จุดตกต่ำของคนไร้คลาส

"เซ็นชื่อตรงนี้ แล้วไสหัวไปให้พ้นจากกิลด์อาร์คเอนเจลเสียที ริน" เสียงเย็นชาของ 'หัวหน้ากิลด์คาร์ล' ดังขึ้นพร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งที่ถูกเขวี้ยงลงบนโต๊ะไม้โอ๊กราคาแพง ใบหน้าของเขานิ่งเรียบ ทว่าแววตากลับฉายชัดถึงความสมเพชปนรังเกียจราวกับมองเห็นเศษขยะที่กำลังจะถูกกำจัดทิ้ง รินจ้องมองกระดาษใบนั้นนิ่งสนิท มือของเขาไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่กวาดสายตามองข้อความ 'ยกเลิกสัญญาจ้างฮันเตอร์ไร้คลาส' ด้วยท่าทีเยือกเย็น "นายคิดว่ากิลด์ระดับท็อปอย่างเรา จะเลี้ยงพวกไร้ค่าไว้ทำไมกัน?" คาร์ลเหยียดยิ้ม พลางพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีเหนือกว่า "นายไม่มีค่าพลัง ไม่มีการตื่นรู้ ยิ่งกว่านั้น... นายยังเป็นแค่ภาระที่คอยแต่จะถ่วงความเจริญของทีมสำรวจดันเจี้ยนระดับ S" รอบข้างเต็มไปด้วยฮันเตอร์ระดับสูงที่ยืนล้อมวง ทุกสายตาจ้องมองมายังรินด้วยความเหยียดหยาม บ้างก็หัวเราะคิกคัก บ้างก็กระซิบกระซาบถึงความโง่เขลาของ 'คนไร้คลาส' ที่กล้าเสนอหน้าเข้ามาอยู่ในกิลด์ที่มีแต่ยอดมนุษย์ รินเงยหน้าขึ้น สบตาคาร์ลตรงๆ แววตาของเขาลึกซึ้งดั่งมหาสมุทรที่ไม่มีใครหยั่งถึง ไม่มีความเสียใจ ไม่มีการขอร้อง มีเพียงความสงบนิ่งที่น่าประหลาดใจ "คำนวณมาให้ดีนะครับคุณคาร์ล" รินเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ "ถ้าผมออกไปตอนนี้ กิลด์ของคุณจะเสียอะไรไปบ้าง" คาร์ลระเบิดหัวเราะลั่นห้อง "เสียอะไรน่ะเหรอ? เสียไอ้คนที่คอยหิ้วสัมภาระ? หรือเสียคนคอยชงกาแฟห่วยๆ ให้พวกเรา? อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยริน สิ่งเดียวที่นายทำได้ คือการเป็นไอ้ขี้แพ้ที่ไม่มีแม้แต่พลังจะปกป้องตัวเอง" รินไม่ได้โต้เถียง เขาเพียงแค่คว้าปากกา ปลายปากกาสัมผัสกระดาษลากเส้นเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็วและหนักแน่น แรงกดที่ปลายปากกาบ่งบอกถึงความเด็ดขาดที่ไม่มีวันหวนคืน ขณะที่เขากำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องโถงใหญ่ ประตูกระจกบานมหึมาก็ถูกผลักออกอย่างแรง! ร่างของหญิงสาวในชุดเกราะสีเงินเงาวับก้าวเข้ามา บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที รังสีความกดอากาศระดับ S ของ 'เซร่า' แผ่ซ่านจนฮันเตอร์หลายคนในห้องถึงกับต้องถอยกรูด "หยุดเดี๋ยวนี้!" เซร่าตวาดลั่น ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปที่คาร์ลด้วยความโกรธจัด "ใครอนุญาตให้พวกแกไล่เขาออก!" คาร์ลชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาตีหน้านิ่ง "คุณเซร่า นี่เป็นมติของที่ประชุมครับ เขาเป็นเพียงฮันเตอร์ไร้คลาสที่ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไร..." "ไร้คลาส?" เซร่าแค่นหัวเราะ เดินตรงเข้าไปหารินแล้วคว้าแขนเขาไว้แน่น "พวกแกมันตาถั่ว! ชีวิตของพวกแกทุกคนที่ยืนอยู่ในนี้ รวมถึงตัวแกด้วยคาร์ล... ถ้าไม่ใช่เพราะเขา คนพวกนี้คงตายไปตั้งแต่วิกฤตดันเจี้ยนดาร์กมูนเมื่อสามปีก่อนแล้ว!" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตระหนก รินก้มลงมองเซร่าที่กำลังตัวสั่นด้วยความโกรธแทนเขา ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ ยิ้มที่ดูเยือกเย็นและลึกลับกว่าครั้งไหน "พอเถอะครับเซร่า" รินเอ่ยเบาๆ ขณะที่ในดวงตาของเขา 'ระบบพยากรณ์วิกฤต' เริ่มทำงาน กราฟิกสีทองปรากฏขึ้นเบื้องหน้าผ่านสายตาของเขาเพียงคนเดียว [คำเตือน: วิกฤตการณ์ระดับหายนะจะอุบัติขึ้น ณ ใจกลางกิลด์อาร์คเอนเจลในอีก 30 วินาทีข้างหน้า] [พิกัดจุดตาย: คาร์ล / ฐานที่มั่นกิลด์ / รอยร้าวของมิติที่มองไม่เห็น] รินก้าวเดินไปข้างหน้า สวนทางกับเซร่าที่พยายามจะรั้งเขาไว้ เขาหยุดยืนที่หน้าประตูห้องโถง มองย้อนกลับไปที่คาร์ลและเหล่าสมาชิกกิลด์ที่กำลังดูแคลนเขาด้วยสายตาของคนที่กำลังมอง 'ศพ' ที่ยังไม่รู้ตัวว่าตาย "ขอบคุณที่ไล่ผมออกครับคุณคาร์ล" รินพูดด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังจนทุกคนต้องขนลุก "เพราะต่อจากนี้ไป... กิลด์ที่ยิ่งใหญ่ของพวกคุณ จะเหลือเพียงแค่ซากปรักหักพังภายในไม่กี่อึดใจ" สิ้นเสียงของริน แผ่นดินใต้เท้าของทุกคนก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงกระดูกของอาคารที่กำลังบิดเบี้ยวเริ่มดังระงมไปทั่ว พื้นที่ในห้องโถงค่อยๆ ปริแตกออกเป็นทางยาวราวกับมีอสูรกายกำลังฉีกกระชากมิติขึ้นมาจากขุมนรก! คาร์ลเบิกตากว้าง หน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นรอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางห้อง รินหันหลังให้ภาพความโกลาหลที่กำลังจะกลืนกินทุกคน และในจังหวะนั้นเอง เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่ไม่มีใครเคยเห็นขึ้นมา ก่อนจะกดโอนเงินดิจิทัลจำนวนมหาศาลเข้าบัญชีลับ และปรากฏแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกที่ทำให้เขากลายเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในพริบตา เขาก้าวออกไปจากกิลด์ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่เริ่มดังขึ้น พร้อมกับเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำสีดำสนิทที่ลงจอดรับเขาอยู่เบื้องหน้าอย่างพอดิบพอดี ทุกอย่างเป็นไปตามบทพยากรณ์... และเกมแห่งการเอาคืนของเขา ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้ครับ / โอเวอร์ลอร์ดซีโร่