สมรภูมิแรกเริ่ม

"ถ้าคุณคิดว่าเส้นนี้มันพับมุมเพื่อประหยัดงบก่อสร้างได้ตามใจชอบ ผมแนะนำให้ไปเปิดบริษัทรับเหมาสร้างเล้าไก่เถอะครับ น่าจะเหมาะกับวิสัยทัศน์ของคุณมากกว่า" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นตลบอบอวลของไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง พราวฟ้าสะบัดหน้าขวับ ดวงตากลมโตฉายแววตึงเครียดระคนกรุ่นโกรธ เธอมองร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและสวมหมวกนิรภัยสีขาวที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ ชายหนุ่มตรงหน้าคือ 'คณิน' หรือที่คนในวงการวิศวกรรมเรียกว่า 'ลีโอ' วิศวกรหนุ่มผู้ได้ฉายา 'พ่อพระแห่งวงการก่อสร้าง' จากรอยยิ้มสุภาพและท่าทีใจดีที่เขามักจะมีให้ทุกคน ยกเว้น... เธอดูเหมือนจะได้รับการยกเว้นเป็นกรณีพิเศษเสมอ ตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์นี้มาได้ไม่ถึงเดือน พราวก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยไม่เกรงกลัวความต่างของส่วนสูงแม้แต่น้อย เธอยกม้วนแบบแปลนกระดาษขึ้นเคาะเบาๆ ที่อกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างเหลืออด "นี่คุณลีโอ! ฟังภาษาไทยให้ชัดๆ นะคะ... เอ๊ย... นะครับ! แบบแปลนนี้ผ่านการคำนวณสุนทรียศาสตร์เชิงพื้นที่มาแล้วสามรอบ ถ้าคุณจะทุบผนังรับแรงตรงนี้ทิ้งแค่เพราะคำนวณพลาดแล้วกลัวงานงอก คุณควรลาออกไปนั่งร้อยมาลัยมากกว่ามาเป็นวิศวกรคุมงานโปรเจกต์ร้อยล้านนะครับ!" ลีโอยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉย แววตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมทอประกายบางอย่างที่อ่านยาก เขาก้มมองสถาปนิกสาวตัวเล็กที่กำลังพองขนใส่เขาเหมือนแมวป่า หัวใจในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้... บ้าจริง ยัยตัวแสบนี่เวลาโมโห แก้มกลมๆ นั่นมักจะขึ้นสีแดงจัดแถมยังเถียงคำไม่ตกฟากอีกต่างหาก มันน่าจับมาตีเสียให้เข็ด แต่ก็นั่นแหละ... เขากลับชอบมองเวลาเธอยืนค้ำหัวต่อว่าเขาเสียยิ่งกว่าตอนที่เธอยิ้มให้คนอื่นเสียอีก "ผมไม่ได้คำนวณพลาดครับคุณพราวฟ้า" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝันตามแบบฉบับพ่อพระ แต่คำพูดต่อมากลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน "แต่ผมกำลังแก้ปัญหาความมักง่ายในจินตนาการของคุณต่างหาก สถาปนิกอย่างคุณมักจะวาดฝันวิมานในอากาศโดยไม่สนว่าเหล็กเส้นตรงนี้มันจะรับน้ำหนักไหวไหม ถ้าตึกนี้ถล่มลงมาเพราะความอาร์ตของคุณ คนที่จะติดคุกหัวโตไม่ใช่ผมหรอกครับ... แต่เป็นคุณต่างหาก" "นี่คุณ!" พราวฟ้าแทบกรี๊ด เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ความโกรธพุ่งปรี๊ดจนสมองแทบระเบิด "อย่ามาดูถูกงานออกแบบของฉันนะ! ถ้าคุณไม่ยอมทำตามแบบนี้ ฉันจะฟ้องคุณกับท่านประธาน เดี๋ยวนี้!" "เชิญตามสบายครับ" ลีโอโน้มใบลงมาหาเธอเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วชนิดที่ไม่มีใครทันสังเกต "แต่ก่อนจะไปฟ้องใคร ช่วยดูข้างหลังคุณก่อนดีกว่านะครับว่าใครมา" พราวฟ้านิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงเงาดำทาบทับลงมา และเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่เอ่ยแทรกขึ้นบรรยากาศตึงเครียด "มีปัญหาอะไรกันหรือครับ ถึงได้เสียงดังมาถึงข้างนอกนี่?" ร่างสูงโปร่งของ 'ธนัตถ์' นักลงทุนหนุ่มไฟแรงผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในโปรเจกต์นี้ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ สายตาคมกริบกวาดมองทั้งสองคนด้วยความสนใจระคนสงสัย โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าพราวฟ้ากำลังยืนชิดติดตัวกับลีโอในระยะประชิดจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว ลีโอหุบยิ้มทันที แววตาที่เคยมีความขี้เล่นเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบทันควันเมื่อต้องเผชิญหน้ากับธนัตถ์ คู่แข่งคนสำคัญที่คอยแต่จะเข้ามาแทรกแซงและสร้างความปั่นป่วนให้ทั้งงานและหัวใจของเขา ...เกมนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