ผู้กล้าตกอับกับบัญชีที่ถูกระงับ

“เซ็นซะเถอะครับ คีย์... อย่าทำให้มันน่าเกลียดไปกว่านี้เลย” เสียงของ ‘วาลคิรี’ หรือในชื่อจริงคือ *วราภรณ์* รองหัวหน้ากิลด์ ‘ดราก้อนฟอร์จ’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมหรูหราของตึกระฟ้าใจกลางมหานครเซียนเทค ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงถูกเลื่อนมาตรงหน้าชายหนุ่มผู้สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำซีด คีย์ไม่ได้เงยหน้ามองอดีตคนรักที่เคยร่วมสาบานว่าจะเคียงข้างกันจนวันตาย สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กระพริบเตือนตัวอักษรขนาดใหญ่โตมโหฬาร—**[ระบบ: คำขอโอนสิทธิ์ความเป็นเจ้าของไอดีระดับตำนาน "Apex-01" สำเร็จแล้ว]** หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลรินลงข้างขมับ ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า เย็นชา ยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก นี่คือบทเรียนราคาแพงที่สอนให้รู้ว่า เงินหลายร้อยล้านที่เขาละลายลงไปในเกม 'Aethelgard Online' ตลอดสามปีที่ผ่านมา เพื่อพากิลด์นี้ขึ้นสู่จุดสูงสุด ไม่มีความหมายอะไรเลย เมื่อเทียบกับความโลภของมนุษย์ “สามปีที่ผมเลี้ยงพวกคุณมา... ยอดเติมเงินรวมกันทะลุสามร้อยล้านเครดิต ซื้อทั้งอุปกรณ์ระดับเทพและปลดล็อกอาณาจักรให้กิลด์พวกคุณเหยียบย่ำจนยิ่งใหญ่” คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับทำให้ผู้บริหารกิลด์นับสิบชีวิตในห้องนั้นถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “สุดท้ายแล้ว ค่าตอบแทนของผม คือการถูกเตะออกจากระบบ และประกาศิตขับไล่ออกจากเกมแบบนี้สินะครับ” “อย่าพูดให้มันน่า The Series หน่อยเลย คีย์!” *ธนวินท์* เพื่อนสนิทที่เขากลั้นใจดึงเข้ามารับตำแหน่งหัวหน้ากิลด์ตบโต๊ะเสียงดังลั่น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอับอายและเกรี้ยวกราด “แกมันก็แค่ไอ้หน้าเงินที่คิดว่ามีเงินแล้วจะสั่งใครก็ได้! เกมนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้ ‘ดราก้อนฟอร์จ’ มีกลุ่มทุนระดับโลกหนุนหลัง แกไม่มีประโยชน์อะไรกับพวกเราอีกต่อไปแล้ว! ถอยไปซะ! หรืออยากจะให้ฉันแจ้งระบบแบนไอดีขยะของแกให้หายไปจากเซิร์ฟเวอร์ถาวรด้วยล่ะ!” เสียงหัวerาะเยาะเย้ยดังขึ้นจากมุมห้อง เหล่าสมาชิกกิลด์ที่คีย์เคยช่วยชีวิตและแบกรับภาระหนี้สินให้ต่างพากันมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม ราวกับมองสุนัขข้างถนนที่กำลังจะถูกขับไล่ คีย์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเย็นชาจนน่ากลัว เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้เสื้อผ้าจะดูธรรมดาและไร้ราคา แต่รัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงต้องเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “จำคำนี้ไว้นะครับ ธนวินท์...” คีย์กวาดสายตามองหน้าทุกคนทีละคน “สิ่งที่พวกคุณแย่งไปจากผมในวันนี้... ผมจะทำให้พวกคุณต้องคลานเข่าเอามาคืน พร้อมกับดอกเบี้ยที่พวกคุณไม่มีปัญญาชดใช้” “เหอะ! ไอ้สวะถังแตก! ฝันกลางวันอยู่หรือไงวะ! ออกไปจากตึกนี้ได้แล้ว!” ปัง! ประตูห้องประชุมถูกกระชากปิดลงใส่หน้า คีย์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของทางเดินยาว โลกภายนอกหน้าต่างกระจกใสกำลังเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ ‘เกาลีปส์’ (Calypse) มหันตภัยที่รอยแยกมิติจากเกมกำลังกลืนกินโลกแห่งความเป็นจริง สภาพอากาศแปรปรวน ท้องฟ้ากลายเป็นสีเลือด และระบบโครงสร้างพื้นฐานทั่วโลกเริ่มล่มสลาย เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนรุ่นเก่าดังขึ้น หน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อผู้ติดต่อ: *[ลานจอดรถชั้นใต้ดิน B3... อย่าเพิ่งตายล่ะท่านผู้กล้า ฉันรออยู่]* คีย์ไม่รอช้า เขาส สาวเท้าก้าวเดินด้วยจังหวะที่มั่นคง