ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์นรก

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปัง!* จนกระดาษโน้ตโพสต์อิทสีสะท้อนแสงที่แปะอยู่ปลิวว่อนตกลงไปกองกับพื้น พรรษาไม่ได้ก้มลงเก็บมันทันที เธอเพียงแค่ป้องปัดเศษฝุ่นจินตนาการที่ไม่มีอยู่จริงออกจากเสื้อเบลเซอร์สีครีมเรียบกริบของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้ชายที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "โปรเจกต์มูนไลท์รีสอร์ท... มูลค่าการลงทุนหลักพันล้าน และคุณส่งเด็กฝึกงานที่เพิ่งเรียนจบไม่นานมาคุมหน้างานเนี่ยนะ ธันวา? สมองคุณมีปัญหาหรือความสามารถในการประมวลผลมันเสื่อมถอยไปตามอายุขัยกันแน่คะ" น้ำเสียงของพรรษาราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ เธอหมุนปากกาในมือเล่นอย่างไม่ยี่หระ แม้ว่ารอบตัวในห้องประชุมใหญ่ตอนนี้จะเต็มไปด้วยสายตาของทีมวิศวกรและสถาปนิกนับสิบชีวิตที่กำลังกลั้นหายใจลุ้นระทึกกับสงครามประสานงาระหว่างสองหัวกะทิของบริษัท ธันวา สถาปนิกรุ่นใหญ่ฝีมือฉกาจผู้กวาดรางวัลมาแล้วทั่วเอเชียแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งเสมอในยามนี้กลับบึ้งตึง ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาดูลุกโชนด้วยโทสะ เขาใช้มือสองข้างย้ำลงบนขอบโต๊ะ โน้มตัวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ไม่กี่คืบ "เด็กฝึกงานที่ว่าคือเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากปารีส และที่สำคัญ..." ธันวาจงใจเว้นจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด "เขาเป็นคนของผม ไม่ใช่หุ่นยนต์กระดาษที่บริษัทส่งมาเพื่อคอยจับผิดการทำงานของผมแบบคุณ พรรษา!" "ถ้าเขาเก่งจริงอย่างที่คุณโม้ เขาคงไม่ต้องให้หัวหน้าโปรเจกต์อย่างฉันมานั่งแก้แบบโครงสร้างที่ผิดเพี้ยนตั้งแต่หน้าแรกหรอกค่ะ" พรรษาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างท้าทาย "จำไว้นะคะธันวา นี่คือการทำงานระดับองค์กร ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะเอาอารมณ์ส่วนตัวมาเป็นที่ตั้ง ถ้าคุณทำไม่ได้ เชิญลาออกแล้วกลับไปนั่งวาดรูปเล่นที่บ้านเถอะค่ะ ไม่มีใครบังคับให้คุณมารับเงินเดือนแปดหลักตรงนี้หรอก" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ทุกคนรู้ดีว่าพรรษากล้าต่อกรกับธันวาได้เพราะเธอคือผู้บริหารโครงการมือหนึ่งที่ผู้บริหารระดับสูงไว้ใจที่สุด แต่การใช้คำพูดเชือดเฉือนแบบไม่ไว้หน้าใครหน้าอินทร์หน้าพรหมแบบนี้ ยิ่งทำให้ธันวาโกรธจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ธันวาแค่นยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาเกลียดที่สุดคือผู้หญิงประเภทนี้... สวย เฉียบขาด ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และที่สำคัญที่สุดคือ... เธอทำให้หัวใจบ้าๆ ของเขาเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เข้าใกล้ โดยที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เลยสักนิดว่าเบื้องหลังท่าทีปากจัดและคอยหาเรื่องเธอนั้น มันซ่อนความคลั่งรักแบบโك่งคลั่งเอาไว้จนแทบจะระเบิด "ปากเก่งนักนะพรรษา ระวังตัวไว้เถอะ..." ธันวากระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ใบหน้าโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดกัน "โปรเจกต์นี้คุณอาจจะไม่ได้กลับออกไปพร้อมกับรอยยิ้มเดิมๆ หรอก" "ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์นรกค่ะคุณธันวา หวังว่าคุณจะอึดพอที่จะไม่ร้องไห้ฟูมฟายซะก่อนที่เราจะปิดตึก" พรรษาตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวานหยดแต่แฝงยาพิษ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มโปรเจกต์ขึ้นมาถือไว้แนบอก เตรียมจะเดินหันหลังให้ ทันใดนั้นเอง... ประตูห้องประชุมที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างสูงโปรดของ 'คีย์' เพื่อนสนิทตัวแสบของธันวาที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สีหน้าของเขาซีดเผือกราวกับเห็นผีกลางวันแสม "ธันวา! พรรษา! แย่แล้ว..." คีย์หอบหายใจตัวโยน ยกมือขึ้นชี้ออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่มองเห็นลานจอดรถด้านล่าง "พวกคุณต้องรีบลงไปดูข้างล่างด่วนเลย... ตอนนี้ เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานแล้ว!"