เงาอดีตที่หวนคืน

เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนของคฤหาสน์ตระกูลคเชนทร์ดังสะท้อนก้อง กังวานราวกับเสียงนาฬิกาแห่งการพิพากษา ทุกย่างก้าวที่นลินจรดลงไปไม่ได้มีความสั่นเทาหรือความหวาดกลัวเจือปนเหมือนเช่นอดีตที่ผ่านมา หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นสัดส่วนเย้ายวนและทรงอำนาจ ปลดปล่อยรัศมีแห่งความเย็นชาและความมั่นใจที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากซากปรักหักพังในอดีต เธอไม่ใช่ "นลิน" ผู้อ่อนแอ ไร้เสียงเรียกร้อง และยอมจำนนให้เขาเหยียบย่ำหัวใจอีกต่อไปแล้ว "เชิญทางนี้ครับ คุณนลิน" เสียงของพ่อบ้านชรากล่าวต้อนรับด้วยความประหม่า ดวงตาของเขาฉายแววระคนตกตะลึงเมื่อได้พบกับอดีตนายหญิงที่เคยถูกขับไล่ออกไปอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามปีก่อน นลินเพียงแค่ปรายตามองเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเยาะด้วยความสมเพชเวทนา บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารนี้ยังคงโอ่อ่าและเย็นเยียบไม่เปลี่ยน แต่ทว่าโครงสร้างทางอำนาจภายในบ้านหลังนี้ได้เปลี่ยนมือไปหมดสิ้นแล้ว เมื่อเธอก้าวเข้ามาพร้อมกับข้อตกลงทางธุรกิจที่คเชนทร์ไม่มีทางปฏิเสธได้ลง "ไม่คิดเลยว่าคุณจะกล้าเหยียบกลับเข้ามาที่นี่อีก หลังจากสิ่งที่เธอทำลงไปเมื่อสามปีก่อน" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยแทรกขึ้นจากความเงียบ คเชนทร์ก้าวลงมาจากบันไดวนด้วยท่าทีสง่างาม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษดูทรงพลังและเยือกเย็นไม่เปลี่ยน ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองผู้หญิงตรงหน้า ราวกับพยายามค้นหาเงาของอดีตภรรยาที่เคยถูกเขาตราหน้าว่าเป็นเพียง "ดอกไม้ไร้ค่าประดับบ้าน" แต่ทว่าสิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้กลับเป็นความงามอันตรายที่แผดเผาทุกสายตา ความเย้ายวนที่ผสมผสานกับความเย็นชาทำให้หัวใจที่ด้านชาของอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่กระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว นลินหันกลับไปสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงหวานใสแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจเอ่ยตอกกลับทันที "ถ้าฉันไม่กลับมา แล้วคุณจะเอาอะไรมาไถ่บาปในสิ่งที่เคยทำไว้กับฉันล่ะคะ... คุณคเชนทร์" สรรพนามที่เปลี่ยนไปและการจู่โจมด้วยวาจาราวกับคมมีด ทำให้คเชนทร์ชะงักไปชั่วขณะ เขาก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละก้าว กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่แสนเย้ายวนปะทะเข้ากับนาสิก ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ตลอดสามปีที่ผ่านมา ร่างสูงหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือช่องว่าง อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนแทบหายใจไม่ออก "เธอคิดว่าตัวเองมีค่าพอที่จะต่อรองกับฉันงั้นเหรอ นลิน" คเชนทร์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบเสียงต่ำชิดริมใบหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "เกมนี้ฉันเป็นคนคุม และเธอก็รู้ดีว่าฉันสามารถทำลายเธอได้อีกครั้งง่ายๆ แค่ปลายนิ้ว" แต่นลินหาได้สะดุ้งสะเทือน เธอเอื้อมมือเรียวเล็กขึ้นสัมผัสปกเสื้อสูทของเขาอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วกรีดกรายผ่านเนื้อผ้าอย่างจงใจยั่วยวน ก่อนจะหยุดอยู่ที่แผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจ "ลองดูสิคะ... ว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายแหลกสลาย" นลินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงท้าทาย ดวงตากลมโตเป็นประกายความแค้นที่สุกงอมเต็มที่ "คุณอาจจะเคยคุมเกมในอดีต แต่ตอนนี้ ฉันคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมด และคุณ... ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะปฏิเสธ" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองระอุขึ้นจนแทบมีประกายไฟแลបแล่บ ความใกล้ชิดที่เจือปนไปด้วยความเกลียดชังและความปรารถนาอันลึกซึ้งที่ถูกเก็บกดไว้ ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนให้ตื่นขึ้น คเชนทร์กักตัวเธอไว้กับผนังห้องโถง มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแนบชิด แรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ความโหยหาที่กัดกินหัวใจมานานผสานกับความโกรธเกรี้ยวที่ถูกท้าทาย "เธอช่างกล้าหาญขึ้นมาก... นลิน" คเชนทร์คำรามในลำคอ ก่อนจะบดริมฝีปากลงมาครอบครองเรียวปากอิ่มของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศกร้าวและการลงทัณฑ์จากความโหยหาที่อัดอั้น นลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจในคราแรก ก่อนที่สัญชาตญาณแห่งการเอาชนะจะทำให้เธอตอบโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันอย่างดุเดือดท่ามกลางความเงียบงันของคฤหาสน์ ความหวานล้ำที่เจือปนด้วยรสชาติแห่งความเจ็บปวดในอดีตไหลเวียนอยู่ในโพรงปาก มือเรียวของนลินจิกทึ้งลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความอัดอั้น ขณะที่อ้อมแขนแข็งแกร่งของคเชนทร์รัดแน่นราวกับต้องการจะหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับเขา ร่างกายทั้งสองร่างร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา เกมสวาทที่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนแห่งการแก้แค้นและการไถ่บาปได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ โดยไม่มีใครยอมถอยให้ใครอีกต่อไป ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยก็ดังแทรกขึ้นมาจากโถงทางเดินด้านหลัง "คุณแม่ครับ... ใครมาเหรอครับ ทำไมคุยกันเสียงดังจัง" คเชนทร์ชะงักกึก ร่างสูงผละออกจากริมฝีปากนุ่มด้วยความตกใจ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเมื่อหันไปมองตามเสียง และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของอดีตสามีผู้เย็นชาถึงกับสะดุดกุนวอน เด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่มีใบละม้ายคล้ายคลึงกับเขาเสียยิ่งกว่าเงาในกระจก กำลังยืนขยี้ตาปรืออยู่ตรงมุมห้อง พร้อมกับถือตุ๊กตาหมีในมือ และดวงตากลมโตคู่นั้น... ก็กำลังจ้องมองตรงมาที่เขาพอดี โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเกมแห่งการแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะครับ