วิญญาณใหม่ในร่างนางร้าย

"ไสหัวไปให้พ้น! อย่าให้ฉันเห็นหน้าแกในบ้านหลังนี้อีก ตราบใดที่ยังไม่มีปัญญาหาเงินมาเลี้ยงปากท้องคนในบ้าน ก็อย่าคิดว่าจะได้รับเศษข้าวจากฉันแม้แต่เม็ดเดียว!" เสียงแหลมสูงที่แฝงไปด้วยความรังเกียจพุ่งเข้ามากระทบโสตประสาทของ ‘หลินเยว่’ อย่างรุนแรงจนเธอสะดุ้งเฮือก ความเจ็บแปลบที่ท้ายทอยเหมือนถูกของแข็งกระแทกยังคงหลงเหลืออยู่ แต่สิ่งที่ชัดเจนกว่าคือความเย็นยะเยือกของพื้นดินที่เธอนอนแผ่หลาอยู่ หลินเยว่ลืมตาขึ้น ดวงตาเรียวรีคมกริบกวาดมองไปรอบด้านอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่ห้องพักสุดหรูที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นกระท่อมซอมซ่อหลังเล็กท้ายหมู่บ้านที่แทบจะพังมิพังแหล่ ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายในอากาศยามที่แสงแดดลอดผ่านช่องโหว่ของผนังไม้กระดานผุพังเข้ามา และตรงหน้าเธอนั้น คือร่างของหญิงวัยกลางคนที่ยืนเท้าสะเอวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสมเพช "มองอะไร! ยังจะกล้าทำหน้าตาแบบนั้นใส่ฉันอีกหรือ นังตัวดี! ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายฉันหลงหัวปักหัวปำ ป่านนี้แกคงกลายเป็นศพไร้ญาติที่ไหนไปแล้ว" แม่สามีตระกูลจางพ่นคำด่าออกมาไม่หยุดปาก มือเหี่ยวย่นชี้หน้าเธอด้วยความสะใจก่อนจะสะบัดก้นเดินจากไป ทิ้งให้หลินเยว่นั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ความทรงจำมากมายไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก... ร่างนี้มีชื่อว่าหลินเยว่ เป็นสะใภ้ที่ถูกตราหน้าว่าขี้เกียจสันหลังยาว เอาแต่เรียกร้องและสร้างปัญหาให้ตระกูลจางต้องอับอายขายหน้า จนกระทั่งวันนี้ วันที่เธอถูกขับไล่ให้มาอยู่ใน 'ฟาร์มร้าง' ท้ายหมู่บ้านเพื่อดัดนิสัย ซึ่งความจริงแล้วคือการผลักไสให้ไปตายตามลำพัง *โง่สิ้นดี* หลินเยว่แค่นยิ้มที่มุมปาก ในเมื่อสวรรค์เล่นตลกให้เธอมาอยู่ในร่างของผู้หญิงที่ถูกกระทำย่ำยีเช่นนี้ เธอก็จะไม่ขอทนเป็นนางร้ายที่น่าสมเพชอีกต่อไป ทันใดนั้น ความรู้สึกประหลาดก็วาบขึ้นในจิตใจ หลินเยว่หลับตาลงนิ่ง พลังงานบางอย่างที่คุ้นเคยในชาติก่อนกลับมาปรากฏอยู่เบื้องหน้า เธอสัมผัสได้ถึงมิติคลังสินค้าลับ—พื้นที่กว้างขวางที่บรรจุทรัพยากรทันสมัยและเทคโนโลยีการเกษตรที่ล้ำหน้าเกินกว่ายุค 80 นี้จะจินตนาการถึง *ดี... ในเมื่อมีต้นทุนชีวิตที่ดีขนาดนี้ ใครจะยอมอดตายกันเล่า* เธอหยัดกายขึ้นยืน ความเจ็บปวดที่ท้ายทอยเริ่มบรรเทาลง สายตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวเหมือนที่เคยเป็น แต่เปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นและกลยุทธ์ที่เฉียบคม หลินเยว่สำรวจกระท่อมรอบๆ อย่างรวดเร็ว มันว่างเปล่าจนแทบจะไม่มีอะไรเหลือให้ประทังชีวิต นอกเสียจากถุงข้าวสารที่เหลืออยู่เพียงก้นถุงและตะเกียงเก่าๆ หนึ่งดวง จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังมาจากทางเข้ากระท่อม หลินเยว่หันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูมอมแมมจากการเดินทางข้ามถนนลูกรังมาไกลยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมเข้มของเขาสะท้อนแววความเหนื่อยล้า