เงาสะท้อนจากศาลาไม้เก่า

กลิ่นธูปหอมกรุ่นที่ลอยอลวนอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ช่วยให้จิตใจของรินรดาสงบลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ควันสีเทาจางที่ม้วนตัวขึ้นสู่โครงไม้สักทองโบราณกลับทำให้บรรยากาศภายในเรือนไทยหลังใหญ่ย่านชานเมืองดูอึมครึมและกดดันขึ้นเป็นทวีคูณ กล้องโทรทัศน์ราคาแพงของทีมงานกองถ่ายรายการสารคดีเชิงประวัติศาสตร์ถูกตั้งทิ้งไว้มุมห้อง แสงไฟสตูแบบพกพาสาดส่องกระทบกับเสาเรือนจนเกิดเงาดำทาบทับยาวเหยียดคล้ายเงาของอสุรกายที่กำลังคอยตะครุบเหยื่อ "คุณรินครับ พร้อมเข้าฉากช่วงที่สองหรือยังครับ ทางผู้กำกับอยากให้คุณเดินถือตะเกียงโบราณแล้วหันมามองที่กล้องตรงมุมระเบียงเรือนไทย เพื่อเปิดประเด็นเรื่องอาถรรพ์ของเรือนหลังนี้พอดี" เสียงของทีมงานหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างเกรงอกเกรงใจ แม้รินรดาจะเป็นดาราสาวระดับแถวหน้าของเมืองไทย แต่นับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในเรือนหลังนี้เมื่อช่วงบ่าย เธอกลับสัมผัสได้ถึงกระแสความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากพื้นไม้กระดาน ราวกับมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองทุกย่างก้าวของเธอจากความมืดมิดเบื้องหลัง รินรดาพยักหน้ารับเบาๆ ดวงตาคู่สวยฉายแววครุ่นคิดอย่างระแวดระวัง เธอไม่ใช่คนงมงาย แต่สัญชาตญาณของนักแสดงสาวผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวในวงการบันเทิงมานับทศวรรษบอกเธอว่า สถานที่แห่งนี้มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่—ความลับที่ถูกปิดตายมานานนับร้อยปี และมันกำลังรอเวลาที่จะถูกเปิดโปง เมื่อทีมงานถอยฉากออกไปจนหมด รินรดาก้าวเท้าเดินไปตามระเบียงไม้สักที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่น้ำหนักลงไปสัมผัส มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบตะเกียงโบราณทองเหลืองที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเสาเรือนขึ้นมาถือไว้ น้ำหนักของมันหนักอึ้งผิดคาด ยิ่งเมื่อเธอยกขึ้นส่อง ทันใดนั้นเอง กลิ่นอับชื้นของกาลเวลาก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมฉุนของดอกไม้อะไรบางอย่าง—กลิ่นหอมหวานเย้ายวนแต่ทว่ากลับเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก ชั่วพริบตานั้น ภาพรอบกายของเธอก็เริ่มบิดเบี้ยว แสงไฟจากกองถ่ายและเสียงโหวตเหวกโวยวายของทีมงานเลือนหายไปราวกับถูกกลืนกินด้วยความเงียบงัน ผนังปูนและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความมืดสลัวของโถงตำหนักจีนโบราณที่สลักเสลาลวดลายวิจิตรบรรจง เสาไม้สีแดงชาดและม่านมุ้งแพรไหมสีเลือดหมูสะعุดตา กลิ่นอายอำนาจและความกดดันระดับราชสำนักแผ่ซ่านกดทับลงมาจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่กองถ่ายรายการโทรทัศน์อีกต่อไปแล้ว... รินรดากะพริบตาถี่ๆ พยายามดึงสติกลับมาท่ามกลางภาวะกึ่งฝันกึ่งตื่น ร่างกายของเธอเบาหวิวราวกับล่องลอยอยู่กลางอากาศ แต่ทว่าสัมผัสแห่งความหวาดกลัวกลับชัดเจนแจ่มแจ้งยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ท่ามกลางเงาสลัวของห้องโถงโบราณ ร่างสูงสง่าในชุดคลุมยาวปักลายมังกรห้ากรงเล็บสีดำสนิทกำลังยืนหันหลังให้ แผ่นหลังกว้างนั้นแผ่รังสีความเยือกเย็นและดุร้ายออกมาอย่างเด่นชัด ราวกับพญามัจจุราชที่พร้อมจะเด็ดชีพผู้คนได้ด้วยการสะดุดปลายนิ้ว "เจ้ากล้าดียังไงถึงบัง-อาจ-ก้าว-เข้ามาในเขตพระฐานของเปิ่นหวาง..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่ละคำที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความกดดันและบาดแผลแห่งความเจ็บปวดที่ถูกเก็บงำมาเนิ่นนาน ร่างสูงนั้นค่อยๆ หมุนกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่รินรดาด้วยประกายไฟแห่งความแค้นและปริศนาที่ยากจะหยั่งถึง หลี่จวินอ๋อง... บุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพทมิฬและหัวใจที่ตายด้านจากอดีตอันโหดร้าย กำลังจ้องมองสตรีแปลกหน้าที่จู่ๆ ก็ปรากฏกายขึ้นกลางตำหนักหวงห้ามด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวดั่งกลองศึก สมองอันปราดเปรื่องของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางสถานการณ์อันตรายข้ามภพนี้ เธอไม่ใช่สตรีอ่อนแอในประวัติศาสตร์ที่ยอมให้ใครรังแก แต่ทว่า... สัมผัสจากมือข้างที่ถือตะเกียงโบราณกลับร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมันกำลังเชื่อมโยงวิญญาณของเธอเข้ากับกงล้อแห่งอาถรรพ์ที่หมุนวนกลับมาบรรจบกันอีกครั้ง ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยคำใดแก้ต่างออกไป ร่างสูงสง่าของท่านอ๋องก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วราวดั่งภูตผี ปลายเรียวนิ้วเย็นเฉียบราวน้ำแข็งเอื้อมขึ้นมาบีบคางฉับพลัน ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้ม ดวงตาดุร้ายคู่นั้นหรี่แคบลงอย่างพิจารณา ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความระแวงสงสัย "เจ้าเป็นสายลับของใคร... หรือเป็นเพียงวิญญาณอาฆาตที่ถูกส่งมาเพื่อลากเปิ่นหวางลงสู่นรกกันแน่?" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติแห่งกาลเวลามา ณ ที่นี้นะครับ