หมากกระดานแรกในแดนประจิม

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นดินปืนและสนิมเหล็กในค่ายทหารแดนประจิมช่างรุนแรงเสียจนชวนให้เวียนศีรษะ ทว่าหลี่มู่เหยียนกลับยืนนิ่งสงบราวกับรูปสลัก ใบหน้าภายใต้หน้ากากผิวหนังมนุษย์ที่สร้างขึ้นอย่างประณีตนั้นเรียบเฉย ท่ามกลางเสียงโต้เถียงที่ดังลั่นภายในกระโจมบัญชาการหลัก “ท่านอ๋อง! หากยังรอคำสั่งจากเมืองหลวงเพียงอย่างเดียว เห็นทีทุ่งหญ้าทางเหนือคงตกอยู่ในกำมือของพวกเผ่าเร่ร่อนไปก่อนแน่! พวกมันมิได้มาเพื่อเจรจา แต่มันมาเพื่อกวาดล้าง!” เสียงคำรามของแม่ทัพฝ่ายขวา ‘จ้าวหย่ง’ ดังกึกก้อง หลี่มู่เหยียนที่ยืนก้มหน้าอยู่ในมุมมืดของกระโจมในฐานะ ‘เด็กรับใช้ฝึกหัด’ แอบชำเลืองมองไปยังบุรุษผู้เป็นเจ้าของฉายา ‘เทพสงครามแห่งประจิม’ ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะเขียนหนังสือไม้จันทน์หอม อ๋องจางอี้เฟยมิได้ขยับกายแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อคู่นั้นจับจ้องอยู่บนแผนที่ยุทธศาสตร์ตรงหน้า มือแกร่งที่สวมปลอกนิ้วหยกขาววางทาบบนกระดาษปึกใหญ่ แผ่รังสีเยือกเย็นกดดันจนขุนศึกรอบข้างเงียบกริบลงทันควัน “เจ้ากำลังสอนข้าให้ละเมิดพระราชโองการ หรือกำลังบอกว่าข้าไม่มีปัญญาปกป้องชายแดนด้วยวิธีอื่นนอกจากดุ่มเดินเข้าไปในกับดัก?” สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่ากลับแฝงด้วยกระแสสังหารที่ทำให้บรรยากาศในกระโจมเย็นเยียบขึ้นฉับพลัน หลี่มู่เหยียนขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่มีใครเห็น นางรู้ดีว่าจางอี้เฟยมิใช่คนโง่เขลา หากแต่สถานการณ์ในราชสำนักตอนนี้คือการบีบให้เขากลายเป็น ‘กบฏ’ หากเขารบชนะด้วยกำลังทหารของตนเองเกินขอบเขต หรือ ‘คนไร้ความสามารถ’ หากเขานิ่งเฉยต่อการรุกราน *คนผู้นี้เปรียบเสมือนพยัคฆ์ในกรงเหล็กที่ไร้กุญแจไข* “หากท่านแม่ทัพยอมอนุญาตให้ผู้น้อยรินชาสักถ้วย บางที... แผนการที่ท่านกำลังติดขัดอยู่ อาจจะมีทางออกที่คาดไม่ถึงก็ได้เจ้าค่ะ” เสียงแผ่วเบาแต่กังวานใสที่หลุดออกมาจากปากของเด็กรับใช้ตัวน้อยทำเอาทุกคนในกระโจมชะงัก จ้าวหย่งหันมามองด้วยสายตาอาฆาต “เจ้าเป็นใคร! กล้าดีอย่างไรถึงแทรกบทสนทนาระดับแม่ทัพ!” หลี่มู่เหยียนยังคงก้มหน้า เดินถือถาดชาเข้าไปด้วยท่าทางนอบน้อมจอมปลอม นางวางถ้วยชาลงข้างมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของท่านอ๋อง นิ้วเรียวยาวจงใจแตะลงบนจุดสำคัญของแผนที่ที่ฝ่ายศัตรูวางกับดักไว้ — เนินเขาซวงจื่อ “น้ำชานี้ใส่น้ำตาลกรวดเพียงเล็กน้อย จะช่วยลดความดุร้ายในใจท่านลงได้... และโปรดมองที่นี่ กองทัพของศัตรูไม่ได้เตรียมบุก แต่พวกเขากำลัง ‘สร้างแนวป้องกัน’ เพื่อต้อนฝูงม้าให้วิ่งเข้าหาหน้าผา หากท่านอ๋องเพียงแค่ปล่อยให้พวกมันมาถึงตีนเขา แล้วใช้ค่ายกลไฟ แทนที่จะปะทะตรงๆ... ชัยชนะย่อมเป็นของท่านโดยไม่ต้องหลั่งเลือดทหารแม้แต่นายเดียว” จางอี้เฟยตวัดสายตาขึ้นมอง ‘เด็กรับใช้’ ผู้นี้เป็นครั้งแรก ดวงตาคู่นั้นกวาดมองตั้งแต่รองเท้าที่ดูเก่าจนเกินจริงไปจนถึงแววตาที่คมกล้าเกินกว่าคนธรรมดาจะพึงมี “เจ้าเป็นใคร” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงด้วยความสงสัยที่รุนแรง “เพียงคนเร่ร่อนที่แสวงหาที่พักพิงในค่ายทหารที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนประจิมเจ้าค่ะ” หลี่มู่เหยียนตอบกลับโดยไม่หลบสายตา จางอี้เฟยหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบเพียงเล็กน้อย กลิ่นหอมของชาดอกไม้ป่าที่ไม่ควรอยู่ในค่ายทหารโชยแตะจมูก เขาวางถ้วยลงอย่างช้าๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องขนลุก “กุนซือของข้าล้วนเป็นพวกหัวโบราณและขี้ขลาด... แต่เจ้ากลับรู้วิธีการทำลายข้าด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ น่าสนใจ” ทันใดนั้นเอง ทหารองครักษ์ประจำตัวท่านอ๋องก็วิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก “ท่านอ๋อง! ข่าวจากเมืองหลวง! มีราชโองการลับถูกส่งมาถึงค่ายกลางดึก! เนื้อความระบุว่า...” ทหารคนนั้นหยุดชะงัก สายตาเลื่อนมามองหลี่มู่เหยียนด้วยความระแวง จางอี้เฟยคลี่ราชโองการที่ผนึกด้วยตราประทับสีเลือดออกอ่าน แววตาของเขาเปลี่ยนจากเยือกเย็นเป็นดุดันราวกับพายุที่กำลังก่อตัว เขาขยำกระดาษนั้นในมือจนยับยู่ยี่ ก่อนจะจ้องมองมาที่หลี่มู่เหยียนอีกครั้งด้วยสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ได้ “ในเมื่อเจ้าวางหมากกระดานแรกได้น่าสนใจนัก เช่นนั้นก็จงบอกมา... หากในราชโองการสั่งให้ข้าต้อง ‘ประหารกุนซือทุกคน’ ในค่ายนี้เพื่อยุติข้อครหาเรื่องซ่องสุมกำลังคน เจ้าจะให้ข้าเริ่มลงดาบที่ใครก่อนดี?” จางอี้เฟยขยับตัวเข้าหาหลี่มู่เหยียนช้าๆ จนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจกั้น เขากระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า “เจ้าจะเลือกตายด้วยคมดาบของข้า หรือจะเลือกเป็นเครื่องมือให้ข้า... ในการล้มกระดานหมากของจักรพรรดิ?” หัวใจของหลี่มู่เหยียนกระตุกวูบ แต่นางยังคงยืนหยัดด้วยความมั่นคง นี่คือโอกาสเดียวที่นางจะเข้าใกล้ความลับของการล่มสลายของตระกูลนาง ไป๋เหลียนฮวาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะหลงใหลในความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลและการเดิมพันด้วยชีวิตในครั้งนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะคะ