การทรยศของอุดมการณ์

กลิ่นคาวสนิมของโลหะผสมกับกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บเอกสารใต้ดิน มันไม่ใช่กลิ่นที่คนปกติจะสูดดมเข้าไปด้วยความคุ้นเคย แต่สำหรับคณิน... กลิ่นนี้เปรียบเสมือนลมหายใจของความยุติธรรมที่เขาอุทิศตนปกป้องมาตลอดชีวิต ทว่า ในวินาทีที่แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนส่องกระทบเข้ากับแฟ้มคดีลับหมายเลข 089 บนโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีเนื้อดี อุดมการณ์ที่เขายึดมั่นมาตลอดกลับสั่นคลอน ราวกับแผ่นดินไหวระดับแปดริกเตอร์ที่กำลังพังทลายรากฐานชีวิตของเขาลงทีละน้อย "คุณกำลังหาอะไรอยู่หรือครับ... คณิน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง คณินสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระโจนขึ้นมาจุกที่ลำคอ เขาหันขวับกลับไปมอง เจ้าของเงาดำที่ก้าวออกมาจากความมืดไม่ใช่ใครอื่น—ท่านอัยการสูงสุด 'บูรพาส' ผู้เปรียบเสมือนร่มโพธิ์ร่มไทร เป็นทั้งอาจารย์ ผู้มีพระคุณ และไอดอลในดวงใจที่เขาเคารพรักยิ่งกว่าใคร รอยยิ้มที่มักจะอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความเมตตาเสมอ บัดนี้กลับราบเรียบไร้อารมณ์ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นไม่ได้สะท้อนภาพความตกใจของคณินเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าท่านรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าหนูตัวนี้จะเดินเข้ามาติดกับ "ท่าน... ท่านอาจารย์" คณินพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น มือที่ถือแฟ้มคดีถึงกับชื้นเหงื่อ "ทำไมแฟ้มคดีนี้ถึงอยู่ในตู้เซฟส่วนตัวของท่านครับ ทั้งที่มันควรจะถูกทำลายไปตั้งแต่สิบปีก่อน—ในคดีฆาตกรรมครอบครัวของหมอน่านฟ้า" บูรพาสไม่ตอบทันที ท่านก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้ แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟนีออนดวงเล็กๆ สะท้อนเงายาวทอดทับร่างของคณินจนแทบจะกลืนกินอัยการหนุ่มผู้เคร่งครัด "ความจริง... เป็นสิ่งที่เราต้องไขว่คว้าหามา คณิน" บูรพาสกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยือกเย็นจนน่ากลัว "แต่บางครั้ง ความจริงที่บริสุทธิ์เกินไป ก็อาจทำลายระบบที่เราพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อค้ำจุนสังคมนี้" "ระบบเหรอครับ?" คณินแค่นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในอก "ท่านกำลังพูดถึงระบบอะไร? ระบบที่ปล่อยให้ฆาตกรลอยนวล ระบบที่ใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือฟอกขาวให้กับอำนาจมืดอย่างนั้นหรือครับ! แฟ้มนี้... มันระบุชัดเจนว่าคำสั่งย้ายสำนวนคดีและเปลี่ยนผลชันสูตรในคืนนั้น มาจากคำสั่งโดยตรงของสำนักงานอัยการสูงสุด... ซึ่งก็คือตัวท่านเอง!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น บูรพาสถอนหายใจเบาๆ สีหน้าของชายชูธงแห่งความยุติธรรมไม่ได้มีความรู้สึกผิดบาปแม้แต่น้อย มีเพียงความเหนื่อยหน่าย—ความเหนื่อยหน่ายของผู้ที่มองเห็นภาพใหญ่ของหมากกระดานนี้มานานเกินกว่าจะสนใจเศษเสี้ยวชีวิตมนุษย์ที่ถูกเหยียบย่ำ "เธอฉลาดมาก คณิน... ฉลาดจนบางครั้งความฉลาดนั้นก็เป็นภัยต่อตัวเธอเอง" บูรพาสเอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มคดีในมือของคณินอย่างง่ายดาย โดยที่อีกฝ่ายไม่มีแรงแม้แต่จะขัดขืน "เธอคิดจริงๆ หรือว่า โลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยความถูกต้องตามตัวบทกฎหมาย? เปล่าเลย... โลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ ความมั่นคง และความสงบเรียบร้อยที่ต้องแลกมาด้วยหยาดเลือดของคนบางกลุ่ม" "แล้วครอบครัวของน่านฟ้าล่ะครับ! พ่อแม่และน้องสาวของเขาต้องตายอย่างอยุติธรรม เพียงเพราะพวกเขากำลังจะเปิดโปงเครือข่ายคอร์รัปชันที่คุณหนุนหลังอยู่เนี่ยนะ!" คณินตะโกนออกไปอย่างเหลืออด ความโกรธเกรี้ยวเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ เมื่อนึกถึงภาพของ ดร.