สัญญาณชีพอัจฉริยะ

“รหัสพันธุกรรมรวนถึงระดับขีดสุด อัตราการเต้นของหัวใจต่ำกว่าสามสิบครั้งต่อนาที... จะปล่อยให้เขาตายในสภาพศพสวยๆ แบบนี้หรือไง?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดดังสะท้อนก้องอยู่ในความมืดสนิท เสียงนั้นฟังดูแหบพร่าคล้ายเครื่องยนต์ที่ขาดการหล่อลื่น แต่มันกลับแจ่มชัดในโสตประสาทของคีรินราวกับมีคนมากระซิบข้างหู “เขายังมีค่าพอที่จะเป็นหมากตัวสำคัญครับท่านรอง อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจสั่งปิดสวิตช์เสียชีวิตตอนนี้เลย” เสียงที่สองตอบกลับมาด้วยความเยือกเย็น ซึ่งดูเหมือนจะขัดกับสถานการณ์ความเป็นความตายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง ความเจ็บปวดแล่นริ้วผ่านเซลล์ประสาท ราวกับมีเข็มเย็นเยียบพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่สมองส่วนกลาง คีรินพยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง แต่สิ่งที่เขาสัมผัสได้กลับไม่ใช่ความมืด หากเป็นแสงสีฟ้าหม่นที่กระพริบถี่เป็นจังหวะบนกระจกเรตินาของเขาเอง [ระบบตรวจพบภาวะวิกฤต: ร่างกายมีค่าดัชนีความเสียหาย 89%] [กำลังประมวลผล... การเชื่อมต่อควอนตัมฮีลเลอร์เข้ากับเซลล์ประสาท: เสร็จสิ้น 12%] เสียงแจ้งเตือนในหัวไม่ได้มาพร้อมกับเสียงพูดปกติ แต่มันคือชุดข้อมูลที่หลั่งไหลเข้าสู่กระแสจิตโดยตรง มันไม่ใช่เสียงหุ่นยนต์ไร้อารมณ์ แต่มีน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความกังวลอย่างประหลาด คล้ายเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังประคองชีวิตเขาไว้ด้วยความระมัดระวัง คีรินลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวครู่หนึ่งก่อนจะปรับโฟกัสด้วยการช่วยเหลือจากระบบประสาทเทียม เขาไม่ได้อยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลรัฐ แต่เขากำลังนอนเปลือยเปล่าอยู่บนแผ่นเหล็กเย็นเฉียบในห้องผ่าตัดเคลื่อนที่ที่ดูเหมือนจะอยู่ในฐานทัพลับใต้ดิน กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นโอโซนรุนแรงจนเขารู้สึกขมคอ ชายร่างสูงในชุดเครื่องแบบทหารสีเทาเข้มยืนหันหลังให้เขา มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตโฮโลแกรมส่องแสงสีแดงฉาน อีกข้างกำปืนพกกระบอกใหญ่ไว้แน่น นั่นคือ ร้อยเอกเวหา บุรุษผู้ขึ้นชื่อว่ามีตรรกะเย็นชาและไร้ความเมตตาที่สุดในหน่วยรบพิเศษไซเบอร์ “ตื่นแล้วเหรอครับ... ศัลยแพทย์อัจฉริยะ” เวหาหันกลับมา แววตาของเขาราวกับหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง คีรินพยายามจะลุกขึ้น แต่สายเคเบิลนับสิบเส้นที่เสียบติดอยู่กับท้ายทอยของเขารั้งไว้ ทำให้เขาทรุดตัวลงไปอีกครั้ง ลมหายใจของเขาหอบถี่ “คุณ... ลากผมมาที่นี่เพื่ออะไร? การผ่าตัดครั้งสุดท้ายของผม... มันล้มเหลว หรือว่าคุณแค่ต้องการให้ผมตายในแบบที่ ‘เป็นประโยชน์’ ต่อกองทัพของคุณกันแน่?” เวหาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นบุหรี่ไฟฟ้าจางๆ ลอยมาปะทะจมูก “คุณไม่ได้ตาย คีริน คุณถูก ‘ยกระดับ’ ต่างหาก สิ่งที่คุณเห็นในหัวตอนนี้คือ 'ซินดี้' ระบบควอนตัมฮีลเลอร์รุ่นต้นแบบที่กองทัพพยายามสร้างมาตลอดทศวรรษ แต่มันไม่มีใครยอมรับการควบรวมกับสมองมนุษย์ได้เลย... จนกระทั่งคุณถูกหิ้วมาวางบนโต๊ะผ่าตัดตัวนี้” [คำเตือน: ความดันโลหิตของผู้ใช้งานพุ่งสูงขึ้นเกินเกณฑ์ปกติ กรุณาตั้งสติ หรือระบบจะทำการฉีดระงับประสาทโดยอัตโนมัติ] เสียงของซินดี้ดังแทรกเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้มันดูเหมือนจะร้อนรนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คีรินกัดฟันแน่น เขารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านในเส้นเลือดราวกับมีใครกำลังปั่นจักรยานอยู่ในสมองของเขา “ผมไม่ใช่หนูทดลองของคุณ เวหา” คีรินเค้นเสียงลอดไรฟัน “และผมก็ไม่สนใจว่าระบบบ้าบอนี่จะวิเศษแค่ไหน หากคุณต้องการให้ผมรักษาใครสักคนในดาร์กเว็บ หรือจะให้ผมช่วยปิดปากพยานคนไหน บอกมาเลยดีกว่า ไม่ต้องมาเล่นบทผู้มีพระคุณ” เวหาหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้ง “คุณฉลาดกว่าที่ผมคิดไว้มากคีริน แต่คุณเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่ง... ผมไม่ได้ต้องการให้คุณช่วยคน ผมต้องการให้คุณ 'รื้อ' โครงสร้างความเป็นความตายของเมืองนี้ต่างหาก” เวหาขยับแท็บเล็ตในมือ ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองของคีรินผ่านช่องเชื่อมต่อควอนตัม มันคือแผนผังของระบบควบคุมชีวภาพที่ฝังอยู่ในคอของชาวเมืองทุกคนในเขตปกครองพิเศษ เขามองเห็นรหัสผ่าน โค้ดลับ และจุดอ่อนที่ไม่มีใครเคยสังเกตเห็นมาก่อน แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจที่สุด สิ่งที่ทำให้คีรินต้องเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า คือการที่เขาเห็น ‘หน้าต่างภารกิจ’ ปรากฏขึ้นตรงกลางสายตา ราวกับหน้าจอเกมออนไลน์ที่เข้มข้นจนแทบหยุดหายใจ [ภารกิจระดับ SSS: กู้คืนชีพจรแห่งนครควอนตัม] [รายละเอียด: ระบบซินดี้ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'บอสลับ' ในฐานข้อมูลกลาง หากไม่สามารถทำการล้างข้อมูลภายใน 300 วินาที ระบบการแพทย์ของเมืองทั้งหมดจะถูกสั่งให้ 'หยุดการทำงาน' พร้อมกัน] [เป้าหมายปัจจุบัน: ประสานงานกับร้อยเอกเวหาเพื่อทำลายไฟร์วอลล์ส่วนบุคคลของผู้อำนวยการเขต] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ร่างกายของผู้ใช้จะถูกย่อยสลายด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูงจากระบบรักษาความปลอดภัย] มือของคีรินสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเขาสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ระบบนี้มอบให้ เขาสามารถควบคุมพารามิเตอร์ทางกายภาพของเวหาได้เพียงแค่สั่งการผ่านจิต ระบบที่เขาเคยเห็นแต่ในทฤษฎีควอนตัมกำลังกลายเป็นความจริงที่คืบคลานเข้าสู่เนื้อเยื่อสมองของเขา เวหาจ้องมองคีรินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนเขากำลังรอคอยช่วงเวลานี้มานานแสนนาน “นาฬิกานับถอยหลังเริ่มเดินแล้ว คีริน คุณจะเลือกเป็นศัลยแพทย์ผู้เยียวยา หรือจะเป็นอาวุธสังหารที่ผมต้องการกันแน่?” คีรินเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นความนิ่งงันที่น่าเกรงขาม เขาเอื้อมมือไปกระชากสายเคเบิลที่ท้ายทอยออกด้วยความแรงจนเลือดซิบ แต่แทนที่เขาจะล้มลง ระบบในหัวกลับปรับตัวเข้าสู่โหมดการทำงานสูงสุดจนแสงสีฟ้าในตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างวาบ [ระบบ: สถานะการเชื่อมต่อเปลี่ยนเป็นโหมด - ความร่วมมืออันตราย] [ตรวจพบการเข้าถึงจากภายนอก: ผู้อำนวยการเขตกำลังพยายามลบตัวตนของท่าน] “ถ้าคุณคิดจะใช้ผมเป็นหมาก...” คีรินพูดพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะยังสั่น แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน “คุณก็ต้องยอมรับให้ได้ว่า หมากตัวนี้อาจจะกินรุกฆาตคุณเองได้ในสักวันหนึ่ง ร้อยเอกเวหา” เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่วฐานทัพ ผนังห้องผ่าตัดค่อยๆ แยกตัวออกเผยให้เห็นภาพเบื้องหลังม่านเหล็ก... ผู้อำนวยการเขตในร่างไซบอร์กสมบูรณ์แบบกำลังก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับกองกำลังหุ่นยนต์พิฆาตที่พร้อมจะเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นสุสานในชั่วพริบตา ความลุ้นระทึกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นครับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของความโกลาหลครั้งนี้ หวังว่าคุณจะพร้อมสำหรับบทถัดไปที่เข้มข้นกว่าเดิมนะครับ - เนบิวลาสตาร์ครับ