เงาจากบริษัทผู้พัฒนา

"รหัสผู้ดูแลระบบระดับสูงถูกใช้งาน... ในเขตซากโบราณสถานเวลคอร์นเนeriaเนี่ยนะ?" เสียงฝีเท้าที่กระทบกับพื้นหินอ่อนเก่าแก่ดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบงัน เรย์หยุดชะฝีเท้าลงทันทีเมื่อหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานดีดตัวขึ้นขวางหน้า ข้อความเตือนภัยระดับวิกฤตสั่นกระพือด้วยความถี่สูงจนน่ารำคาญ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นของโปรแกรมเมอร์หนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย สมองส่วนหน้าที่ประมวลผลด้วยตรรกะอันเฉียบคมกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ในโลกของ 'อาร์เคเดียออนไลน์' (Arcadia Online) ข้อมูลคืออำนาจ และผู้ดูแลระบบคือพระเจ้า แต่พระเจ้าองค์นี้กำลังทำผิดกฎระเบียบของตนเอง "ระวังตัวด้วย เรย์ บรรยากาศรอบตัวมันเปลี่ยนไป..." คีย์เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงต่ำ มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบสั้นที่เหน็บไว้ข้างเอวสัญชาตญาณนักรบของอดีตตำนานผู้สูญเสียความทรงจำตื่นตัวเต็มที่ ไอหมอกสีดำทมิฬที่ผิดธรรมชาติเริ่มก่อตัวขึ้นรอบซากเสาหินโบราณ อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ทั้งที่ระบบนิเวศในเกมถูกเซ็ตไว้ให้เป็นเขตร้อนชื้น ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะอากาศราวกับมีคนกำลังเคาะบานกระจกใสที่มองไม่เห็นดังขึ้นเป็นจังหวะ และจากจุดศูนย์กลางนั้นเอง อากาศก็ปริแตกออกราวกับกระจกแตกร้าว เผยให้เห็นรอยแยกสีม่วงเข้มที่ส่งเสียง "ฮัม" ของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าออกมาอย่างชัดเจน ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้นจากรอยแยกนั้น เขาไม่ได้สวมเกราะหรือชุดคลุมเวทมนตร์ใดๆ ที่บ่งบอกว่าเป็นผู้เล่นในเกม แต่กลับสวมชุดทำงานระดับผู้บริหารของบริษัท *Aether Dynamics* คอร์ปอเรชั่นยักษ์ใหญ่ผู้พัฒนาและควบคุมโครงข่ายของอาร์เคเดีย รอยยิ้มที่มุมปากของชายคนนั้นช่างดูสุภาพเรียบร้อย ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกของความเป็นมนุษย์ "ยินดีที่ได้พบกันอย่างเป็นทางการครับ คุณเรย์... หรือผมควรเรียกว่า อดีตหัวหน้าทีมพัฒนาอัลกอริทึมรุ่นที่ศูนย์ดีล่ะ?" เสียงนั้นเรียบเฉยแต่กลับทรงพลังจนทำให้ระบบอินเทอร์เฟซของผู้เล่นของเรย์เกิดอาการกระตุก (Lag) ชั่วขณะ เรย์ขบกรามแน่นเล็กน้อย ความทรงจำอันมืดมนในช่วงเวลาที่เขาทำงานเบื้องหลังบริษัทแห่งนั้นไหลย้อนกลับมา ชายตรงหน้าคือ 'โนอาห์' (Noah) ผู้อำนวยการฝ่ายความปลอดภัยและตรวจสอบระบบ ผู้ซึ่งเคยเซ็นคำสั่งไล่เขาออกจากบริษัทเมื่อครึ่งปีก่อน "นายเข้ามาทำอะไรในเซิร์ฟเวอร์ทดสอบนี้ โนอาห์?" เรย์ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยรังสีอำมหิตที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเยือกเย็น "เกมนี้ถูกตัดขาดจากเครือข่ายหลักของบริษัทแล้ว นายใช้ช่องโหว่ไหนเข้ามา?" โนอาห์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาก้าวเดินช้าๆ บนพื้นหินที่แตกร้าว