ตื่นมาพร้อมกลิ่นอายควันไฟ

“ถ้าคิดว่าฉันจะก้มหน้าก้มตารับกรรมซักผ้าถูบ้านให้ตระกูลพวกคุณจนตัวตายล่ะก็ ฝันไปเถอะค่ะ!” เสียงแหลมเล็กบาดหูของป้าสะใภ้ตัวแสบยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท หากแต่กลิ่นที่แตะจมูกพราวฝันในเวลานี้ หาใช่กลิ่นอับชื้นของเสื้อผ้ากองโตในเรือนไม้เก่าคร่ำครึไม่ แต่มันคือกลิ่นหอมฉุนของ ‘พริกขี้หนูสวนตำกับกระเทียมไทย’ ที่ลอยอวลเตะจมูกจนต่อมน้ำลายในปากทำงานอัตโนมัติ พราวฝันกะพริบตาปริบๆ ปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ภาพของห้องครัวปูนเปลือยสไตล์ชนบทไทยแท้ที่มีคราบเขม่าควันไฟติดอยู่ตามผนังปรากฏชัดขึ้น เตาถ่านดินเผาสีแดงก่ำกำลังส่งเสียงปุดๆ จากหม้อแกงเดือดพล่าน ร่างบางในชุดผ้าซิ่นฝ้ายทอมือสีตุ่นก้มมองเรียวแขนของตนเองที่มีรอยขีดข่วนจางๆ นี่ไม่ใช่ห้องครัวสเตนเลสสตีลระดับมิชลินสตาร์ที่เธอเพิ่งยืนถือตะหลิวควบคุมเชฟนับสิบชีวิตเมื่อคืนวาน... เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวชาวสวนผู้อาภัพในนิยายน้ำเน่าเรื่องหนึ่งเข้าเสียแล้ว! “ยายพราว! นั่งเหม่ออะไรอยู่ตรงนั้น! น้ำในตุ่มหมดไปครึ่งค่อนใบแล้ว ยังไม่รีบไปตักมาเติมใหม่อีก เดี๋ยวพ่อภูผากลับมาจากไร่ส้ม แกจะโดนด่าเปิงไม่มีที่ซุกหัวนอน!” เสียงแหลมหวีดของ ‘แม่ย้อย’ ป้าสะใภ้ผู้ชอบกดขี่ข่มเหงดังแว่วมาจากนอกชาน พราวฝันแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างนึกขัน อดีตเชฟมือหนึ่งผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับโลกมาโชกโชนอย่างเธอ มีหรือจะยอมให้ใครมาจิกหัวใช้เช่นนี้ มือเรียวบางตวัดมัดผมยาวสลวยขึ้นเป็นมวยอย่างทะมัดทะแมง ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบตัว ก่อนที่ประกแสงสีทองเรืองรองจะวาบผ่านนัยน์ตา *ติ๊ง! ระบบห้องครัววิเศษและมิติตุนเสบียง ทำงานสมบูรณ์* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในหัว พร้อมกับมิติขนาดมหาลศิลาที่เชื่อมต่อกับจิตใต้สำเนียง ที่นี่มีทั้งพืชผักสวนครัวปลอดสารพิษนานาชนิด สมุนไพรจีนและไทยหายาก เนื้อสัตว์ชั้นดี และอุปกรณ์ทำครัวครบครัน พราวฝันแอบยกยิ้มกริ่มในใจ ในเมื่อสวรรค์ส่งเธอมาเกิดใหม่ในร่างนี้แถมพ่วงมิติลับมาให้ ต่อจากนี้ชีวิตของเธอจะไม่ยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนอีกเด็ดขาด โดยเฉพาะสามีชาวสวนที่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องหน้าตาบึ้งตึงราวกับอมสากกะเบือคนนั้น! พูดถึงก็มาพอดี... เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาทางระเบียงบ้าน ภูผาปรากฏกายในชุดเสื้อกล้ามสีเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อกำยำตามแบบฉบับชายชาติทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ใบหน้าคมเข้มนั้นบึ้งตึงสนิท ดวงตาสีนิลคมกริบเหลือบมองเธอแวบหนึ่งด้วยความเฉยเมย ก่อนจะวางตะกร้าส้มโชกุนลูกโตลงบนโต๊ะไม้เสียงดังปัง “ข้าเหนื่อย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยห้วนๆ สั้นๆ ตามนิสัยผู้ชายพูดน้อยต่อยหนัก ภูผาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ด้วยท่าทางอ่อนล้าจากการทำงานหนักในไร่ส้มมาทั้งวัน