น่านฟ้า—แพทย์นิติเวชผู้เย็นชาและโดดเดี่ยว ที่ต้องแบกรับบาดแผลในวัยเด็กมาตลอดชีวิต โดยไม่เคยรู้เลยว่าคนที่สั่งฆ่าครอบครัวของเขานั่งอยู่บนบัลลังก์สูงสุดของความยุติธรรม "น่านฟ้าเป็นเด็กดี เป็นหมอนิติเวชที่เก่งกาจ" บูรพาสกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความสำนึกผิด "เขาควรจะทำหน้าที่ผ่าศพเงียบๆ ไปจนวันตาย ไม่ควรเอาตัวเองเข้ามาขุดคุ้ยอดีตที่มันฝังกลบไปแล้ว... เช่นเดียวกับเธอ คณิน" สิ้นคำพูดนั้น ประตูเหล็กบานหนาของห้องใต้ดินก็ถูกกระชากเปิดออก เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก้าวเข้ามาล้อมกรอบพวกเขาไว้ คณินหันไปมองพบชายชุดสูทสีดำสนิทสามคนยืนขวางทางออก แววตาของพวกเขานิ่งสนิทไร้ความรู้สึก ราวกับมือปืนรับจ้างที่พร้อมจะเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อ คณินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางแฟ้มเอกสาร สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่การพูดคุยเตือนสติ แต่มันคือการปิดปาก... การทรยศที่สมบูรณ์แบบที่สุดจากคนที่เขาเคยเทิดทูน "ท่านจะฆ่าผมด้วยเหรอครับ..." คณินถามเสียงสั่น รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของอัยการหนุ่มผู้รักความยุติธรรม "ฆ่าอัยการมือหนึ่งที่ท่านเป็นคนปั้นมากับมือ เพื่อรักษาบัลลังก์เน่าๆ ของท่านเนี่ยนะ" "ฉันไม่ได้จะฆ่าเธอ คณิน" บูรพาสเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ ท่านใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ที่ปกแฟ้มคดีในมือ "ฉันแค่จะให้โอกาสเธอได้เลือกระหว่าง... กลับไปเป็นสุนัขรับGใช้อย่างซื่อสัตย์ที่ฉันไว้วางใจเหมือนเดิม หรือจะกลายเป็นแค่ศพนิรนามที่นอนอยู่บนเตียงผ่าศพของหมอน่านฟ้า... ในฐานะเหยื่อรายต่อไปของคดีอุบัติเหตุ" ความกดดันพุ่งถึงขีดสุด คณินจ้องมองตาของอาจารย์ผู้ทรยศอุดมการณ์ น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินลงมาเงียบๆ ที่ข้างแก้ม ในขณะที่มือข้างหนึ่งซ่อนอยู่ด้านหลัง กำลังเอื้อมไปหยิบเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างช้าๆ และระมัดระวังที่สุด ทว่า ในจังหวะที่นิ้วของเขากำลังจะกดปุ่มส่งสัญญาณเสียงสดไปยังสมาร์ตโฟนของดร.น่านฟ้าที่รออยู่ด้านบน— เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของบูรพาสก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ บูรพาสก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว มุมปากของชายสูงวัยกลับยกยิ้มขึ้นอย่างน่าขนลุก ท่านกดรับสายแล้วเปิดส피กเกอร์โฟนทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้คณินได้ขยับตัว *"ท่านครับ..."* เสียงปลายสายทุ้มนุ่มและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดดังลอดออกมาจากลำโพง *"ผมเพิ่งผ่าพิสูจน์ศพรายล่าสุดเสร็จ... และบังเอิญพบหลักฐานชิ้นใหม่ในกระเพาะอาหาร ที่ยืนยันได้แน่ชัดแล้วว่า... ใครคือผู้บงการตัวจริงในคดีเมื่อสิบปีก่อน"* คณินเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ นั่นคือเสียงของ... ดร.น่านฟ้า! ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