จุดจบคือจุดเริ่ม

เสียงกระดูกข้อต่อแหลกละเอียดดังลั่นท่ามกลางความมืดมิดของหุบเหวไร้ก้นบึ้ง กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ เรย์นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ ร่างกายของเขาถูกแรงโน้มถ่วงกระชากลงมาจากเบื้องบนจนอวัยวะภายในแทบจะหลุดร่วงออกจากกัน ดวงตาสีดำสนิทมองเพดานถ้ำที่เต็มไปด้วยผลึกมานาสีม่วงเรืองแสงอ่อนๆ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูประสาท แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความเจ็บปวดทางกาย คือความจริงที่ว่า... เขากำลังถูก "ทิ้ง" "ไอ้เศษสวะ... แกมันก็แค่ตัวถ่วงที่ไม่มียศศักดิ์ โชคดีแค่ไหนแล้วที่พวกเราพามาถึงเขตปลอดภัยชั้นลึก ก่อนจะตายก็ทำประโยชน์ให้ทีมครั้งสุดท้ายซะเถอะนะ!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ "มาร์ค" หัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬตะโกนก้องมาจากปากเหวเบื้องบน พร้อมกับก้อนหินขนาดมหึมาที่ถูกผล้งลงมาปิดตายทางออกอย่างไร้เยื่อใย แสงสว่างสุดท้ายถูกตัดขาด เหลือเพียงความมืดมิดและเสียงคำรามต่ำๆ ของอสูรกายระดับภัยพิบัติที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที เรย์กัดฟันกรอดจนเลือดไหลซึมออกจากมุมปาก เขายันกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก มือเรียวหนาสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธแค้นที่สุมอก ห้าปี... ห้าปีที่เขาทำงานเป็นสุนัขรับใช้ให้พวกมัน คอยคำนวณจุดอ่อนของมอนสเตอร์ คอยจัดสรรทรัพยากร และแบกรับภาระอันตรายแทนคนพวกนั้นมาตลอด แลกกับ "แต้มฮันเตอร์" ที่เป็นศูนย์ เพราะถูกกฎหมายเงาของสมาคมบิดเบือนสิทธิ์ *ฮันเตอร์ไร้แต้ม*... ฉายานี้ไม่ได้แปลว่าเขาไร้ความสามารถ แต่หมายถึงเขาคือคนที่ไม่เคยมีตัวตนในสายตากฎหมายต่างหาก "เจ็บใจใช่ไหมล่ะครับ... นายท่าน" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดังก้องขึ้นในโสตประสาท เป็นเสียงที่ไม่มีมนุษย์คนไหนในโลกนี้ได้ยินนอกจากเขา เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่บนใบหน้าคมคายนั้น มีเพียงความนิ่งงันดั่งผิวน้ำในยามวิกาล พรึบ! อากาศเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่นสีทองคำขาว ละอองแสงนับล้านเม็ดรวมตัวกันกลางอากาศ กลายเป็นร่างของหญิงสาวในชุดเครื่องแบบคล้ายผู้คุมกฎแห่งมิติ เส้นผมสีเงินยวงทิ้งตัวยาวสลวย ดวงตาสีฟ้าครามราวกับห้วงอวกาศลึกไร้ก้นบึ้งจ้องมองมาที่เขา "เซร่า" คือชื่อที่สัญชาตญาณของเขากระซิบบอก แม้เธอจะสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับที่มาที่ไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด... เธอผูกพันกับเขา และเธอคือผู้ถือครองอำนาจที่โลกใบนี้หวาดกลัวที่สุด "สภาพดูไม่จืดเลยนะเด็กน้อย" เซร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความห่วงใยที่ซ่อนไว้ลึกซึ้ง นิ้วเรียวเรียวดั่งเทียนไขแตะลงที่หน้าผากของเรย์เบาๆ "พวกมันทิ้งแกราวกับขยะชิ้นหนึ่ง ทั้งที่ความจริงแล้ว... โครงสร้างมานาทั้งหมดของโลกใบนี้ต้องพึ่งพาปลายนิ้วของแกด้วยซ้ำ" "โลกนี้มันบิดเบี้ยวตั้งแต่แรกแล้วครับ เซร่า" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่หนักแน่น เขาสบตากับหญิงสาวโดยไม่มีความหวาดกลัว "ถ้าพวกมันอยากให้ผมเป็นเหยื่อ... ผมก็จะแสดงให้ดูว่า หมาป่าที่ถูกล่า จะฉีกกระชากฝูงสุนัขล่าเนื้อพวกนั้นอย่างไร" [ติ๊ง! ตรวจพบเจตจำนงแห่งการทำลายล้างสูงสุด...] [ระบบผู้กล้าข้ามขีดจำกัด (Overlord System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ 100%] [ปลดล็อกสิทธิ์พิเศษระดับ "ศูนย์สัมบูรณ์" (Absolute Zero) - อำนาจในการแก้ไข กฎ ข้อมูล และแต้มของจักรวาลทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของคุณ] หน้าต่างโฮโลแกรมสีดำสนิทขอบทองคำปรากฏขึ้นตรงหน้า เรย์กวาดสายตาอ่านข้อมูลที่ไหลทะลักเข้ามาในสมองด้วยความเร็วสูง ความรู้เกี่ยวกับการเคลื่อนที่ของมานา จุดอ่อนระดับโมเลกุลของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในดันเจี้ยนแห่งนี้ รวมถึง "แต้มสะสม" ที่ถูกรีเซ็ตจนกลายเป็นอนันต์ (Infinity) พรั่งพรูเข้ามา ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงคำรามกึกก้องก็ดังสนั่นหวั่นไหว เงาขนาดมหมหึมาของ "ราชาแมงมุมทมิฬ" อสูรกายกลายพันธุ์ระดับ S-Class ปรากฏขึ้นจากความมืด ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่จ้องมองมาที่เหยื่ออันโอชะ ก้ามหนามขนาดใหญ่พุ่งตรงเข้ามาหมายจะบดขยี้ร่างของเรย์ให้แหลกเป็นจุลในคราเดียว ทว่า... เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อนหนีแม้แต่น้อย เขายืนตระหง่านราวกับรูปปั้นหิน สายตาคมกริบมองตรงไปยังจุดอ่อนระดับโครงสร้างเซลล์ของอสูรกายเบื้องหน้าผ่านการวิเคราะห์ของระบบ นิ้วมือเรียวยาวกดลงบนอากาศเบื้องหน้าเบาๆ ราวกับกำลังพิมพ์คำสั่งบนแป้นพิมพ์ที่มองไม่เห็น "แกช้าไปสามวินาทีนะ... เจ้าเดรัจฉาน" เรย์พึมพำเบาๆ ก่อนจะเอ่ยคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดั่งประกาศิตจากเบื้องบน "เพิกถอนกฎความแข็งแกร่ง... และลบสิทธิ์การมีตัวตนของเป้าหมาย" วูบ! คลื่นกระแทกสีทองคำขาวระเบิดรัศมีออกไปเป็นวงกว้างในพริบตา ความมืดมิดรอบตัวสว่างวาบราวกับกลางวัน อสูรกายระดับ S-Class ที่เคยน่าเกรงขามหยุดชะงักค้างกลางอากาศ ร่างกายมหึมาของมันเริ่มแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ ละเอียดสลายกลายเป็นละอองแสงสีครามก่อนจะเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับมันไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ตั้งแต่แรก เซร่ามองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาสีครามพราวระยับด้วยประกายแห่งความภาคภูมิใจ "นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นครับ เรย์" เสียงของเซร่ากระซิบแผ่วเบาข้างหู ขณะที่หน้าต่างระบบแสดงผลภารกิจใหม่กะพริบเตือนขึ้นมาสีแดงฉาน [ภารกิจหลักบทที่ 1: ล้างบางกิลด์อัคคีทมิฬและยึดครองสมาคมฮันเตอร์] [แต้มปัจจุบัน: ∞ (ไม่จำกัด)] เรย์หันกลับไปมองทิศทางของปากเหวที่ถูกปิดตาย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและทรงอำนาจที่สุดในรอบห้าปี "ในเมื่อพวกมันอยากให้ผมตายในหลุมศพนี้... ผมก็จะปีนกลับขึ้นไปฝังพวกมันทั้งเป็นในนรกโลกันตร์" ครืนนน! พื้นดินเบื้องบนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจและเสียงระเบิดดังทะลุลงมาถึงก้นเหว พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ—กลุ่มฮันเตอร์ระดับสูงที่ถูกส่งมาเพื่อตรวจสอบการตายของเขา แต่พวกมันกลับต้องเผชิญหน้ากับรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของชายหนุ่มที่ควรจะตายไปแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับความสะใจนี้นะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่