พันธมิตรที่คาดไม่ถึง

กลิ่นฉุนของน้ำมันเครื่องผสมกับคราบเขม่าดินปืนในโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา ไม่ใช่กลิ่นที่ ดร.อคิน คุ้นเคยนัก แต่มันให้ความรู้สึกจริงเสียยิ่งกว่ากลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องผ่าตัด นิติเวชหน้านิ่งกวาดสายตาผ่านกองซากอะไหล่รถยนต์เก่าคร่ำคร่า ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างของนายตำรวจยศพันตำรวจโทผู้หนึ่ง สารวัตรประจักษ์—นายตำรวจนอกแถวผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่เรื่องการรีดไถและเบี่ยงHเบนรูปคดี แต่อย่างน้อยที่สุดในเวลานี้ ชายผู้นี้คือคนเดียวที่มีกุญแจดอกสำคัญในการไขประตูบานที่ตำรวจน้ำดีเข้าไปไม่ถึง "ผมคิดว่าคุณฉลาดกว่าจะเอาชีวิตมาทิ้งในที่อับอากาศแบบนี้เสียอีก, หมออคิน" สารวัตรประจักษ์เอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง มือหยาบกร้านคีบบุหรี่ที่ใกล้จะมอดไหม้เข้าปาก ควันสีเทาลอยวนอยู่เหนือดวงตาที่ผ่านความระแวงมาครึ่งค่อนชีวิต อคินไม่ตอบในทันที เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ กลิ่นอายความเยือกเย็นรอบตัวทำให้บรรยากาศในโกดังลดอุณหภูมิลงไปอีกหลายองศา "ความตายไม่เคยเลือกสถานที่, สารวัตร... และความจริงก็เช่นกัน มันมักจะซ่อนอยู่ในซอกหลืบที่สกปรกที่สุดเสมอ เหมือนหลักฐานชิ้นที่สามที่คุณเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานที่สถานีตำรวจ" ประจักษ์ชะงักมือที่กำลังจะเค่อบุหรี่ รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะในลำคอ "คุณนี่มัน... สมกับที่เป็นหมอผ่าศพจริงๆ มองทะลุคนอื่นได้แม้กระทั่งตอนที่พวกเขายังมีลมหายใจอยู่ แต่คุณก็รู้ว่าหลักฐานชิ้นนั้นไม่ได้มีไว้ให้คนมือสะอาดอย่างพวกคุณใช้ฟรีๆ" เสียงฝีเท้าอีกคู่ดังขึ้นจากมุมมืดของโกดัง ทนายรินลดาปรากฏกายขึ้นในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะชัดเจน เธอดึงถุงมือหนังสีดำออกช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองทั้งนายตำรวจนอกแถวและแพทย์นิติเวชด้วยรอยยิ้มเชิงธุรกิจที่อ่านไม่ออก "ความสะอาดหรือความสกปรกมันเป็นเพียงคำนิยามทางกฎหมายค่ะ, สารวัตรประจักษ์" รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "สิ่งที่พวกเราต้องการในค่ำคืนนี้ไม่ใช่ศีลธรรมอันสูงส่ง แต่เป็นความจริงที่สามารถรื้อฟื้นคดีห้องปิดตายนั้นได้... และดิฉันเชื่อว่า ข้อเสนอของดิฉันมีมูลค่าสูงพอที่จะทำให้คุณละทิ้งความลังเล" รินลาดาวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่น เธอเลื่อนมันไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ภายในนั้นไม่ใช่แค่ตัวเลขในบัญชีธนาคารต่างประเทศ แต่เป็นเอกสารลับที่สามารถถอดยศและส่งสารวัตรประจักษ์ไปนอนกรงขังได้ตลอดชีวิต—มันคือหลักฐานที่ทรงพลังยิ่งกว่าปืนในมือเขา ประจักษ์ก้มลงมองแฟ้มนั้น นัยน์ตาหรี่แคบลง ความโลภและความหวาดกลัวกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดบนใบหน้าที่มีรอยแผลเป็น "คุณผู้หญิง... คุณนี่มันอันตรายยิ่งกว่าฆาตกรที่พวกคุณกำลังตามล่าเสียอีก" "เราต่างก็อยู่ในเกมเดียวกัน, สารวัตร" อคินแทรกขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทแต่เฉียบคมดั่งใบมีดผ่าตัด "ฆาตกรคนนั้นใช้ห้องปิดตายเพื่ออำพรางร่องรอยทางกายภาพ แต่คุณ... ใช้ความเน่าเฟะของระบบเพื่ออำพรางข้อมูล ถ้าคุณไม่อยากเป็นแพะรับบาปใน0คดีที่ใหญ่เกินกว่าที่คุณจะแบกรับไหว การร่วมมือกับเราคือทางรอดเดียว" ความเงียบเข้าปกคลุมโกดังชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากหลังคารั่วกระทบพื้นสังกะสีเป็นระยะ ประจักษ์จ้องมองหน้าแพทย์หน้านิ่งสลับกับทนายสาวผู้ไร้พ่าย เขากัดกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดโปน ก่อนจะหยิบซองพลาสติกใสชิ้นเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตโยนลงบนโต๊ะ "นี่คือเส้นผม... ที่เก็บได้จากรอยต่อของวงกบหน้าต่างในห้องเกิดเหตุ ไม่ใช่ของผู้ตาย และไม่ใช่ของลูกความคุณ, ทนายรินลดา" ประจักษ์กล่าวเสียงต่ำ "ผมกุมมันไว้เพราะรู้ว่าวันหนึ่งมันจะมีราคาค่างวดที่สูงที่สุด และตอนนี้... พวกคุณก็ได้มันไปแล้ว" อคินหยิบซองพลาสติกขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด ภายใต้แสงไฟสลัวจากหลอดไฟนีออน ดวงตาของแพทย์นิติเวชหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อพบความผิดปกติบางอย่างบนรากเส้นผมนั้น มันไม่ใช่แค่เส้นผมธรรมดา แต่มีคราบสารเคมีบางชนิดเคลือบอยู่—สารเคมีชนิดเดียวกับที่ใช้ในกระบวนการระงับกลิ่นกายราคาแพงที่นำเข้าจากต่างประเทศ ซึ่งมีจำหน่ายเฉพาะในแวดวงชนชั้นสูงเท่านั้น "น่าสนใจ..." อคินพึมพำเบาๆ รินลดากระตุกยิ้มมุมปาก เธอกวาดเอกสารทั้งหมดเก็บเข้ากระเป๋า "ขอบคุณสำหรับความร่วมมืออัน 0ประเสริฐนี้, สารวัตร หวังว่าเราคงไม่ต้องพบกันในสถานะอื่นอีก" ทั้งสองหันหลังเตรียมเดินออกจากโกดัง ทิ้งให้สารวัตรประจักษ์ยืนสูบบุหรี่มวนสุดท้ายท่ามกลางความมืดมิด แต่ทว่า ก่อนที่เท้าของอคินจะก้าวพ้นประตูเหล็กบานใหญ่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากด้านนอก ปิดตายทุกเส้นทางถอยร่น ปัง! เสียงปืนนัดหนึ่งดังสนั่นทะลุเข้ามาในโกดัง เศษปูนจากผนังเหนือศีรษะร่วงกราวลงมาแทบเท้า "หมอ! หมอบاص! ทางหนีถูกตัดขาดแล้ว!" สารวัตรประจักษ์ตะโกนลั่น สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด อคินหันขวับกลับมามองรินลดา ในเสี้ยววินาทีนั้น แววตาของทั้งคู่ประสานกันโดยไม่ต้องเอื้อMนคำใด พวกเขารู้ทันทีว่าข้อมูลที่นำมาแลกเปลี่ยนในค่ำคืนนี้ ได้นำพา "ผู้ล่า" ตัวจริงมาเคาะประตูถึงที่แล้ว และคนที่ส่งมือสังหารกลุ่มนี้มา... ไม่ใช่ตำรวจ หรือแม้แต่ฆาตกรในห้องปิดตาย แต่เป็นบุคคลระดับสูงที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเงาของกฎหมายทั้งหมด ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและขบคมคิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!