เบื้องหลังผู้สร้าง

"บรรทัดคำสั่งนี้ ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นเพื่อควบคุมโค้ดของเกม... แต่มันกำลังอ่านคลื่นสมองของพวกเราอยู่ต่างหาก" เสียงของเรย์ราบเรียบและเย็นเยียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบงันของห้องควบคุมใต้ดินระดับห้าสิบของป้อมปราการอัคคีผลาญ แสงสีฟ้าสะท้อนวาววับผ่านเลนส์แว่นสายตาของเขา ขณะที่นิ้วเรียวยาวกำลังเคาะลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง ชุดข้อมูลนับแสนบรรทัดกำลังเลื่อนผ่านหน้าจออย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขค่าสถานะที่ควรจะเป็นของมอนสเตอร์ในเกม กลับกลายเป็นรหัสพันธุกรรมดิจิทัลและกราฟแสดงระดับความเครียดของระบบประสาทมนุษย์ คีย์ยืนกอดอกพิงผนังหินสีดำสนิท สายตาคมกริบมองแผ่นหลังของสหายร่วมรบด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก มือหนายกขึ้นลูบรอยแผลเป็นจางๆ ที่ต้นคอ—ร่องรอยจากแจ็คของเครื่องเชื่อมต่อประสาทรุ่นต้นแบบที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี "นายกำลังจะบอกว่า... ตัวละครทุกตัวในอาเซอร์ร็อธ ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากฐานข้อมูลปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปอย่างนั้นสินะ" คีย์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของชายหนุ่มทุบต่ำและเต็มไปด้วยความครุ่นคิด "ถูกต้องครับ" เรย์หยุดมือลงชั่วขณะ หันกลับมามองสหายด้วยแววตาที่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ "ระบบไม่ได้จำลองโลกนี้ขึ้นมาจากจินตนาการ แต่มันดึงเอา 'เศษเสี้ยวความทรงจำ' และ 'ปมในจิตใต้สำนึก' ของผู้เล่นที่เข้ามาทดสอบ มาเจนเนอเรตเป็นภูมิประเทศ ดันเจี้ยน และแม้กระทั่งความเจ็บปวดที่เราได้รับ" คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องมืดสลัวยิ่งกดดันขึ้นไปอีก ย้อนกลับไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน เรย์และคีย์เพิ่งจะฝ่าฟันบอสด่านสุดท้ายของชั้นที่ยี่สิบสี่มาได้ ด้วยกลยุทธ์ที่ต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและ HP ที่เหลือเพียงเลขหลักเดียว แต่แทนที่พวกเขาจะได้รับไอเทมระดับตำนานหรือทางผ่านไปยังชั้นถัดไปตามกฎของเกม ระบบกลับปลดล็อกห้องลับแห่งนี้ ซึ่งไม่มีอยู่ในแผนที่และไม่มีบันทึกใดๆ ในเซิร์ฟเวอร์หลัก เรย์ก้าวเท้าเดินสำรวจแผงควบคุมโบราณที่ฝังอยู่กับผนังหินชีวภาพ สายตาของโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะวิเคราะห์ทุกรายละเอียดอย่างรอบคอบ โครงสร้างสถาปัตยกรรมของที่นี่ไม่ใช่โค้ดเกม MMORPG ทั่วไป แต่มันคือโครงสร้างสถาปัตยกรรมแบบ Neural-Mapping System—ระบบจำッピングโครงข่ายประสาทที่บริษัทแม่ใช้ในการทดลองทางจิตวิทยาเมื่อทศวรรษก่อน "โครงการ 'นีโอ-โซล' (Project Neo-Soul)..." เรย์พึมพำเบาๆ เมื่ออ่านชื่อโปรเจกต์ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอหลักที่ถูกถอดรหัสได้ "เกมนี้ไม่ใช่ความบันเทิงตั้งแต่แรกแล้วครับคีย์ มันคือห้องทดลองทางจิตวิทยาขนาดใหญ่ ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทดสอบว่า 'มนุษย์สามารถรักษาแผลใจในโลกเสมือนได้จริงหรือไม่' หรือเราแค่กำลังวิ่งหนีความจริงในโลกแห่งความเป็นจริงไปวันๆ" คีย์นิ่งเงียบไปนาน