รองเท้าหนังขัดเงาไม่มีแม้แต่รอยเปื้อนฝุ่น ราวกับว่าโลกใบนี้เป็นเพียงหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เขาสามารถคลิกแก้ไขได้ตลอดเวลา "ช่องโหว่เหรอครับ? คุณพูดคำที่น่าขันออกมาอีกแล้วนะเรย์ โลกใบนี้... อาร์เคเดีย ก็คือโค้ดที่พวกเราเขียนขึ้นมาตั้งแต่ต้นไม่ใช่หรือไง? เจ้าของบ้านจะเดินเข้าออกห้องใต้ดินของตัวเอง มันต้องใช้ช่องโหว่ด้วยหรือครับ?" โนอาห์กวาดสายตามองไปที่คีย์ ซึ่งยืนบังมุมอับให้อยู่เบื้องหน้าเรย์ "อ๋อ... ผมเข้าใจแล้ว ที่คุณพยายามดิ้นรนอยู่ในโลกเสมือนนี้ ก็เพราะกำลังตามหาความลับของ 'โปรเจกต์ซีโร่' สินะครับ" คีย์ขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อทุกส่วนเตรียมพร้อมพุ่งทะยาน "หมอนี่ไม่ใช่NPC และไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดา... พลังชีวิตของมันถูกซ่อนไว้หลังรหัสผ่านระดับ Root" คีย์กระซิบเตือนเบาๆ น้ำเสียงจริงจัง "ฉันไม่ได้มาเพื่อต่อสู้กับพวกคุณหريكะ... เอ่อ ขออภัย ผมหมายถึง ผมไม่ได้มาเพื่อใช้ความรุนแรง" โนอาห์ยิ้มเหยียด "แต่ระบบกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยอันตราย โค้ดแปลกปลอมที่คุณสองคนกำลังพยายามถอดรหัส มันกำลังกัดกินโครงสร้างหลักของเซิร์ฟเวอร์ ถ้าปล่อยไว้... โลกใบนี้ทั้งหมดจะรีเซ็ต และข้อมูลจิตสำนึกของผู้เล่นทุกคน รวมถึงตัวตนของคุณสองคนในโลกจริง จะถูกลบหายไปตลอดกาล" เรย์หรี่ตาลงวิเคราะห์คำพูดของอีกฝ่าย โนอาห์ไม่ได้โกหก แต่ก็ไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด การที่ผู้บริหารระดับสูงยอมลงทุนล็อกอินเข้ามาด้วยตัวเองในเขตพื้นที่อับสัญญาณเช่นนี้ ย่อมแสดงว่าสิ่งที่พวกเขากำลังค้นหาอยู่นั้น... มีความสำคัญมากกว่าที่คิด และมันอาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขความจริงเบื้องหลังการสูญเสียความทรงจำของคีย์ด้วย "ถ้างั้น นายก็คงมีข้อเสนอสินะ โนอาห์?" เรย์เอ่ยถาม พลางส่งสัญญาณมือลับๆ ให้คีย์เตรียมรวบรวมข้อมูลมานาเพื่อสร้างเกราะป้องกันฉุกเฉิน "ฉลาดมากครับสมกับที่เป็นอัจฉริยะ" โนอาห์ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง เสียงก้องกังวานดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างระบบสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันไม่ใช่หน้าต่างเควสต์ปกติ แต่มันคือสัญญาพันธะสัญญาของผู้ดูแลระบบ **[แจ้งเตือนระบบ: ผู้ดูแลระบบ 'Noah' ได้ออกคำสั่งภารกิจพิเศษระดับ 'Omega' - เงื่อนไข: ส่งมอบชุดข้อมูลความทรงจำต้นแบบ (Genesis Core) คืนให้แก่บริษัทภายในเวลาที่กำหนด หรือเผชิญกับการถูกลบตัวตนออกจากเซิร์ฟเวอร์ทันที]** เสียงแจ้งเตือนของระบบตัดขาดความเงียบทั้งหมดลงอย่างสิ้นเชิง หน้าจออินเทอร์เฟซของเรย์และคีย์กระพริบเป็นสีแดงฉานสลับกับสีดำสนิท ข้อมูลสเตตัสทั้งหมดเริ่มลดลงทีละหนึ่งเปอร์เซ็นต์อย่างต่อเนื่อง โนอาห์ยื่นมือออกมาข้างหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าขยายกว้างขึ้นจนดูผิดธรรมชาติ "ส่งมันมาให้ผมเสียดีๆ ครับคุณเรย์... แล้วเราจะได้จบเรื่องนี้กันด้วยดี" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในโลกเสมือนนี้นะครับ