พิมพ์เขียวแห่งความทรงจำ

“ถ้าคุณคิดว่าลายเซ็นของฉันในเอกสารฉบับนี้จะช่วยให้โปรเจกต์มหาประลัยนี่ราบรื่นขึ้น คุณกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์ค่ะ คุณรินรดา” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบสนิทภายในห้องประชุมหรูชั้นบนสุดของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ พริมาวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะไม้โอ๊กขัดมันด้วยจังหวะที่จงใจให้เกิดเสียงดังจนคนรอบข้างต้องกลั้นหายใจ สายตาของวิศวกรสาวกวาดผ่านพิมพ์เขียวตรงหน้าไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของสถาปนิกสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามาคุมโปรเจกต์นี้ รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอยังคงนั่งหลังตรง สง่างามภายใต้ชุดสูทคัตติ้งเนี๊ยบที่เสริมบุคลิกให้ดูเย็นชาและเข้าถึงยาก ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาจ้องมองพริมาด้วยความเฉยเมย ราวกับว่าผู้หญิงที่เคยเป็น ‘ทุกอย่าง’ ในชีวิตของเธอเมื่อห้าปีก่อน เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไร้ความสำคัญ “ดิฉันไม่ได้ต้องการให้มันราบรื่นด้วยความเสน่หาค่ะคุณพริมา” รินรดาเอ่ยตอบ เสียงของเธอเรียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “แต่ต้องการให้มันสำเร็จตามมาตรฐานที่ดิฉันวางไว้ หากคุณทำไม่ได้ ก็แค่เดินออกไปจากห้องนี้ แล้วดิฉันจะจัดหาคนที่มีประสิทธิภาพมากกว่าคุณมาแทนที่” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง บรรยากาศบีบคั้นจนแทบขาดใจ พริมาขบกรามแน่น ความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ใต้เกราะป้องกันของความเข้มแข็งเริ่มร้าวราน เธอจำแววตาคู่นี้ได้ดี แววตาที่เคยใช้มองเธอด้วยความรัก แต่บัดนี้มันกลับสะท้อนเพียงความเย็นชาและหยามเหยียด “คุณเปลี่ยนไปมากนะคะ” พริมาเปรยออกมาเบาๆ ราวกับรำพึงกับตัวเอง “เปลี่ยนจนฉันเกือบจะลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่ง คุณเคยเป็นใคร” รินรดากระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย มันไม่ใช่ยิ้มที่อ่อนโยน แต่เป็นยิ้มที่น่าสมเพชในสายตาของเธอ “เวลาสอนให้คนเราเติบโตและเลิกจมปลักกับอดีตที่ไร้ค่าค่ะ หวังว่าคุณจะทำได้เช่นกัน” มือของรินรดาสั่นไหวอยู่ภายใต้โต๊ะ เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความเจ็บปวดจากการทรยศในอดีตยังคงฝังรากลึกเหมือนแผลเป็นที่ไม่เคยจางหาย เธอไม่ได้กลับมาเพื่อรื้อฟื้นความหลัง แต่เธอกลับมาเพื่อทวงคืนศักดิ์ศรีและทำลายกำแพงที่พริมาเคยสร้างไว้ให้พังทลายลงด้วยน้ำมือของเธอเอง “งั้นเรามาเริ่มกันเลยไหมคะ?” พริมาสวนกลับ แววตามุ่งมั่นเปลี่ยนจากความตัดพ้อเป็นความท้าทาย “ในฐานะวิศวกรประจำโปรเจกต์ ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ‘พิมพ์เขียว’ ที่สวยหรูของคุณ มันมีจุดอ่อนซ่อนอยู่ที่ไหนบ้าง และจุดอ่อนนั้นแหละค่ะ ที่จะทำให้คุณต้องเสียใจที่ตัดสินใจกลับมาเจอฉันอีกครั้ง” ตลอดช่วงบ่ายที่เหลือ การถกเถียงเรื่องโครงสร้างและรายละเอียดทางวิศวกรรมดำเนินไปอย่างดุเดือด ทุกคำพูดคือการเชือดเฉือน ทุกการกระทำคือการประลองเชิงชั้น รินรดาพยายามรักษาท่าทีที่ไร้ใจ แต่บ่อยครั้งที่สายตาของเธอเผลอไปหยุดอยู่ที่ลำคอระหงของพริมา หรือรอยยิ้มเย้ยหยันที่เธอยังคงจดจำได้ดีเสมอ เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง พนักงานคนอื่นๆ ต่างทยอยออกจากห้อง ทิ้งให้ทั้งสองอยู่ตามลำพังท่ามกลางแสงไฟสลัวของยามเย็น รินรดาเก็บพิมพ์เขียวลงในแฟ้มเอกสารอย่างใจเย็น ในขณะที่พริมาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย “ทำไมถึงต้องกลับมา?” พริมาถามเสียงสั่น “ห้าปี... มันยังไม่พอสำหรับการลืมฉันเหรอริน?” รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่น้อยลงทำให้หัวใจของพริมาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง “สำหรับฉัน มันไม่ใช่เรื่องของการลืม แต่คือเรื่องของการ ‘กำจัด’ สิ่งที่ค้างคาให้จบลงเสียที” พริมาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น แรงปะทะนั้นทำให้อีกฝ่ายสะดุ้ง “แต่มีบางอย่างที่เธอกำจัดไม่ได้หรอกนะ... ความจริงที่ว่า เธอยังไม่เคยลืมฉันจริงๆ” รินรดาสะบัดมือออกอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม เธอหยิบแฟ้มงานแล้วเดินตรงไปยังประตู ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวพ้นห้อง มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากชื่อที่เธอเมมไว้ว่า ‘หัวใจของแม่’ พริมามองผ่านๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ทว่า... วินาทีนั้นเอง รินรดาก็ทำแฟ้มเอกสารหลุดมือ พิมพ์เขียวและเอกสารงานหล่นกระจายเต็มพื้น พริมาอาสาจะก้มลงเก็บให้ แต่สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับรูปถ่ายใบหนึ่งที่แทรกอยู่ในซองเอกสารสำคัญ มันเป็นภาพถ่ายของเด็กหญิงและเด็กชายฝาแฝดสองคนในชุดนักเรียนอนุบาล ใบหน้าของพวกเขาทั้งคู่ถอดแบบมาจากรินรดาไม่มีผิดเพี้ยน... และนัยน์ตากลมโตคู่นั้น พริมาจำได้ดีที่สุด เพราะมันเป็นดวงตาคู่เดียวกับที่เธอมองเห็นทุกครั้งเมื่อส่องกระจก! พริมาหยิบรูปถ่ายขึ้นมา มือของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นมองรินรดาที่ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีที่เห็นว่าความลับที่ตนปกปิดมาตลอดห้าปีถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าอดีตคนรัก “นี่มัน... หมายความว่ายังไงรินรดา?” พริมาถาม เสียงของเธอแหบพร่าและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้น “เด็กสองคนนี้... ลูกของใคร?” รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอรู้ดีว่าเกมนี้ได้จบลงแล้ว และสงครามบทใหม่ที่แสนโหดร้ายกว่าเดิมกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้เอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดที่น่าหลงใหลในก้าวแรกของสการ์เล็ตโรสนะคะ