มุ่งหน้าลงสู่เบื้องล่างทันที ณ ชั้นใต้ดินที่มืดมิดและมีกลิ่นอัปชื้นของน้ำมันเครื่อง เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับเสียงปืนกลดังสนั่นก้องกังวาน รถตู้สีดำติดฟิล์มทึบเปิดประตูอ้าซ่าไว้ แสงไฟจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนใบหน้าเรียวคมของหญิงสาวในชุดฮู้ดสีเข้ม เธอสวมแว่นตาอัจฉริยะที่กำลังรันโค้ดมหาศาลด้วยความเร็วสูง ‘ริน’ แฮ็กเกอร์สาวอัจฉริยะผู้เป็นพันธมิตรคนเดียวที่เหลืออยู่ หันมามองเขาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ แม้สภาพของเธอจะดูสะท้อนความยากลำบากไม่แพ้กัน “มาช้าจังนะคะ นึกว่าถูกพวกมันรุมกระทืบตายคาส้วมไปซะแล้ว” รินเอ่ยแซحด้วยน้ำเสียงติดตลกเพื่อคลายบรรยากาศตึงเครียด แต่แว่นตาของเธอกลับฉายข้อมูลการเคลื่อนไหวของกองกำลังกิลด์ดราก้อนฟอร์จที่กำลังตามล่าพวกเขา “ผมแวะไปสั่งลาพวกมันมานิดหน่อยครับ” คีย์หย่อนตัวลงนั่งที่เบาะข้างคนขับ ถอดแจ็คเก็ตสีซีดออกแล้วโยนทิ้งอย่างไร้ค่า “สถานการณ์ข้างนอกเป็นยังไงบ้างครับริน?” “แย่ยิ่งกว่าที่คิดค่ะ อาณาจักรในเกมถูกลบข้อมูลไปครึ่งหนึ่ง โลกจริงกำลังจะล่มสลายตาม และที่สำคัญ... บัญชีธนาคารสำรองของคุณถูกอายัดโดยคำสั่งฉุกเฉินของรัฐบาลร่วมกับกิลด์ดราก้อนฟอร์จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้คุณเหลือเงินสดติดตัวแค่ศูนย์เครดิตถ้วนค่ะ” รินหันมามองเขาตรงๆ ประเมินปฏิกิริยาของชายหนุ่มผู้เคยเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ แต่คีย์กลับไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกมุมปากขึ้นยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้แฮ็กเกอร์สาวถึงกับใจเต้นระส่ำ เพราะมันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ “ศูนย์เครดิตในระบบธนาคารเก่า... แต่ไม่ใช่กับบัตรใบนี้หรอกครับ” คีย์ควักกระเป๋าเงินหนังสีดำเก่าๆ ออกมา หยิบบัตรพลาสติกสีดำสนิทไร้ลวดลายออก มันคือบัตรเครดิตโลหะพิเศษ ‘Black Card - Genesis Edition’ บัตรอภิสิทธิ์สูงสุดที่เชื่อมต่อกับกองทุนลับนอกระบบ ซึ่งรินเป็นคนสร้างโค้ดอำพรางตัวตนไว้ตั้งแต่เริ่มต้นโปรเจกต์ และที่สำคัญวงเงินในบัตรใบนี้... ไม่มีวันหมดอายุ เพราะมันดึงพลังงานดิบจากรอยแยกมิติมาแปลงเป็นมูลค่าทางการเงินได้โดยตรง! รินเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเล็กน้อยเมื่อเห็นวัตถุในมือของเขา “นั่นมัน... อย่าบอกนะว่าคุณยังเก็บไพ่ตายใบนี้ไว้? ฉันนึกว่าคุณเคลียร์พอร์ตมันไปตั้งแต่ตอนอัปเดตแพץใหญ่แล้วซะอีก!” “ผมไม่เคยทิ้งอะไรที่มีประโยชน์หรอกครับริน” คีย์สอดบัตรเครดิตสีดำลงในช่องอ่านข้อมูลฉุกเฉินของแผงควบคุมรถตู้ เสียงระบบตอบรับอัตโนมัติเสียงหวานดังขึ้นทันที พร้อมกับแสงไฟสีฟ้าสว่างวาบไปทั่วทั้งคันรถ: *[ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบครับ ท่านผู้ถือบัตรระดับพระเจ้า... ตรวจพบวงเงินคงเหลือ: อนันต์ (Infinite)... กำลังปลดล็อกโปรโตคอลลับ: "แผนกู้อาณาจักรและล้างบางทรยศ" — เริ่มต้นกระบวนการใน 3... 2... 1]* รถตู้สีดำพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถฝ่าความมืดของมหานครที่กำลังล่มสลาย เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งตื่นจากการจำศีล รินหันมามองหน้าคีย์ด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ ความตื่นเต้นพุ่งพล่านจนเธอต้องหัวเราะออกมาเบาๆ “แบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อยค่ะท่านผู้กล้า... แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีล่ะคะ?” คีย์หันไปมองกระจกมองหลัง ภาพตึกระฟ้าของกิลด์ดราก้อนฟอร์จค่อยๆ เล็กลงในความมืดมิด ดวงตาของเขาฉายแววคมกริบดั่งใบมีดอาบยาพิษ “ไปที่เขตศูนย์กลางของรอยแยกมิติครับ... เราจะไปซื้อคืนอาณาจักรทั้งหมดที่พวกมันขโมยไป... ด้วยเงินสด” ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!