พราวฝันหรี่ตามองสามีในนามของตนเอง สำรวจสำนวนกิริยาแล้วก็นึกหมั่นไส้ นายทหารปลดประจำการคนนี้ภายนอกดูดุร้ายน่าเกรงขามราวกับพญาเสือโคร่ง แต่ตามท้องเรื่องในนิยายแล้ว ผู้ชายคนนี้แหละคือพวก ‘ซึมกะทือ’ และ ‘คลั่งรักเมีย’ แบบเงียบๆ ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ภรรยามีชีวิตที่ดี แม้ปากจะหนักจนน่าเอาตะหลิวฟาดสักทีสองทีก็ตาม “เหนื่อยนักก็ไปพักเสียสิคะ นั่งทำหน้ายักษ์ใส่ฉันอยู่ได้ ฉันไม่ได้เป็นลูกหนี้คุณนะ” พราวฝันเอ่ยสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมทำเอาภูผาถึงกับชะงัก ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบมองภรรยาด้วยความประหลาดใจ ปกติแล้วผู้หญิงคนนี้เอาแต่ก้มหน้าหลบตาตัวสั่นงันงก แต่วันนี้กลับกล้าต่อปากต่อคำแถมยังส่งสายตาท้าทายกลับมาเสียด้วย “เจ้าว่ากระไรนะ?” ภูผาถามเสียงต่ำ ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างกำยำแผ่ซ่านแรงกดดันออกมา ทว่าพราวฝันกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่ม กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นดินกลิ่นหญ้าและเหงื่อจางๆ ลอยเข้าจมูก แต่มันกลับถูกกลบด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศที่เธอกำลังจะลงมือทำอาหารในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า “ฉันบอกว่า... ถ้าเหนื่อยก็ไปล้างหน้าล้างตา แล้วรอกินข้าวซะค่ะ” พราวฝันเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย “วันนี้ถ้ากินข้าวฝีมือฉันแล้วคุณยังทำหน้าบึ้งตึงอีก คราวหน้าฉันจะทำอาหารใส่ยาเบื่อหนูให้คุณกินเสียเลยดีไหมล่ะคะ สามี” ภูผาชะงักงัน หัวใจที่ด้านชาจากการผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน กลับกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อได้ยินคำขู่กลั้วหัวเราะจากริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของภรรยา ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในอก... ยายผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน และมันก็น่าสนใจเสียจนเขาละสายตาไม่ได้ แต่ก่อนที่ภูผาจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกไป เสียงเคาะประตูก็จลังลงอย่างแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนโหว่เหวกโวยวายของ ‘ขุนกล้า’ พ่อค้าคนกลางหน้าเลือดที่ถือวิสาสะผลักประตูกระชากเข้ามาในบ้าน “ไอ้ภูผา! ส้มในไร่แกงวดนี้ แกต้องขายให้ข้าในราคาเดิม ไม่งั้นล่ะก็... หึ อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!” พราวฝันหรี่ตามองผู้มาเยือนใหม่ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก ศึกแรกในการทวงคืนความยุติธรรมและยกระดับชีวิตครอบครัวกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว และเธอนี่แหละจะสอนให้ไอ้พ่อค้าหน้าเลือดคนนี้ได้รู้จักคำว่า ‘นรกมีจริง’ ผ่านปลายจวักของเชฟมือหนึ่งเอง! —-------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาเปิดฉากความอร่อยและเรื่องราวอลวนในบทแรกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!