ภาพถ่ายในอดีต

"หากเราคำนวณตามหลักการรับน้ำหนักแบบโมเมนต์ดัด (Moment Distribution Method) โครงสร้างเสาฝั่งทิศตะวันตกเฉียงใต้ของชั้นเจ็ดนี้ ไม่ควรมีรอยร้าวในแนวทแยงมุมทำมุมสี่สิบห้าองศาแบบนี้เลยนะครับ อาจารย์ลลิน" เสียงของภาคินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันหนักอึ้งของห้องเก็บเอกสารเก่าประจำตึกสำนักงานรกร้าง ปลายกระบอกไฟฉาย LED สีขาวนวลส่องกระทบเข้ากับรapร้าวบนผนังปูนฉาบ ซึ่งปริแตกออกจนเห็นโครงสร้างเหลเส้นเสริมแรงภายในที่ขึ้นสนิมแดงฉานราวกับคราบเลือดเก่าเก็บ ในฐานะสถาปนิกโครงสร้าง ความผิดปกติทางกายภาพย่อมเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจมองข้าม แต่นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาของพวกเขาในยามวิกาลเช่นนี้ อาจารย์ลลินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเงียบกริบ ร่างระหงภายใต้เสื้อสูทลำลองสีเข้มชะوะฝีเท้าลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำสนิทภายใต้กรอบแว่นทรง The Classic Panto กวาดมองเศษฝุ่นผงที่ร่วงหล่นลงมากองบนพื้นคอนกรีต เธอยกมือขึ้นดันกรอบแว่นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจและชวนให้ขบคิดตาม "คุณภาคินกำลังใช้ตรรกะของโลกมนุษย์มาวัดตรรกะของสถาปัตยกรรมที่ถูกบิดเบือนด้วยอาคมโบราณนะครับ... รอยร้าวพวกนั้นไม่ใช่ผลลัพธ์จากแรงดึงหรือแรงอัดทางฟิสิกส์ แต่มันคือรอยปริของมิติเวลาที่พยายามจะคายสิ่งแปลกปลอมออกมาต่างหาก" นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังตู้เหล็กเก็บเอกสารสีเขียวมิ้นต์ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง บานตู้ข้างหนึ่งเผยอออกเล็กน้อยราวกับถูกงัดด้วยแรงมหาศาล กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กโชยแตะจมูก ทั้งคู่สบตากันเพียงชั่วเสี้ยววินาที—เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง แต่ก็เจือด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วนับตั้งแต่พวกเขาเริ่มร่วมเดินทางไขปริศนาในตึกนี้ด้วยกัน ภาคินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือหนาสวมถุงมือผ้าฝ้ายหนาเอื้อมไปจับที่หูจับของตู้เหล็ก เขากลั้นใจออกแรงดึงเบาๆ *เอี๊ยด... โครก!* เสียงโลหะเสียดสีกันบาดแก้วหูจนภาคินต้องนิ้นหน้าด้วยความเสียวฟัน ฝุ่นละอองสะสมนับทศวรรษฟุ้งกระจายขึ้นมาในลำแสงไฟฉาย อาจารย์ลลินยกมือขึ้นปัดอากาศเบาๆ พร้อมกับโน้มตัวเข้าไปสำรวจภายในตู้ สิ่งที่ซ่อนอยู่หลังบานตู้ที่ฝืดเคืองนั้น ไม่ใช่แฟ้มบัญชีหรือแปลนอาคารอย่างที่คาดคิด มันคือกล่องหนังสีดำสนิทขนาดกลาง สภาพเก่าเก็บจนผิวสัมผัสเริ่มลอกร่อน ด้านบนมีแม่กุญแจทองเหลืองขึ้นคราบเขียวล็อกไว้อย่างแน่นหนา แต่ด้วยความเปราะบางของตัววัสดุและกาลเวลาที่กัดกร่อน ภาคินเพียงแค่ใช้สันคัตเตอร์งัดเบาๆ กลไกภายในก็ดีดตัวเปิดออกด้วยเสียงดังกรอบแกรบ ภายในกล่องบรรจุสิ่งเดียวที่ยังคงสภาพสมบูรณ์เกินคาด... "อัลบั้มภาพถ่ายปกหนังกลับสีน้ำตาลเข้ม..." ภาคินพึมพำเบาๆ ขณะใช้สองมือประคองมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่ามันจะสลายกลายเป็นผุยผงคามือ อาจารย์ลลินขยับเข้าไปใกล้ขึ้น ไหล่ของทั้งสองเฉียดกันเล็กน้อยในพื้นที่คับแคบ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายชาสมุนไพรจีนจากตัวอาจารย์สาวช่วยบรรเทาความตึงเครียดในอากาศลงได้บ้าง เธอพยักเพยิดเป็นเชิงอนุญาตให้เปิดหน้าแรกออก เมื่อพลิกปกอัลบั้มเปิดออก