กลิ่นควันและรอยกระสุน

กลิ่นดินปืนยังคงคละคลุ้งติดปลายจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นเลือดจางๆ ที่ซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่ขวา คณินกัดฟันกรอด ความเจ็บแปลบแล่นพล่านทุกครั้งที่ขยับตัว ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำทรุดตัวลงพิงผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบภายในห้องครัวสเตนเลสปลอดเชื้อ ความเงียบสงัดยามตีสองถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเขาเอง เลือดสีเข้มไหลหยดลงกระทบพื้นกระเบื้องเป็นทางยาวจากการถูกไล่ล่าอย่างไม่ลดละเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ทว่า... กลิ่นควันกระสุนกลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมละมุนของเนยแท้และวานิลลาอย่างไม่น่าเชื่อ "ใคร!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมมืดของเคาน์เตอร์ทำขนม พร้อมๆ กับแสงไฟนีออนสีนวลที่สว่างวาบขึ้น คณินหรี่ตาลงมองผ่านความเจ็บปวด ร่างของชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนและรอยสักรูปเปลวไฟจางๆ ที่ข้อมือ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความหงุดหงิดระคนเย็นชา รวินท์ เชฟมิชลินสตาร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและวาจาเชือดเฉือน กำลังถือมีดทำครัวด้ามยาวในมืออย่างมั่น "คิดจะมาขโมยสูตรทรัฟเฟิลของฉัน หรือว่าสมองนายมีปัญหาจนแยกไม่ออกว่านี่คือร้านอาหาร ไม่ใช่สนามเด็กเล่น?" รวินท์ก้าวเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเงียบกริบ สายตาคมกริบกวาดมองสภาพเยินๆ ของนักสืบหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะมาสะดุดอยู่ที่คราบเลือดตรงหัวไหล่ คณินแค่นหัวเราะในลำคอ แม้ความเจ็บจะทำให้หน้าซีดเผือด "ถ้าฉันจะมาขโมย... คงไม่พกเลือดมาเป็นหลักฐานประจานตัวเองหรอกนะ เชฟ" "ปากดี" รวินท์พ่นลมหายใจออกจมูกอย่างหมั่นไส้ เขาวางมีดลงบนเขียงเสียงดัง *กริ๊ก* ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวคณินอย่างรวดเร็วชนิดที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อแจ็คเก็ตของคนเจ็บทันที "แต่เลือดเปื้อนพื้นครัวสะอาดๆ ของฉัน นายต้องชดใช้ด้วยการอธิบายว่าทำไมถึงพาความซวยมาเหยียบร้านฉันตอนตีสอง" "ถอยไป รวินท์..." คณินขบกรามแน่น มือใหญ่ข้างที่ยังใช้งานได้ดีคว้าข้อมือของเชฟหนุ่มเอาไว้ แรงบีบแม้จะไม่เท่าภาวะปกติแต่ก็หนักหน่วงพอจะทำให้รวินท์ชะงัก ดวงตาคมโตของทั้งคู่สบกันในระยะประชิด ชนิดที่ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ รวินท์ก้มมองมือที่กุมข้อมือเขาไว้ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับดวงตาสีเข้มที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น ลึกๆ แล้วหัวใจของเชฟหนุ่มกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้เมื่อเห็นหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าของอีกฝ่าย แต่ปากร้ายๆ ก็ยังคงทำงานเร็วกว่าความรู้สึก "สภาพดูไม่จืดเลยนะนักสืบผู้เก่งกาจ... โดนหมาหมู่ไล่กัดมาหรือไง ถึงได้วิ่งมาซุกกระโปรงแม่ครัวแบบนี้" รวินท์กัดฟันแซะ แม้ปากจะพ่นคำถากถาง แต่สายตากลับกวาดสำรวจแผลกระสุนถากที่หัวไหล่ด้วยความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่ง "ถ้าไม่อยากให้เลือดฉันหยดลงพื้นพรมราคาแพงของนายจนพังไปมากกว่านี้... ก็ช่วยหุบปากแล้วหาอะไรมาห้ามเลือดให้ฉันทีเถอะ" คณินสวนกลับเสียงแหบพร่า สติเริ่มเลือนรางลงทุกทีจากอาการเสียเลือดมาก น้ำหนักตัวทิ้งลงพิงแผ่นอกของเชฟหนุ่มโดยไม่รู้ตัว รวินท์สบถเบาๆ ในลำคอ "ให้ตายสิ... นายมันตัวปัญหาจริงๆ คณิน" มือเรียวที่เคยจับมีดเปลี่ยนมาประคองเอวสอบของคนเจบอย่างรวดเร็ว ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่ในแววตาคู่คมนั้นอีกต่อไป มีเพียงความเด็ดขาดและความหงุดหงิดปนเปรอเปื้อน รวินท์ลากตัวคณินมานั่งพักพิงบนเก้าอี้สตูลหน้าเคาน์เตอร์ ก่อนจะเปิดตู้ยาประจำร้านที่ซ่อนอยู่หลังชั้นวางเครื่องเทศอย่างคล่องแคล่ว แอลกอฮอล์ ผ้าก๊อซ และอุปกรณ์ทำแผลถูกวางกระแทลงบนโต๊ะเสียงดัง "เจ็บหน่อยนะ ถ้าไม่อยากตายคาครัวฉัน ก็อดทนไว้" รวินท์เอ่ยเสียงเข้ม ขณะใช้กรรไกรตัดผ้าเนื้อหนาของแจ็คเก็ตออก เพื่อเผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์ที่น่ากลัว คณินสูดปากเข้าลึกเมื่อปลายสำลีชุบแอลกอฮอล์แตะลงบนปากแผล ความแสบร้อนแล่นพล่านจนต้องหลับตาปี๋ มือหนาเผลอคว้าชายเสื้อเชิ้ตของรวินท์ไว้แน่นจนยับยู่ยี่ แต่เชฟหนุ่มกลับไม่ได้เอ่ยปากต่อว่า แถมมือข้างที่ว่างยังขยับมาประคองท้ายทอยของเขาไว้หลวมๆ คอยลูบเบาๆ ที่ต้นคอเพื่อปลอบประโลมอย่างไม่รู้ตัว "ปากเก่งนัก ทำไมปล่อยให้ตัวเองโดนไล่ยิงมาถึงนี่ได้ล่ะ หื้ม?" รวินท์เอ่ยเสียงนุ่มลงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว สายตาทอดมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า เคมีที่ฟาดฟันกันด้วยอีโก้เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความใกล้ชิดอันตราย คณินลืมตาขึ้นช้าๆ มองใบหน้าของคนที่กำลังตั้งใจทำแผลให้เขาอย่างทะนุถนอมขัดกับคำพูดปากร้าย รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของนักสืบหนุ่ม "เป็นห่วงฉันหรือไง เชฟรวินท์..." "เพ้อเจ้อ ฉันแค่ไม่อยากให้มีคดีฆาตกรรมหรือศพมาเปื้อนร้านมิชลินของฉันต่างหาก" รวินท์สวนกลับทันควัน ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยด้วยความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้ เขาแกล้งกดสำลีลงบนแผลแรงขึ้นอีกนิดเพื่อเป็นการลงโทษคนปากดี "โอ๊ย! มือหนักเป็นบ้าเลย..." คณินร้องซีด ก่อนที่รวินท์จะทันได้ตอบโต้อะไรกลับไป เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณประตูดังด้านหลังร้าน พร้อมกับเสียงทุบประตูกระจกเสียงดังสนั่น *ปัง! ปัง! ปัง!* ตามด้วยเสียงตะโกนหยาบคายที่ลอดเข้ามาในความเงียบ "เปิดประตูโว้ย! กูรู้ว่าไอ้สารเลวนั่นหนีเข้ามาหลบอยู่ในนี้!" รวินท์ชะงักมือที่กำลังพันแผล ดวงตาคมกริบตวัดมองไปทางประตูร้านสลับกับใบหน้าของคณินที่ตอนนี้กลับมาเคร่งเครียดขึ้นอีกครั้ง นักสืบหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้จะยังเจ็บแผล พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ด้านหลังขึ้นมาขึ้นลำกล้องเตรียมพร้อม "พวกมันตามมาเร็วกว่าที่คิด..." คณินพึมพำเสียงต่ำ สายตาคมกวาดมองทางหนีทีไล่ในครัว ทว่า ก่อนที่คณินจะได้ก้าวเท้าออกไป รวินท์กลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงดึงนั้นทำให้คณินต้องหันกลับมามองด้วยความแปลกใจ เชฟหนุ่มไม่ได้มีทีท่าหวาดกลัวเลยสักนิด ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเย่อหยิ่ง พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบมีดทำครัวสเตนเลสสตีลเล่มยาวที่คมกริบขึ้นมาถือไว้แทน "คิดจะทำอะไร ที่นี่ร้านฉัน... และไม่มีใครได้รับอนุญาตให้มาพังข้าวของของฉันทั้งนั้น" รวินท์เอ่ยเสียงเย็นเยียบ แววตาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกรบกวนยามวิกาล "โดยเฉพาะไอ้พวกมารยาททรามที่กล้ามาพังประตูร้านตอนตีสองแบบนี้... นายคิดเหรอว่าฉันจะยอมให้พวกมันเดินออกไปง่ายๆ?" *โครม!* เสียงกระจกประตูด้านหน้าแตกกระจายละเอียดเป็น The Sound of Shattering Glass พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนในชุดสูทสีดำที่พุ่งพรวดเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ... ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรก แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับความเข้มข้นที่ไม่อาจละสายตาค่ะ!