ศพปริศนากลางสายฝน

"ห้องนี้ไม่มีรอยงัดแงะ กลอนประตูถูกล็อกตายจากด้านใน หน้าต่างทุกบานลงสลักเหล็กดัดแน่นหนา... สรุปคือนอกจากผีสางแล้ว ก็ไม่มีมนุษย์หน้าไหนเข้าไปลงมือได้อีก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางกลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน รณกร (กร) อัยการพิเศษหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับ ยืนกอดอกนิ่งอยู่กลางห้องพักราคาถูกบนชั้นสี่ของอพาร์ตเมนต์เก่าแก่ สายฝนด้านนอกยังคงกระหน่ำซัดสาดใส่กระจกหน้าต่างราวกับต้องการชะล้างความโสมมของโลกใบนี้ แต่ภายในห้องแคบๆ แห่งนี้ กลับมีเรื่องราวที่มืดมนเกินกว่าที่สายฝนจะชำระล้างได้หมดจด บนเตียงนอนทรุดโทรม ร่างไร้ลมหายใจของชายวัยกลางคนนอนจมกองเลือด แผลฉกรรจ์ที่ลำคอถูกกรีดด้วยของมีคมลึกถึงหลอดลม ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจและทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจในที่เกิดเหตุถึงกับเหงื่อตก คือรอบกายศพไม่มีอาวุธสังหาร ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ และเหนือสิ่งอื่นใด... ประตูห้องถูกล็อกกลอนเหล็กจากข้างในอย่างแน่นหนา นี่คือ "คดีห้องปิดตาย" ของจริงที่ไม่ได้อยู่บนหน้ากระดาษตำราเรียนกฎหมาย รณกรปรายตามองเอกสารรายงานเบื้องต้นในมือ แววตาภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด เขาเกลียดคดีที่หาทางออกไม่ได้ด้วยตรรกะข้อกฎหมายตรงๆ เพราะมันมักจะมี "ช่องโหว่ของมนุษย์" ซ่อนอยู่เสมอ ช่องโหว่ที่กฎหมายไม่เคยเอื้อมไปถึง "ท่านอัยการครับ ทีมพิสูจน์หลักฐานชุดใหม่มาถึงแล้วครับ" นายตำรวจพนักงานสอบสวนเดินเข้ามา รายงานด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ รณกรพยักหน้ารับช้าๆ โดยไม่เอ่ยคำใด เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปสำรวจพื้นที่ใกล้เตียงนอน ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ร่างโปร่งในชุดเสื้อโค้ทกันฝนสีเทาเข้มก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ ดร.ศจี (จี) ผู้เชี่ยวชาญด้านการวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรคนใหม่ที่เพิ่งย้ายกลับมาจากต่างประเทศ เธอสะพายกระเป๋าหนังใบย่อม ดวงตากลมโตคมกริบกวาดตามองรอบห้องอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องสแกนความละเอียดสูง ก่อนจะหยุดสายตาประสานเข้ากับดวงตาคมของรณกรที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว ไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้มตามมารยาททางสังคม เคมีระหว่างคนทั้งสองประทุขึ้นเงียบๆ ในอากาศที่อัดแน่นด้วยความตึงเครียด "สายฝนตกหนักขนาดนี้ ดร.ศจี น่าจะรอให้กองพิสูจน์หลักฐานทำงานเสร็จเสียก่อน ค่อยมาเดินเหยียบย่ำหลักฐานในที่เกิดเหตุ" รณกรเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม แฝงนัยเสียดสีเล็กน้อย ศจีไม่สะทกสะท้าน เธอถอดถุงมือหนังออกทีละข้างอย่างใจเย็น ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้เตียงผู้ตายมากขึ้น จนระยะห่างระหว่างเธอกับรณกรเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นหอมจางๆ ของฝนผสมกับกลิ่นเฉพาะตัวบางเบาโชยปะทะนาสิกของอัยการหนุ่ม "ถ้าดิฉันรอให้พวกคุณทำงานตามตำรา เราคงได้ข้อสรุปเดิมๆ ว่านี่คือการฆ่าตัวตาย หรือไม่ก็เป็นปาฏิหาริย์ของห้องปิดตาย... ท่านอัยการรณกรค่ะ" ศจีจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ค่ะ' ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก "แต่ความจริงไม่ได้ซ่อนอยู่ใต้พรม มันซ่อนอยู่ในจิตใจของคนที่สร้างห้องนี้ขึ้นมาต่างหาก" รณกรหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาไม่ชอบให้ใครมาอ่านเกมขาดตั้งแต่แรกพบ โดยเฉพาะผู้หญิงที่ฉลาดเป็นกรดและดูเหมือนจะถือไพ่เหนือกว่าคนนี้ "อย่าใช้คำว่าปาฏิหาริย์มาอธิบายความบกพร่องของตรรกะเลยครับ ดร.ศจี ทุกคดีมีเหตุผลของมันเสมอ หน้าที่ของเราคือการหาเหตุผลนั้น ไม่ใช่นั่งเทียนคาดเดาจากสัญชาตญาณ" "สัญชาตญาณเหรอคะ?" ศจีหันมาสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอไหววูบไปชั่วขณะราวกับมีความทรงจำบางอย่างพยายามทะลักขึ้นมา แต่เธอก็ควบคุมมันไว้ได้อย่างรวดเร็ว "สำหรับดิฉัน มันคือการอ่านร่องรอยที่มนุษย์ทิ้งไว้ต่างหาก... คุณดูรอยเลือดที่กระเด็นบนผนังนั่นสิครับ ท่านอัยการ" เธอผายมือไปยังผนังฝั่งตรงข้าม "มันไม่ได้กระเด็นไปตามวิถีของแรงเหวี่ยงจากการถูกปาดคอ แต่มันถูก 'จงใจ' ปัดป้ายให้เป็นแบบนั้น เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากบางสิ่งที่หายไป" รณกรนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที เขาหันไปมองผนังตามที่เธอชี้ สมองส่วนตรรกะเริ่มประมวลผลข้อมูลใหม่อย่างรวดเร็ว หากสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง นั่นหมายความว่านี่ไม่ใช่คดีห้องปิดตายธรรมดา แต่เป็นการจัดฉากที่แนบเนียน และฆาตกรยังคงวนเวียนอยู่ใกล้ตัวพวกเขานี่เอง "คุณกำลังบอกว่า..." "ดิฉันไม่ได้กำลังบอกอะไรทั้งนั้นค่ะ นอกจากจะบอกว่า... ฆาตกรยังไม่ได้ไปไหนไกล" ศจีโน้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้หูของรณกร น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เยือกเย็นจนสันหลังวาบ "และบางที... หลักฐานสำคัญชิ้นต่อไป อาจจะไม่ได้อยู่บนศพ แต่อ2ยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทที่คุณกำลังสวมอยู่ต่างหากล่ะคะ" รณกรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความตกใจ เขายกมือขึ้นสัมผัสกระเป๋าเสื้อสูทด้านในโดยสัญชาตญาณ และพบว่าซองเอกสารลับทางราชการที่ควรจะอยู่ในแฟ้มบนโต๊ะทำงานของเขา กลับมาอยู่ในกระเป๋าเสื้อของตนเองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้! ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ไฟนีออนกะพริบไหวสองครั้งก่อนจะดับลงทั้งห้อง ความมืดมิดเข้าปกคลุมฉับพลัน พร้อมกับเสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นที่ระเบียงด้านนอก... เป็นเสียงที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ห้องนี้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้าและคุกคาม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับปริศนานี้นะครับ