ดวงตาคู่นั้นทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนภาพท้องฟ้ายามค่ำคืนของอาเซอร์ร็อธ แสงดาวระยิบระยับที่พวกเขากำลังมองอยู่ แท้จริงแล้วอาจเป็นเพียงแค่จุดพิกเซลบนจอภาพในห้องทดลองเย็นชาก็เป็นได้ "ถ้างั้น... ที่นายบอกว่านายเข้ามาเล่นเกมนี้เพื่อตามหาความจริงบางอย่าง มันก็คือเรื่องนี้สินะ" คีย์หันมามองหน้าเรย์ ถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาด "ครับ" เรย์พยักหน้ารับช้าๆ "พี่ชายของผมเคยเป็นหนึ่งในนักวิจัยชุดแรกของโครงการนี้... ก่อนที่เขาจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับข้อมูลทั้งหมดของระบบที่ถูกล็อกเอาไว้ในจิตสำนึกของใครบางคน" เรย์เว้นจังหวะ สายตาคมกริบหันไปจ้องมองคีย์อย่างมีความหมาย ชายหนุ่มผู้สูญเสียความจำ ผู้ที่มีสัญชาตญาณการต่อสู้เหนือมนุษย์ และเป็นคนที่เข้า-ออกดันเจี้ยนลับแห่งนี้ได้อย่างแม่นยำราวกับเคยอยู่ที่นี่มาก่อน "และคนคนนั้น... ก็คือคุณเองครับ คีย์" บรรยากาศในห้องหยุดชะงักลงทันที คีย์นิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของอดีตตำนานผู้ไร้ความทรงจำ เขาไม่ได้แสดงอาการตกใจอย่างที่ควรจะเป็น ราวกับว่าลึกๆ แล้ว เขารู้สึกตัวมาตลอดว่าความลับนี้กำลังรอวันถูกเปิดเผย "นายเนี่ย... เป็นเด็กที่ฉลาดเกินไปจริงๆ นะเรย์" คีย์ถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับส่ายหัวด้วยความระอาปนเอ็นดู "ฉันชักจะเริ่มเสียใจแล้วสิ ที่ตัดสินใจร่วมปาร์ตี้กับโปรแกรมเมอร์ที่น่ากลัวแบบนาย" "ผมถือว่าเป็นคำชมนะครับ" เรย์ตอบกลับด้วยมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่แสดงถึงความไว้วางใจอันแน่วแน่ระหว่างเพื่อนร่วมทาง ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังคลี่คลายลง และทั้งสองกำลังจะดึงข้อมูลส่วนสุดท้ายออกมาเพื่อปิดตายโครงการนี้ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็เปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดัง "ปี๊บ... ปี๊บ..." ถี่รัวจนแสบแก้วหู พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ราวกับว่ามีสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนานนับทศวรรษ รอยแยกบนผนังหินด้านหลังแผงควบคุมปริแตกออก เผยให้เห็นดวงตาสีทองคู่มหึมาที่กำลังลืมตาขึ้นในความมืดมิด พร้อมกับเสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ [แจ้งเตือนจากระบบหลัก: ตรวจพบความพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลลับระดับ Omega] [คำเตือน: โปรโตคอลการลบตัวตนถูกเปิดใช้งาน... ผู้เล่น 'เรย์' และ 'คีย์' จะถูกรีเซ็ตความทรงจำทั้งหมดในอีก 60 วินาที] [บอสลับแห่งจิตสำนึก: 'ผู้เฝ้าประตูแห่งปฐมกาล' ได้ตื่น 100%] "ให้ตายสิ..." คีย์สบถเบาๆ พร้อมกับกระชับดาบในมือแน่น แววตาดุดันลุกโชนขึ้นอีกครั้ง "ดูท่าทาง... เราคงไม่ได้กลับไปนอนง่ายๆ แล้วล่ะมั้ง เรย์?" เรย์ดึงดาบพลังงานแสงออกมาจากช่องเก็บไอเทม แววตาภายใต้เลนส์แว่นฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน นิ้วมือรัวคีย์บอร์ดคำสั่งสุดท้ายเพื่อส่งข้อมูลทั้งหมดไปยังเซิร์ฟเวอร์สำรอง "เตรียมตัวให้พร้อมครับคีย์... รอบนี้เราจะไม่ได้แค่สู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่เราจะสู้เพื่อทวงคืนความทรงจำของเรากลับมา!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในโลกอันกว้างใหญ่นี้นะครับ