เด็กชายหลังห้องกับเสียงดีดนิ้วปริศนา

“นักเรียนที่ค่ามานาเป็นศูนย์อย่างเธอ... สถาบันเวทมนตร์อาร์คาน่าไม่มีที่ว่างให้กับขยะหรอกนะ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาของศาสตราจารย์มอร์กอสยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของผมราวกับคำสาปแช่ง มันไม่ใช่คำด่าทอที่เกรี้ยวกราด แต่มันคือการตัดสินโทษประหารชีวิตทางการศึกษาด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมา ในวินาทีนั้น ผมยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองมาอย่างสมเพชและเวทนา ก่อนที่มือหนาของอาจารย์ใหญ่จะผลักผมออกมาสู่ทางเดินมืดมิดที่นำไปสู่ ‘อาคารหมายเลขสิบสาม’... สถานที่ที่เหล่านักเรียนเรียกมันว่าหลุมศพของเหล่าผู้ล้มเหลว ผมชื่อเซย์น ชีวิตของผมคือสมการที่ไร้คำตอบเสมอมา ผมไม่ได้ต้องการพลังอำนาจที่ล้นฟ้า หรือการเป็นวีรบุรุษในตำนาน ผมแค่ต้องการเหตุผลว่าทำไมจักรวาลถึงสร้างผมขึ้นมาด้วย 'ศูนย์' ขณะที่คนอื่นต่างมีมานาไหลเวียนราวกับกระแสเลือด ฝีเท้าของผมกระทบกับพื้นไม้ผุพังของอาคารร้าง กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่เกาะตัวหนาคลุ้งไปทั่วบริเวณ แสงสลัวจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่ริบหรี่เต็มทีเผยให้เห็นสภาพห้องที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ ที่นี่คือแหล่งรวมเศษขยะทางเวทมนตร์และตำราที่ถูกลบเลือน “เอาล่ะ... ไหน ๆ ก็ถูกเนรเทศมาที่นี่แล้ว จะนั่งเศร้าไปก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยน” ผมพึมพำกับตัวเอง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ความเป็นคนชอบสังเกตทำให้ผมไม่ปล่อยให้รายละเอียดเล็กน้อยหลุดมือไป ท่ามกลางความมืดมิดที่มุมหนึ่งของห้อง มีชั้นหนังสือที่ดูเหมือนจะซ้อนทับกันอย่างผิดปกติ ผมเดินเข้าไปใกล้ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นผ่านปลายนิ้ว มันไม่ใช่เวทมนตร์ แต่มันคือ ‘ความคุ้นเคย’ ราวกับว่าตำราเล่มที่วางอยู่ตรงนั้นกำลังรอคอยผมอยู่ ผมเอื้อมมือไปแตะสันปกหนังสือเล่มหนึ่ง มันไม่มีชื่อเรื่อง ไม่มีอักขระเวทมนตร์ใดๆ บนนั้น ทันใดนั้น ร่างกายของผมก็สั่นสะท้าน แรงดึงดูดประหลาดพุ่งเข้าสู่ร่างกายราวกับเข็มพันเล่มที่แทงผ่านชั้นผิวหนัง แต่ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ... ผมไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด แต่มันกลับรู้สึกเหมือนกับว่า ‘ชิ้นส่วนที่ขาดหายไป’ กำลังถูกเติมเต็ม ผมถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ลมหายใจเริ่มติดขัด ความสับสนพุ่งพล่านในหัวสมอง ในขณะที่ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วอาคาร ผมยกมือขวาขึ้นมาโดยอัตโนมัติ *เป๊าะ* เสียงดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวดังกังวานขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน แต่มันไม่ใช่เสียงที่แผ่วเบาเหมือนปกติ แรงสั่นสะเทือนจากปลายนิ้วของผมแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนหินลงไป โต๊ะไม้เก่าแก่ที่อยู่ตรงหน้าผม... พลันสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองและประกอบร่างใหม่ขึ้นมาเป็นรูปทรงที่ซับซ้อนและงดงามยิ่งกว่าเดิม! นี่มันอะไรกัน? ผมไม่ได้ใช้เวทมนตร์ ผมไม่มีมานา... แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นคืออะไร? ผมมองดูนิ้วมือตัวเองด้วยความตื่นตะลึง พยายามรวบรวมสมาธิอีกครั้ง ผมเล็งเป้าหมายไปที่เชิงเทียนที่ดับสนิทอยู่บนกำแพง *เป๊าะ* เสียงนั้นยังคงความกังวานและเฉียบคม ไฟสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นทันทีด้วยความร้อนแรงที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันไม่ใช่ไฟเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันเหมือนกับการ ‘สั่ง’ ให้มวลอากาศเปลี่ยนสภาพไปตามใจนึก นี่มันไม่ใช่แค่ทักษะ แต่มันคืออำนาจในการแทรกแซงกฎเกณฑ์ของจักรวาลผ่านจังหวะการดีดนิ้ว ในขณะที่ผมกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เพิ่งค้นพบ แสงสีแดงวาบขึ้นที่เบื้องหน้าของผม หน้าต่างระบบโปร่งแสงที่ไม่เคยมีมาก่อนปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงแจ้งเตือนที่เย็นเยียบและทรงพลังดังก้องในโสตประสาท [ตรวจพบการเข้าถึง ‘รหัสผ่านแห่งจักรวาล’] [ยินดีด้วย ผู้ใช้งานเซย์น: คุณได้รับทักษะพิเศษ ‘ดีดนิ้วล้างกฎสวรรค์ (ระดับ SSS)’] [สถานะพลังเวท: 0 -> อนันต์ (ระบบถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ)] [ภารกิจแรก: จงเอาชีวิตรอดจากการไล่ล่าของ ‘ผู้ที่เฝ้ามองจากเงามืด’ ในอีก 60 วินาที] ผมเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ปะปนกับความหวาดหวั่น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังย่างกรายเข้ามาที่อาคารหมายเลขสิบสามอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายกดดันที่คุ้นเคยนั้น... มันคือศาสตราจารย์มอร์กอส! เขาไม่ได้แค่เนรเทศผม เขาตั้งใจจะกำจัดผมทิ้งตั้งแต่นาทีแรกที่ผมก้าวเข้าสู่เขตอาคารร้างแห่งนี้ ผมกำหมัดแน่นในขณะที่แสงจากเวทมนตร์ตรวจจับของมอร์กอสเริ่มลอดผ่านช่องว่างของประตูไม้เข้ามาในห้อง ผมจะยอมแพ้ให้กับการเป็นขยะของสถาบันนี้ต่อไป หรือจะใช้พลังที่เพิ่งค้นพบนี้พลิกกระดานของโชคชะตาที่เน่าเฟะนี้ให้ย่อยยับลงไป ในวินาทีที่ประตูห้องถูกพังทลายเข้ามาด้วยแรงเวทมหาศาล ผมยิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มที่แม้แต่ตัวผมเองยังแปลกใจ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นแห่งปริศนานี้ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับผมนะครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์