พบคนบ้าในถ้ำมืด

"ถ้าแกยังกวัดแกว่งดาบเล่มโตนั่นสุ่มสี่สุ่มห้า ฉันจะปล่อยให้โครงกระดูกพวกนั้นแทะหัวเข่าแกจนเหลือแต่กระดูกขาวโพลนจริงๆ ด้วยนะครับ คุณนักรบหัวร้อน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดชื้นแฉะของดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นอย่าง 'ถ้ำหินเงาจันทร์' แสงสว่างเดียวในบริเวณนั้นมาจากลูกไฟสีฟ้าซีดที่ลอยวนเวียนอยู่เหนือปลายนิ้วเรียวยาวของซีล เนโครแมนเซอร์หนุ่มผู้มีรอยยิ้มมุมปากเป็นเอกลักษณ์ เขากำลังยืนกอดอกพิงผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะพราว มองดูสหายร่วมปาร์ตี้ที่กำลังหอบหายใจโยนตัวพิงดาบใหญ่เล่มยักษ์ "หนอย! เจ้าเด็กปากเสีย! แกไม่เห็นหรือไงว่าพวกมันดาหน้าเข้ามาเป็นร้อยตัว! ถ้าฉันไม่ฟันเปิดทางให้ แกคงโดนพวกมันรุมขย้ำจนหน้าเละคาพื้นไปนานแล้ว!" เร็นคำรามลั่น ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำด้วยความโกรธและหยาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้า กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ใต้ชุดเกราะหนังไคล์สั่นระริกด้วยความเหนื่อยล้า ดาบใหญ่ในมือของเขาเพิ่งจะฟาดฟันฝูงก็อบลินกลายพันธุ์จนแหลกละเอียดไปหมาดๆ แต่ดูเหมือนว่าพลังกายที่เหลืออยู่จะสวนทางกับอารมณ์ที่พุ่งพล่านเสียเหลือเกิน นี่คือการลงดันเจี้ยนร่วมกันครั้งแรกระหว่างเนโครแมนเซอร์มือใหม่กับนักรบสายแทงค์ผู้มีฟิวส์ขาดง่ายเป็นทุนเดิม บรรยากาศรอบตัวจึงเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ ซีลถอนหายใจเบาๆ เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ตามเสื้อคลุมสีเข้มอย่างไม่รีบร้อน สายตาคมกริบกวาดมองซากศพของมอนสเตอร์เกลื่อนกลาดบนพื้น ก่อนจะเหลือบไปเห็นหน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสงที่ยังคงค้างอยู่ตรงหน้า **[คำเตือน! คุณได้กระطيเงื่อนไขลับ 'สุสานบรรพกาล' สำเร็จ]** **[ตรวจพบวิญญาณแห่งมหาจอมเวทผู้ล่วงลับในยุคปฐมกาล กำลังตอบสนองต่อพลังเนโครแมนเซอร์ของคุณ]** **[ระบบกำลังทำการยกระดับคลาส... ยินดีด้วย! คุณได้รับภารกิจระดับ SSS: "การตื่นขึ้นของจักรพรรดิไร้เงา"]** ข้อความเหล่านั้นยังคงเรืองแสงจางๆ ซีลหรี่ตามองมันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความจริงแล้ว เขารู้สึกได้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในเขตลึกสุดของถ้ำแห่งนี้ว่า มันไม่ใช่ดันเจี้ยนแรงค์ E ธรรมดาอย่างที่กิลด์นักผจญภัยประเมินไว้ แรงกดดันทางเวทมนตร์ที่กดทับลงมาบนแผ่นหลัง มันคือกลิ่นอายของความตายโบราณที่หลับใหลมานับพันปี และตอนนี้... มันกำลังตื่นขึ้นเพราะพลังเนโครแมนเซอร์ที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา "นี่! ไอ้คุณเนโครแมนเซอร์ มัวเหม่ออะไรอยู่ตรงนั้นวะ!" เร็นตะคอกเสียงดังเมื่อเห็นซีลเงียบไป "ทางข้างหน้ามีเสียงแปลกๆ ดังขึ้นมาอีกแล้ว ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าพวกมันมาอีกระลอก ฉันพุ่งเข้าใส่ไม่ยั้งแน่!" "ถ้าคุณยังทำตามอารมณ์โดยไม่ใช้สมองคิดสักนิด เราคงต้องมานั่งเก็บศพกันเองจริงๆ นะครับ คุณเร็น" ซีลหันกลับมาส่งยิ้มเย็นเยียบให้ "จำไว้ว่าพลังของผมไม่ได้มีไว้เพื่อตามล้างตามเช็ดความสะใจของใคร โดยเฉพาะคนที่มีสมองมีไว้คั่นหูแบบคุณ" "แก...!" เร็นกำด้ามดาบแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโมโห หากที่นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนที่อันตราย เขาคงพุ่งเข้าไปซัดหน้ากวนๆ นั่นสักหมัดสองหมัดแล้ว ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เปิดฉากวางมวยกันเอง เสียงคำรามต่ำทึบก็ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดเบื้องลึกของถ้ำ มันไม่ใช่เสียงของก็อบลินหรือออร์คทั่วไป แต่มันคือเสียงสะท้อนที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ราวกับแผ่นดินกำลังแยกตัวออก *ครืนนน...* อุณหภูมิภายในถ้ำลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมหายใจของทั้งคู่กลายเป็นไอสีขาว ลูกไฟเวทมนตร์บนปลายนิ้วของซีลหรี่แสงลงจนเกือบดับวับ เร็นชะงักกึก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่กรีดร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง "น...ั่นมันเสียงอะไรวะ?" เร็นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดาบใหญ่ในมือถูกยกขึ้นตั้งรับโดยอัตโนมัติ ซีลไม่ตอบ เขาหุบยิ้มกวนๆ บนใบหน้าลงทันที ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะพลังงานวิญญาณมหาศาลที่กำลังพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน มันรุนแรงเสียจนหน้าต่างระบบสั่นกระพืออย่างรุนแรง **[แจ้งเตือนฉุกเฉิน!]** **[ตรวจพบการปลุกเร้าพลังงานระดับภัยพิบัติ]** **[เป้าหมาย: ผู้พิทักษ์แห่งสุสานบรรพกาลกำลังก้าวออกมา]** สิ้นเสียงแจ้งเตือนในหัว พื้นถ้ำเบื้องหน้าก็ระเบิดออก เศษหินและฝุ่นควันตลบอบอวล ท่ามกลางม่านหมอกสีดำทมิฬ ร่างเงาสูงใหญ่เกินกว่ามนุษย์ทั่วไปค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกมาทีละก้าว เสียงเกราะเหล็กกระทบพื้นดัง *ก๊อง... ก๊อง...* ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่ซีลและเร็น ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวจ้อยที่กล้าบุกรุกอาณาเขตอันศักดิ์สิทธิ์ เร็นเข่าอ่อนทรุดลงไปครึ่งหนึ่ง แรงกดดันมหาศาลทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก "บ...บ้าเอ๊ย... นี่มันตัวอะไรกันวะเนี่ย... แรงก์ S ก็ไม่ใช่... มันคือบอสระดับภัยพิบัติชัดๆ!" ซีลสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากที่เคยเหยียดตรงกลับยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มปั่นประสาทเช่นเคย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่อชิ้นใหญ่ที่สุดในชีวิต เขายื่นมือขวาไปข้างหน้า ปล่อยให้พลังเนโครแมนเซอร์สีดำสนิทแผ่ขยายออกไปต้อนรับผู้มาเยือน โดยไม่รู้เลยว่า... เงาดำที่กำลังก้าวเข้ามานั้น ไม่ได้มาเพื่อสังหารเขา แต่กำลังมาเพื่อคุกเข่าต่อหน้า 'จักรพรรดิ' ที่แท้จริง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!