พันธมิตรจากต่างกิลด์

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นอายของดินปืนและละอองมานานะระเหยคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศที่อับชื้นของซากปรักหักพังแห่งวิหารโบราณ "โอเรรอส" เรย์ (Ray) กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ขณะที่สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นโฮโลแกรมกำลังคำนวณอัตราการฟื้นฟูคูลดาวน์ของสกิล [Data Stream] อย่างรวดเร็ว เลือดของเขาเหลือเพียงร้อยละเจ็ดเท่านั้น สถานการณ์ตอนนี้เรียกได้ว่าวิกฤตถึงขีดสุด กิลด์ "เงาโลหิต" กว่าสิบคนกำลังไล่ล่าพวกเขาอย่างไม่ลดละ เพียงเพราะเรย์ไปล่วงรู้ความลับของอัลกอริทึมเควสต์ระดับตำนานที่พวกมันซ่อนไว้ "เรย์ ถอยไปทางเสาหักนั่น!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของ คีย์ (Key) ดังขึ้นพร้อมกับร่างของอดีตตำนานผู้เล่นที่พุ่งทะยานผ่านหน้าเขาไปในเสี้ยววินาที คีย์ใช้ดาบสั้นในมือปัดป้องคมหอกอาบยาพิษของมือสังหารฝั่งตรงข้ามได้อย่างเฉียดฉิว สัญชาตญาณการต่อสู้ของคีย์ในยามนี้ไร้ที่ติ แม้ความทรงจำในอดีตจะเลือนหาย แต่ร่างกายและกล้ามเนื้อของเขายังคงจดจำท่วงท่าการสังหารและการเอาชีวิตรอดได้อย่างแม่นยำดั่งเครื่องจักรกลที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ "ผมคำนวณมุมถอยแล้ว... ทางนั้นมีกับดักเวทมนตร์เก่าแก่" เรย์เอ่ยเตือนเสียงเรียบ แม้เหงื่อกาฬจะไหลซึมตามไรผม "ถ้าเราถอยไปตรงนั้น คีย์จะต้องรับดาเมจจากแรงระเบิดสะสมเพิ่มอีกสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งร่างกายของนายในตอนนี้รับไม่ไหวแน่" คีย์หันมามองสหายร่วมรบชั่วพริบตา แววตาคมปลาบนั้นสะท้อนความเชื่อใจอย่างเต็มเปี่ยม "งั้นนายมีแผนสำรองอะไร เจ้าชายไร้บัลลังก์?" "มีสิครับ..." เรย์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้า "เราจะสวนกลับ" ก่อนที่เรย์จะได้ออกคำสั่งกลยุทธ์ขั้นเด็ดขาด แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นอย่างกะทันหันกลางวงล้อมของศัตรู แรงกดดันมหาศาลจากคลื่นพลังงานแปลกปลอมซัดเข้าใส่กิลด์เงาโลหิตจนเหล่าผู้เล่นแถวหน้ากระเด็นถอยหลังไปคนละทิศคนละทาง กลิ่นอายของเวทมนตร์ธาตุลมบริสุทธิ์พัดโชยเข้ามาแทนที่กลิ่นคาวเลือด "เฮ้ย! พวกแกเป็นใครวะ? มารampมารยาทไม่มีหรือไง ถึงกล้าสอดมือเข้ามาในเขตล่าของกิลด์เงาโลหิต!" หัวหน้าหน่วยของกิลด์เงาโลหิตคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว พร้อมชี้ดาบใหญ่เข้าหาผู้มาใหม่ ร่างของคนกลุ่มหนึ่งก้าวเดินออกมาจากม่านหมอกสีฟ้าอย่างไม่รีบร้อน พวกเขาไม่ใช่ผู้เล่นระดับท็อปจากกิลด์ใหญ่ที่คุ้นเคย แต่เป็นกลุ่มผู้เล่นอิสระ (Solo Players) สวมใส่ชุดเกราะผสมผสานที่ไม่ได้เข้าชุดกันนัก ทว่าสัญลักษณ์บนอกเสื้อของพวกเขากลับเป็นรูป "เฟืองจักรและปีกนกอินทรี" ซึ่งเป็นเครื่องหมายของสมาคมช่างฝีมือและนักสำรวจอิสระที่ทรงอิทธิพลเงียบๆ ในดินแดนรกร้างนี้ "พวกเราไม่ใช่ใครหรอกครับ..." ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผู้สวมแว่นตากลมโตและถือคฑาเวทมนตร์ดัดแปลงพิเศษเอ่ยขึ้น รอยยิ้มกวนๆ ปรากฏบนมุมปาก เขาคือ "ลูเมน" (Lumen) หัวหน้ากลุ่มผู้เล่นอิสระนามว่า 'สเกเลตัน คีย์' (คนละคนกับคีย์เพื่อนร่วมทีมของเรย์) "พวกเราก็แค่กลุ่มคนเดินดินที่รำคาญพวกชอบรังแกคนเจ็บตัวและกระสุนหมด" "แก..." หัวหน้ากิลด์เงาโลหิตหน้าดำคร่ำเครียด "อย่าเสียเวลาพูดเลยครับ ลูเมน ระบบประเมินสถานการณ์บอกว่าอีกสามสิบวินาที พรรคพวกของพวกมันจะตามมาสมทบอีกฝูงใหญ่" หญิงสาวผมสั้นในชุดคลุมนักธนู นามว่า "ริน" (Rin) เอ่ยแทรกขึ้น พร้อมกับง้างคันธนูยาวที่สลักลวดลายวงจรดิจิทัล ลูกศรเวทมนตร์สีทองส่องแสงเรืองรอง เล็งตรงไปยังจุดอ่อนใต้เกราะของหัวหน้าศัตรูอย่างแม่นยำ เรย์หรี่ตามองกลุ่มคนแปลกหน้าเหล่านี้อย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลข้อมูลในเสี้ยววินาที การที่กลุ่มผู้เล่นอิสระยอมยื่นมือเข้าช่วยผู้เล่นที่กำลังถูกกิลด์ใหญหมายหัว ถือเป็นความเสี่ยงสูงมากในเกมนี้ ไม่มีทางที่พวกเขาจะทำด้วยความใจบุญสุนทานอย่างแน่นอน มันต้องมีผลประโยชน์หรือเหตุผลบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง "ทำไมพวกคุณถึงช่วยพวกเรา?