เสียงจากเครื่องถ่ายเอกสาร

"เสียงฝีเท้าคู่ที่สาม... กำลังเดินวนอยู่รอบเครื่องถ่ายเอกสารรุ่นโบราณตัวนั้นเป็นรอบที่สิบแปดแล้วนะครับ คุณธันวา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของอาจารย์รินดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินที่ควรจะมีเพียงเสียงฮัมเบา ๆ ของหลอดไฟนีออน ความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศส่วนกลางที่ถูกตั้งอุณหภูมิไว้ต่ำกว่าสิบแปดองศาเซลเซียสกำลังกัดกินผิวเนื้อ แต่สิ่งที่ทำให้ขนหัวลุกยิ่งกว่าความหนาวเหนียวคือกลิ่นอับชื้นของหมึกพิมพ์ผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ธันวาไม่ตอบคำถามทันที สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาของเขาจดจ้องอยู่กับหน้าจอแท็บเล็ตวิศวกรรมในมือ บนหน้าจอสีฟ้าเข้มนั้นไม่ได้แสดงแผนผังอาคารปกติ แต่เป็นแผนภาพโครงสร้างพลังงานความหนาแน่นสูง (Aura Density Mapping) ที่ระบบเพิ่งอัปเดตเข้ามาสดๆ ร้อนๆ หลังจากเหตุการณ์แจ้งเตือนระดับ SSS เมื่อครู่ รหัสสีแดงฉานกระพริบเตือนอยู่ตรงมุมขวาบน *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิทธิ์การเข้าถึงระดับ SSS — 'สถาปัตยกรรมแห่งความตาย' กำลังเริ่มต้นกระบวนการประเมินผู้ถือครองกุญแจชั้นลบ]* วิศวกรหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เขารู้ดีว่าความตื่นตระหนกคือศัตรูตัวฉกาจที่สุดในการทำงานระบบอาคาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาคารพาณิชย์สูงสามสิบชั้นที่ซ่อนชั้นลบอันไร้ก้นบึ้งไว้เบื้องล่างแห่งนี้ การหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มารองรับความผิดปกติคือเกราะคุ้มกันเดียวที่เขามี "ไม่ใช่เสียงฝีเท้ามนุษย์หรอกครับ อาจารย์" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่มั่นคง ดวงตาหลังเลนส์แว่นหันไปมองเครื่องถ่ายเอกสารยี่ห้อดังรุ่นเก่าที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง "ถ้าสังเกตจากคลื่นสะท้อนในเรดาร์ความร้อนเมื่อกี้ ความถี่ของแรงสั่นสะเทือนบนพื้นปูนมันสอดคล้องกับอัตราการหมดอายุของลูกกลิ้งความร้อนในตัวเครื่องมากกว่า... พูดง่ายๆ คือ มันคือการหลอนประสาททางกายภาพที่ถูกสร้างขึ้นโดยพลังงานตกค้างของพนักงานในอดีตที่ทำงานล่วงเวลาจนเสียชีวิต" อาจารย์รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ร่างโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทขยับตัวเข้ามาชิดโต๊ะทำงานเก่าๆ พลางกวาดสายตามองเอกสารนับร้อยลังที่กองสุมกันจนสูงเกือบถึงเพดาน "คุณคิดแบบนั้นจริง ๆ หรือครับ ธันวา?" อาจารย์สาวเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความระแวงเล็กน้อย "บางที... สิ่งที่คุณเรียกว่าคลื่นสะท้อนทางกายภาพ อาจจะกำลังพยายามอ่านรหัสผ่านบางอย่างจากตัวคุณอยู่ก็ได้" ทันใดนั้นเอง! *แคร่ก... ครอดดดด... ฟึ่บ!* เครื่องถ่ายเอกสารสีขาวที่ถูกปิดการใช้งานไปตั้งแต่ห้าปีก่อน กลับส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นจากช่องกระจกสแกนเนอร์ มันส่องกราดไปทั่วห้องราวกับกำลังตรวจหาวัตถุกรรมบางอย่าง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กระดาษขนาด A4 แผ่นหนึ่งก็ถูกดันออกมาจากช่องรับเอกสารอย่างช้าๆ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นเป็นผู้ป้อนกระดาษ ธันวาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง แม้ระบบในหัวจะส่งเสียงเตือนระรัวว่าอัตราอันตรายพุ่งสูงขึ้นถึงร้อยละแปดสิบ เขายื่นมือออกไปหยิบแผ่นกระดาษอุ่นๆ นั้นขึ้นมาดูอย่างใจเย็น บนกระดาษสีขาวสะอาด มีรอยหมึกพิมพ์สีดำสนิทปรากฏเป็นข้อความลายมือเขียนหวัดๆ ที่อ่านไม่ออกในตอนแรก แต่เมื่อมองผ่านฟิลเตอร์วิเคราะห์โครงสร้างในแท็บเล็ต ข้อความนั้นก็แปลความหมายออกมาได้อย่างชัดเจน *'ผู้ตรวจวิญญาณรุ่นที่สิบเอ็ด... เจ้าลืมกฎข้อที่สามของชั้นใต้ดินไปแล้วหรือ?'* บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นศูนย์องศา ทันทีที่อ่านจบ ไฟนีออนทุกดวงบนเพดานก็ดับวูบลงพร้อมกัน เหลือเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอแท็บเล็ตและแสงสแกนเนอร์จากเครื่องถ่ายเอกสารที่ยังคงกะพริบถี่รัว เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังพวกเขา — มันไม่ใช่เสียงจากเครื่องจักรอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของผู้หญิงที่กำลังหัวነาะเบาๆ ราวกับเยาะเย้ยความพยายามทั้งหมดของวิศวกรหนุ่ม "อาจารย์ครับ" ธันวาเอ่ยเรียกคู่หูด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายตาแห่งความท้าทายที่เริ่มลุกโชนขึ้น "ดูเหมือนว่าระบบกำลังบังคับให้เราต้องเล่นเกม 'ซ่อมแซมโครงสร้าง' นอกเวลางานเสียแล้วล่ะครับ" อาจารย์รินขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่นคมกริบสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอ "ถ้าเช่นนั้น... ในฐานะอาจารย์ผู้ดูแลหลักสูตรกฎเหล็กอาคาร ผมคงต้องขออนุญาตเป็นผู้ประเมินผลงานภาคปฏิบัติให้คุณ ณ วินาทีนี้เลยก็แล้วกันครับ" เงาสูงใหญ่ทอดตัวยาวขึ้นจากพื้นห้อง พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่เริ่มก้าวเดินลงมาจากบันไดหนีไฟเบื้องบน... และในเสี้ยววินาทีที่ประตูเหล็กนิรภัยของห้องเก็บเอกสารกำลังถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี หน้าจอระบบ SSS ก็ปลดล็อกการประเมินขั้นสุดท้ายทันที — *[สถานะปัจจุบัน: ธันวา (วิศวกรผู้ถือครองสิทธิ์ SSS) กำลังเผชิญหน้ากับ 'อธิการบดีแห่งความมืด' — ผู้ควบคุมกฎที่แท้จริงของตึกหลังนี้...]* --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "ลิฟต์แก้วชั้นลบ"เสมอนะครับ