แต่เมื่อสายตามาปะทะเข้ากับหลินเยว่ แววตาคู่นั้นกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง "เยว่เอ๋อร์... แม่บอกพี่ว่าเธอ..." จางหย่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มือหนาของเขากำแน่นที่ข้างลำตัว ดูเหมือนเขาจะรับรู้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว หลินเยว่มองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จางหย่ง... สามีในนามที่เธอเคยละเลยและรังเกียจ แม้เขาจะรักเธอมากเพียงใด แต่ในความทรงจำของร่างนี้ เขาคือคนซื่อที่ถูกแม่ของตัวเองปั่นหัวจนแทบไม่เหลือความเป็นตัวของตัวเอง แต่ในสายตาของเธอตอนนี้ ผู้ชายคนนี้คือ 'หมาก' ที่มีค่าและเป็น 'เกราะคุ้มกัน' ที่เธอต้องใช้ในการเริ่มต้นสร้างอาณาจักรของตัวเอง "แม่บอกพี่ว่าฉันเป็นภรรยาที่เอาแต่ใจ เป็นตัวถ่วงของบ้านงั้นสินะ?" หลินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้จางหย่งต้องชะงัก "ฉัน... ไม่ได้ตั้งใจจะ..." "ไม่ต้องแก้ตัวหรอกค่ะจางหย่ง" เธอเดินเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นเหงื่อและกลิ่นไอแดดจากตัวเขา "ถ้าพี่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่ต่อ พี่ก็ต้องฟังฉัน และถ้าพี่อยากเห็นครอบครัวนี้มั่งคั่งขึ้นมาจริงๆ... พี่ต้องทำตามที่ฉันสั่ง" จางหย่งมองภรรยาของตนด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่คนเดิมที่เขาเคยรู้จัก แววตาของเธอไม่มีความขลาดกลัว ไม่มีการออดอ้อนไร้เหตุผล มีเพียงความเด็ดขาดที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ หลินเยว่ขยับยิ้มที่มุมปาก เธอก้าวผ่านตัวเขาออกไปที่หน้ากระท่อม มองดูที่ดินรกร้างที่เต็มไปด้วยวัชพืชรอบๆ กาย ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ในมิติลับของเธอมีเมล็ดพันธุ์พืชพันธุ์ดีที่ถูกคัดเกรดมาอย่างดีเยี่ยมรอการเพาะปลูก "วันนี้เราจะเริ่มงานแรกกัน" เธอประกาศด้วยน้ำเสียงทรงพลัง "และฉันรับรองได้เลยว่า ภายในหนึ่งสัปดาห์ กลิ่นของอาหารจากฟาร์มนี้ จะต้องทำให้คนในบ้านหลังนั้นต้องคลั่งตายด้วยความอิจฉา!" ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวไปหยิบจอบขุดดิน สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนดักซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ข้างทางเดิน คนผู้นั้นไม่ได้มาตัวเปล่า แต่ในมือกลับถือมีดเล่มคมกริบที่สะท้อนแสงแดดวับวาวมาที่เธอ! จางหย่งสังเกตเห็นก่อน เขาพุ่งตัวเข้าบังหน้าหลินเยว่ทันทีด้วยสัญชาตญาณทหาร แต่ทว่าคนแปลกหน้าคนนั้นกลับไม่ได้พุ่งเข้าหาจางหย่ง กลับขว้างจดหมายฉบับหนึ่งลงบนพื้นแล้ววิ่งหนีหายไปในป่าทึบทันที! หลินเยว่ก้มลงหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่าน ลายมือบนซองจดหมายทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว... เพราะมันคือรายชื่อของคนในกองทัพที่กำลังวางแผนหักหลังจางหย่งโดยมีคนในครอบครัวของเขาเป็นผู้หนุนหลัง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านกุหลาบหนามเงินนะคะ