วันเปิดเทอมกับสถานะขยะที่น่าสมเพช

“ถ้าค่าพลังเวทมนตร์ของคุณเรย์ยังคงนิ่งสนิทอยู่ที่เลขศูนย์แบบนี้ เกรงว่าทางสถาบันคงต้องพิจารณาเรื่องสถานะนักศึกษาของคุณใหม่นะคะ” เสียงของอาจารย์ผู้คุมสอบดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วโถงหินอ่อนของสถาบันเวทมนตร์อาร์คานา เสียงกระซิบกระซาบจากบรรดาบุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์ดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ เหมือนฝูงแมลงที่กำลังรุมทึ้งซากศพที่ยังไม่ตาย เรย์จ้องมองแท่งผลึกคริสตัลที่สั่นไหวเพียงแผ่วเบาก่อนจะดับมืดสนิทตรงหน้า มือของเขาเปียกชื้นเล็กน้อย เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามคุมสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในอกจะรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งทับอยู่ก็ตาม “ทราบแล้วครับ... เอ้ย ขออภัยค่ะ ทราบแล้วค่ะ” เรย์รีบแก้คำพูดตัวเองเมื่อเหลือบเห็นสายตาตำหนิจากเหล่าอาจารย์ สุภาพสตรีอย่างเขา... ไม่สิ เด็กหนุ่มที่ต้องเอาตัวรอดในโลกที่วัดค่าความเป็นคนด้วยปริมาณมานาเช่นนี้ ทำได้เพียงก้มหัวรับคำสบประมาท “ขยะ...” ใครบางคนพึมพำออกมาจากแถวหลัง เรย์ไม่ได้หันไปมอง เขาเดินออกจากแท่นประลองด้วยท่าทางสงบ ขัดกับเสียงหัวเราะเยาะที่ไล่หลังมา เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะระเบิดอารมณ์ในที่สาธารณะ การแสดงออกที่โง่เขลามีแต่จะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง เขาเลือกที่จะเดินตรงไปยังมุมมืดของอาคารเรียนที่ลับตาคนที่สุด เขาพิงแผ่นหลังกับกำแพงเย็นเยียบ หลับตาลงช้าๆ พลางทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น ทั้งที่เขาอุตส่าห์ศึกษาตำราเวทมนตร์มาเป็นพันๆ เล่ม ทั้งที่เข้าใจโครงสร้างของเวทมนตร์ดีกว่าใครในชั้นเรียน แต่การที่ ‘ภาชนะ’ เก็บมานาในร่างกายของเขามันรั่วไหลและเสื่อมสภาพตั้งแต่เกิด มันกลายเป็นตราประทับที่เขาไม่มีวันลบเลือน *‘เราทำดีที่สุดแล้วจริงๆ หรือ?’* คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัว ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นปราดผ่านสมอง คล้ายกับมีเข็มเย็นๆ นับพันเล่มทิ่มแทงลงบนดวงตา โลกตรงหน้าของเรย์บิดเบี้ยวเป็นเส้นสายสีครามที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง สิ่งก่อสร้างที่ดูมั่นคงกลับปรากฏรอยแยกที่มองเห็นด้วยตาเปล่าไม่ได้ แต่มันเด่นชัดอยู่ในคลองจักษุของเขา [ตรวจพบช่องโหว่ของกฎเกณฑ์ในชั้นบรรยากาศ: สถานะ ‘ผู้ไร้ค่า’ ของโฮสต์คือความคลาดเคลื่อนของข้อมูล] [กำลังประมวลผลระบบ ‘Eyes of Anomaly’...] [วิเคราะห์โครงสร้างมานาของโฮสต์เสร็จสิ้น: คุณไม่ได้มีพลังเวทต่ำ แต่มานาของคุณถูกระบบของโลกนี้ ‘เขียนทับ’ ให้เป็นเลขศูนย์โดยเจตนา] เรย์เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก นี่มันอะไรกัน? เสียงในหัวของเขาไม่เหมือนกับเสียงความคิดของตัวเอง แต่มันคือข้อมูลชุดหนึ่งที่ถูกป้อนเข้ามาโดยตรง “คุณเป็นใคร?” เรย์กระซิบถามความว่างเปล่า ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มบิดเบี้ยว หญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมาจากหลังเสาหิน ดวงตาสีเงินเย็นชาของเธอจ้องมองมาที่เรย์อย่างพิจารณา เอลิน่า... อัจฉริยะสาวผู้เป็นถึงทายาทตระกูลดาราทิพย์ คนที่ใครต่อใครต่างหวาดเกรง เธอหยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ฤดูหนาวโชยมาแตะจมูก “นายเห็นมันใช่ไหม?” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ หากแต่แฝงไปด้วยความกระหายใคร่รู้บางอย่าง “รอยแยกสีครามที่อยู่รอบตัวพวกเรา... และความผิดปกติที่เพิ่งเกิดขึ้นกับนาย” เรย์นิ่งอึ้ง เขาพยายามวิเคราะห์ท่าทีของเธอด้วยระบบที่เพิ่งได้รับ [แจ้งเตือน: ตรวจพบความผิดปกติในรัศมี 3 เมตรของเป้าหมาย ‘เอลิน่า’... ข้อมูลไม่สมดุล] “ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “อย่าโกหกเลย” เอลิน่าขยับเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ “ขยะที่ไม่มีมานา... ไม่สามารถมองเห็น ‘บั๊ก’ ของโลกใบนี้ได้หรอก นายซ่อนอะไรไว้อยู่กันแน่ เรย์?” ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากแก้ต่าง เสียงเตือนจากระบบที่เขาได้ยินเพียงคนเดียวก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่ข้อความแจ้งเตือน แต่เป็นประกาศิตที่ทำให้เลือดในกายของเขาเดือดพล่าน [แจ้งเตือนภารกิจเร่งด่วน: ปลดล็อกพลังเวทที่ถูกปิดผนึก] [เป้าหมาย: ใช้ไหวพริบดึงมานาจาก ‘ความผิดปกติ’ ในดวงตาของเอลิน่าเพื่อกระตุ้นระบบภายในตัวคุณเอง] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบสถานะตัวตนของโฮสต์ทิ้งทันที] [ระดับความยาก: SSS] เรย์มองเอลิน่าที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ราวกับจะค้นหาความลับบางอย่างที่เขาเองก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่า... โลกใบนี้อาจไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเคยรู้จักมาตลอดชีวิต และบททดสอบแรกของเขากำลังจะเริ่มขึ้นในวินาทีนี้นี่เอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของความลับนี้ร่วมกับแอสทริดธาตุมนต์นะคะ