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความระแวดระวัง ขณะที่คีย์ยังคงยืนคุมเชิงปกป้องด้านหลังของเขา ลูเมนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาขยับแว่นตากลมโตก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง "เพราะอัลกอริทึมความทรงจำที่อยู่กับพวกคุณไงล่ะครับ... คุณโปรแกรมเมอร์หนุ่ม พวกเราตามหาเบาะแสเกี่ยวกับ 'ประตูมิติชั้นที่ศูนย์' มานานแล้ว และข้อมูลในหัวของเพื่อนคุณ... คือกุญแจสำคัญ" คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า 'ประตูมิติชั้นที่ศูนย์' ภาพความทรงจำสีขาวโพลนบางอย่างแวบเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้งจนรู้สึกปวดแปลบที่ขมับ แต่เขาก็เลือกที่จะอดทนเก็บอาการไว้ "ถ้าอยากได้ข้อมูล งั้นก็ต้องช่วยกันเคลียร์ทางตรงนี้ให้รอดก่อนนะครับ" เรย์กล่าวเสียงเรียบ ดวงตาคู่คมฉายแววท้าทาย "ลูเมน คุณถ่วงเวลาทางด้านซ้ายสามสิบวินาที ส่วนริน... ช่วยคุ้มกันการยิงระยะไกลให้คีย์เปิดทางทะลวง" "รับทราบครับท่านกลยุทธ์เมเกอร์!" ลูเมนยิ้มรับอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่านี่ไม่ใช่สนามรบที่อันตราย แต่เป็นเกมสนุกสนานเกมหนึ่ง การประสานงานระหว่างกลุ่มของเรย์และกลุ่มผู้เล่นอิสระเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะเพิ่งเคยร่วมมือกันเป็นครั้งแรก แต่ด้วยการวางแผนที่เฉียบคมของเรย์ ประกอบกับสัญชาตญาณการต่อสู้ที่ดุดันของคีย์ และลูกเล่นสนับสนุนที่แพรวพราวของลูเมนกับริน ทำให้สถานการณ์ที่เกือบจะเพลี่ยงพล้ำพลิกกลับมาได้ภายในไม่กี่อึดใจ แสงสกิลเวทมนตร์และเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วซากวิหารโอเรรอส ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนของการต่อสู้ ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเรย์อย่างกะทันหัน โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า [แจ้งเตือนระบบหลัก: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นภายนอก (Unknown Entity)] [คำเตือน: รหัสลับระดับ SSS 'Project: Genesis' ถูกกระตุ้นโดยบุคคลที่สาม] [เงื่อนไขภารกิจเปลี่ยน: ความทรงจำของ 'Key' กำลังถูกรีเซ็ตโดยระบบแม่...] เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เมื่อเหลือบไปเห็นค่าสถานะของคีย์ที่ข้างชื่อกำลังเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงเข้ม ร่างของคีย์หยุดชะงักลงกลางคัน ดาบในมือร่วงหล่นลงพื้น พร้อมกับดวงตาที่ค่อยๆ เหม่อลอยไร้ประกาย "เรย์..." คีย์เอ่ยเรียกชื่อเพื่อนร่วมทางด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ระวัง... คนที่ยืนอยู่ข้างหลังนาย..." เรย์ยังไม่ทันได้หันกลับไปมอง เสียงปรบมือช้าๆ กังวานขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบ "เก่งมาก... เจ้าชายผู้พลัดถิ่น ขอบคุณที่ช่วยเปิดทางให้ฉันเดินมาถึงจุดนี้นะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับตัวละครใน "อัลกอริทึมแห่งความทรงจำ กับเจ้าชายไร้บัลลังก์ในโลกเสมือน" ตอนนี้นะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