เมื่อต้องร่วมงานกับน้ำแข็งขั้วโลก

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารสันหนาลงบนโต๊ะไม้สักราคาแพงดัง *ปัง!* สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ที่เงียบเชียบเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน รินรดาถึงกับต้องสะดุ้งเล็กน้อย แต่หญิงสาวไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบตากับเจ้าของมือปริศนานั้นอย่างไม่เกรงกลัว "คุณแปลประโยคนี้ว่ายังไง รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทจนเย็นเยียบเอ่ยขึ้น ภาคิน บรรณาธิการบริหารคนใหม่ป้ายแดง ยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ สันกรามคมกริบขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน แว่นสายตาไร้กรอบสะท้อนแสงไฟนีออนวาววับ ยิ่งขับเน้นให้เขาดูเหมือนรูปปั้นน้ำแข็งที่ถูกแกะสลักขึ้นมาเพื่อทัณฑ์ทรมานคนทำงานโดยเฉพาะ รินรดากวาดสายตามองหน้าคนถามอย่างนิ่งสงบ เธอหยิบแก้วกาแฟอุ่นขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะด้วยจังหวะจะโคนที่ไม่รีบร้อน ราวกับไม่ได้สะทกสะท้านกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งตรงหน้าเลยสักนิด "ฉันแปลตามบริบทต้นฉบับภาษาอังกฤษครับ... เอ้ย ค่ะ... เอ่อ หมายถึง ฉันแปลตามความหมายสากลค่ะ คุณภาคิน" รินรดาเกือบเผลอหลุดคำแทนตัวตามสไตล์สุภาพบุรุษของนักเขียนที่เธอเพิ่งอ่านค้างไว้เมื่อคืน โชคดีที่ดึงสติกลับมาได้ทันเวลา แต่ความสะดุดเล็กน้อยนั้นก็ไม่รอดพ้นสายตาคมกริบของคนตัวสูงไปได้ "สากลเหรอ?" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบเสียจนคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "คุณใช้คำว่า 'ยอมจำนน' กับประโยคเจรจาธุรกิจระดับพันล้านเนี่ยนะ รินรดา คุณคิดว่าบริษัทข้ามชาติเขาจะเซ็นสัญญากับเราถ้าเราใช้คำที่อ่อนยวบยาบแบบนี้รึไง ประโยคนี้ในเชิงธุรกิจมันหมายถึง 'การถือไพ่เหนือกว่า' ต่างหาก คุณใช้สมองส่วนไหนแปลครับ หรือว่าช่วงนี้มัวแต่เอาเวลาไปคิดเรื่องอื่นจนความสามารถในการเป็นนักแปลมืออาชีพมันฝ่อลงไปหมดแล้ว" คำพูดเชือดเฉือนที่พ่นออกมาอย่างไร้ความปรานีทำเอาเลือดในกายของรินรดาพุ่งพล่าน เธอลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่ช่วงตัว แต่รัศมีแห่งความพยศในแววตาของเธอกลับไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย "นี่คุณภาคิน! กรุณาให้เกียรติงานแปลของฉันด้วยนะคะ ฉันทำการบ้านมาดีพอและเช็กบริบททุกบรรทัดอย่างละเอียดแล้ว ประโยคต้นฉบับมันคือการประนีประนอมเพื่อเปิดทางให้เกิดการเจรจา ไม่ใช่การไปประกาศสงครามข่มขู่ใคร ถ้าคุณอยากได้คำศัพท์ที่มันกร้าวร้าวสะใจคุณ ทำไมไม่ไปจ้างนักเลงมาแปลแทนฉันล่ะคะ จะได้ถูกใจคุณทุกคำ!" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงฉอดๆ ที่คล่องปรื๋อและเจ็บแสบไม่แพ้กัน ดวงตาสองคู่จ้องประสานกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ภาคินหรี่ตาลงเล็กน้อย มองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังฮึดฮัดราวกับแมวป่าขนพอง เขาไม่ได้โกรธ... อันที่จริง เขารู้สึกว่ายัยตัวแสบนี่เวลาเถียงมักจะมีประกายบางอย่างในดวงตาที่ทำให้ละสายตาได้ยากเสียจริง แต่นิสัยเจ้าระเบียบและฟอร์มจัดมันค้ำคออยู่ ทำให้เขาต้องตีสีหน้าให้เคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม "ปากเก่งดีนี่" ภาคินก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว จนหญิงสาวต้องเผลอถอยหลังไปชนพนักเก้าอี้ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางสะอาดสะอ้านปะทะเข้ากับปลายจมูก "แต่ความปากเก่งของคุณมันไม่ได้ช่วยให้ยอดขายหนังสือพิมพ์ดีขึ้น ถ้ารู้ตัวว่าไม่มีปัญญาทำงานร่วมกับโปรเจกต์ระดับนี้ ก็ยื่นใบลาออกไปซะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณต้องมานั่งทำงานที่โต๊ะหน้าห้องผม เพื่อที่ผมจะได้คุมความประพฤติและตรวจงานคุณแบบบรรทัดต่อบรรทัด" "อะไรนะคะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่ง..." "ผมมีสิทธิ์เต็ม in-charge ในฐานะบรรณาธิการบริหาร" ภาคินตัดบทเสียงเฉียบขาด ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนริมฝีปากหยักแทบจะชิดกับใบหูของเธอ เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาแต่ทรงพลังจนใจดวงน้อยของรินรดากระตุกวูบ "เตรียมเก็บของย้ายโต๊ะซะ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป... เราจะได้เจอกันบ่อยจนคุณเบื่อหน้าผมไปเลยล่ะ รินรดา" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อความใกล้ชิดนี้ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้อง เคมีประหลาดบางอย่างพุ่งปะทะกันจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อให้สมกับฉายาคนไม่ยอมคน แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียง... *ก๊อกๆ ๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของเลขานุการสาวที่เปิดพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณภาคินคะ... มีแขกไม่ได้รับเชิญมาที่ล็อบบี้ค่ะ เขาบอกว่าเป็น..." เลขานุการสาวกลืนน้ำลายเอืือกใหญ่ "...เป็นสามีเก่าของคุณรินรดาที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และตอนนี้เขากำลังเดินตรงมาที่ห้องประชุมนี้แล้วค่ะ!" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าภาคินทันที ขณะที่ใบหน้าคมคายของบรรณาธิการหนุ่มผู้เยือกเย็นเมื่อครู่ กลับบึ้งตึงดาร์กสนิทลงในพริบตาเดียว แววตาวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้แทบไม่มิดพ่นประกายความอันตรายออกมาอย่างชัดเจน โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูห้องทำงานของยัยตัวแสบกับท่านบรรณาธิการน้ำแข็งคนนี้ด้วยนะครับ!