโค้งของคอเสื้อชุดเดรสผ้าไหมซาตินชุดนั้น ฉันได้แรงบันดาลใจมาจากรอยร้าวของหินอ่อนในห้องพักส่วนตัวของฉันเอง... แล้วคุณลลินาล่ะคะ รู้ไหมว่าหินอ่อนห้องฉันลายอะไร ถึงได้กล้าก๊อปปี้มาหน้าตาเฉยแบบนี้” ลลินาหน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง ดวงตาคู่คมกริบกะพริบถี่ด้วยความตื่นตระหนก แต่เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาน่าสงสาร พร้อมกับบีบน้ำตาออกมาอย่างไร้ที่ติ “พี่รินพูดอะไรแบบนั้นล่ะคะ... ลลินารู้ว่าพี่รินเก่งและเป็นไอดอลของลลินามาตลอด แต่ความจริงก็คือความจริงค่ะ หลักฐานทางดิจิทัลมันโกหกไม่ได้หรอกนะคะ พี่รินอาจจะกำลังเครียดเรื่องปัญหาหนี้สินของครอบครัวช่วงนี้ จนทำให้ขาดสติทำเรื่องแบบนี้ลงไป... แต่บริษัทเรามีกฎก็ต้องเป็นกฎค่ะ” ลลินาซบหน้าลงกับไหล่ของหัวหน้าฝ่ายบุคคล พร้อมกับสะอื้นเบาๆ อย่างน่าเวทนา “ลลินาเสียใจจริงๆ นะคะที่ไม่คิดว่าพี่รินจะทำกันได้ลงคอ” การแสดงละครฉากใหญ่ทำเอาคณะกรรมการพากันพยักหน้าเห็นใจ และส่งสายตารังเกียจเดียดฉันท์มาให้รินรดา ราวกับเธอเป็นปีศาจสวมรอยมนุษย์ รินรดากวาดสายตามองคนพวกนั้นด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย เธอเหนื่อยหน่ายกับความเน่าเฟะขององค์กรนี้เต็มที ที่นี่ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยฝีมือและความสามารถ แต่มันขับเคลื่อนด้วยเส้นสาย เงินใต้โต๊ะ และการเลียแข้งเลียขาเพื่อเอาตัวรอด “ดีค่ะ” รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ลลินาถึงกับขนลุกซู่โดยไร้สาเหตุ “ในเมื่อพวกคุณอยากให้ฉันออกนัก... ฉันก็จะไม่ทนอยู่ร่วมชายคาเดียวกับพวกปลวกไร้สมองนี่ให้เสียเกียรติหรอกค่ะ” “เชิญเก็บของออกไปจากตึกนี้ได้เลยค่ะ! และจำไว้ด้วยว่า ทางเราจะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายที่คุณทำลายชื่อเสียงบริษัทอย่างถึงที่สุด!” ประธานกรรมการตะโกนไล่หลังด้วยความโกรธแค้น รินรดาไม่สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขล้อมวง เธอก้าวเดินออกจากห้องประชุมด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงและสง่างาม ทุกย่างก้าวที่กระทบพื้นหินอ่อนส่งเสียงดังกังวาน ราวกับเสียงประกาศกร้าวว่านี่ไม่ใช่จุดจบของเธอ แต่มันคือการเริ่มต้นของการล้างบางต่างหาก เมื่อกลับมาถึงโต๊ะทำงานส่วนตัว รินรดาใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีในการเก็บของใช้ส่วนตัวลงในกล่องกระดาษ มีเพียงสมุดบันทึกสเก็ตช์ภาพเล่มหนา ปากกาหมึกซึมด้ามโปรด และกรอบรูปใบเล็กเท่านั้นที่เธอหยิบติดมือมาด้วย ท่ามกลางสายตานับสิบของเพื่อนร่วมงานที่แอบมองมาจากโต๊ะทำงาน บ้างก็สมน้ำหน้า บ้างก็หวาดกลัว และบ้างก็เบือนหน้าหนีด้วยความกลัวจะโดนหางเลข รินรดาเดินถือกล่องกระดาษมุ่งหน้าไปที่ลิฟต์แก้วลงสู่ชั้นล่างสุดของตึกสูงระฟ้าแห่งนี้ สายลมอุ่นๆ ของช่วงบ่ายปะทะเข้ากับใบหน้าทันทีที่เธอเดินพ้นประตูทางเข้าตึกใหญ่ของ *Lumina Design* แสงแดดจ้าสะท้อนกับกระจกอาคารจนแสบตา รินรดายืนสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่เธอรู้สึกเป็นอิสระจากกรงขังที่ชื่อว่า ‘ลูกจ้างผู้ภักดี’ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังก้าวเท้าเดินไปยังริมฟุตบาทเพื่อเรียกแท็กซี่ เสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์ระดับซูเปอร์คาร์ V12 ก็ดังกระหึ่มขึ้นจนผู้คนรอบข้างต้องหันไปมองเป็นตาเดียว รถยนต์สปอร์ตคูเป้หรูหราสีดำด้านรุ่น Limited Edition ที่ทั่วโลกมีเพียงสิบคัน จอดเทียบฟุตบาทอย่างนิ่มนวลตรงหน้าเธออย่างไร้ที่ติ ประตูปีกนกถูกดันเปิดขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นเรียวขายาวในกางเกงสแลคเข้ารูป ก่อนที่ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบจะก้าวลงมาจากรถ คิรากร—นักธุรกิจหนุ่มผู้กุมอำนาจสื่อและอสังหาริมทรัพย์ครึ่งค่อนประเทศ เจ้าของฉายา ‘พญายมแห่งโลกธุรกิจ’ ที่แม้แต่ประธานบริษัทที่เพิ่งไล่เธอออกยังต้องก้มหัวให้เวลาเจอหน้า—ถอดแว่นกันแดดสีชาออกช้าๆ นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองกล่องกระดาษในมือของรินรดา ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับเธอ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายและอำนาจที่ล้นเหลือ “โดนพวกสุนัขบ้าไล่ตะردออกมาแล้วสสินะคะ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของผู้คนที่หยุดยืนดู “สนใจเปลี่ยนสถานะจากดีไซเนอร์ตกอับ ไปเป็นเจ้าของตึกทั้งแถบนี้แทนไหมล่ะครับ? ผมพร้อมเซ็นเช็คให้คุณถล่มตระกูลพวกมันให้ราบคาบภายในสามวัน... ว่ายังไงล่ะครับ หืม?” รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะคลี่ยิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรกในรอบวัน รอยยิ้มที่งดงาม เย้ายวน และทรงพลังจนคนมองแทบหยุดหายใจ ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนการเดินทางครั้งใหม่นี้ไปด้วยกันเสมอนะคะ — เค้กวานิลลา