แสงไฟฉายส่องกระทบลงบนแผ่นกระดาษไขสีขุ่นที่คั่นระหว่างหน้า ภาพถ่ายขาวดำขนาดโปสการ์ดอัดกรอบด้วยกระดาษอาร์ตมันยุคเก่าปรากฏแก่สายตา ภาพแรกเป็นภาพหมู่ของพนักงานยุคเริ่มแรกเมื่อราวสามสิบปีก่อน ชายและหญิงในชุดทำงานสไตล์วินเทจยืนเรียงแถวหน้ากระดานหน้าอาคารหลังนี้ ใบหน้าของแต่ละคนเปี่ยมด้วยรอยยิ้มและความหวังในวันเปิดทำการตึกสำนักงาน "ดูเป็นภาพที่ปกติมากเลยนะครับ... พนักงานฝ่ายบัญชี ฝ่ายบุคคล วิศวกรคุมงาน และทีมสถาปนิก" ภาคินวิเคราะห์ด้วยสายตาเชิงอาชีพ "การจัดองค์ประกอบภาพถ่ายหมู่แบบนี้ใช้กฎการสมดุล (Symmetrical Balance) เพื่อสื่อถึงความมั่นคงของบริษัทในยุคเริ่มต้น..." "อย่าเพิ่งด่วนสรุปจากภาพรวมภายนอกสิครับคุณภาคิน..." เสียงของอาจารย์ลลินแทรกขึ้นมาด้วยโทนเสียงที่จริงจังกว่าปกติ นิ้วเรียวชี้ลงไปที่แถวหลังสุดของภาพถ่ายใบนั้น "ลองเพ่งเล็งไปที่เงาสะท้อนในกระจกหน้าต่างด้านหลังกลุ่มคนเหล่านั้นให้ดี" ภาคินขมวดคิ้วแน่น เขาเลื่อนสายตาจากใบหน้ายิ้มแย้มของพนักงาน ไล่เลยขึ้นไปจนถึงกระจกเงาบานใหญ่ของล็อบบี้ตึกที่สะท้อนอยู่ในภาพถ่าย หัวใจของสถาปนิกหนุ่มกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น ในความเป็นจริง กระจกบานนั้นควรจะสะท้อนภาพท้องถนนเบื้องหน้าและเสาโครงสร้างฝั่งตรงข้าม แต่ทว่า... ในภาพถ่ายขาวดำใบนี้ เงาสะท้อนในกระจกกลับปรากฏร่างของ "คนแปลกหน้า" นับสิบคนยืนหันหลังให้พวกเขา กำลังใช้มือทุบกระจกจากด้านในอย่างบ้าคลั่ง! ใบหน้าของร่างเหล่านั้นถูกบิดเบี้ยวจนเกินขีดจำกัดทางกายวิภาค ดวงตากลวงโบ๋ดำสนิทจ้องมองทะลุกระจกออกมา ราวกับพวกมันรู้ว่ากำลังถูกบันทึกภาพไว้โดยคนจากอนาคต "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?" ภาคินสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ มือที่ถืออัลบั้มภาพเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้ทางวิศวกรรมและตรรกะทั้งหมดในหัวพังทลายลงในพริบตา "พวกเขาน่าจะเป็น 'โครงสร้างส่วนเกิน' ที่ถูกลบออกไปจากระบบประวัติศาสตร์ของตึกนี้โดยสมบูรณ์" อาจารย์ลลินกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสุขุม เยือกเย็น แต่แววตากลับสะท้อนความตื่นตัวอย่างเห็นได้ชัด "และหน้าที่ของเรา ไม่ใช่การหนี... แต่คือการพลิกดูหน้าถัดไปเพื่อหาว่าใครคือ 'รากฐาน' ที่แท้จริงของโศกนาฏกรรมนี้" มือของอาจารย์ลลินเอื้อมไปแตะที่มุมกระดาษของหน้าถัดไป พร้อมจะพลิกมันเปิดออกเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนอยู่ ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะสัมผัสโดนกระดาษ เสียงแจ้งเตือนดิจิทัลอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของภาคินอย่างกะทันหัน—เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากโลกภายนอก แต่มันดังมาจากระบบภารกิจที่ถูกฝังไว้ในจิตสำนึกของเขาตั้งแต่ก้าวเข้ามาในตึกแห่งนี้! *[แจ้งเตือนจากระบบโครงสร้างสยองขวัญ: ตรวจพบการปลดล็อก "ภาพถ่ายผู้บริหารระดับสูง (Level 0)" - เงื่อนไขลับสำเร็จ 1/3]* *[คำเตือนระดับ SSS: พลังงานอาคมรอบตัวคุณกำลังพุ่งสูงขึ้นเกินขีดจำกัดโครงสร้างเสาหลักชั้นเจ็ดเตรียมรับแรงกระแทก]* *...และ ณ วินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็เริ่มดังขึ้นจากโถงทางเดินมืดมิดเบื้องหลังพวกเขา—มันกำลังเดินตรงมาที่ห้องนี้ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจโครงสร้างความสยองขวัญนี้มา ณ ที่นี้นะครับ!