อดีตที่ตามหลอกหลอน

"กริ๊ง... เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือกรอบประตูไม้สนซีดาร์ดังขึ้นแผ่วเบา ทว่าในโสตประสาทของคีย์ มันกลับดังสะท้อนราวกับเสียงระฆังเตือนภัยจากหอคอยโบราณ" กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดชั้นดีและควันจางๆ จากเตาผิงภายในร้าน 'เดอะ เมมโมรี่ เลน' ซึ่งตั้งอยู่ในเขตการค้าชั้นในของมหานครเซเลสเทียล ดูจะไร้ความหมายไปในทันที เมื่อบานประตูไม้บานนั้นถูกผลักเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกผู้มาเยือนคนใหม่ เรย์ที่กำลังนั่งไขว่ห้างวิเคราะห์แผนผังดันเจี้ยนระดับตำนานผ่านหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสง ชะงักมือทันที สัญชาตญาณการเป็นโปรแกรมเมอร์และเกมเมอร์สายวางแผนตรวจจับความผิดปกติของบรรยากาศรอบตัวได้ก่อนที่สมองจะประมวลผลเสียอีก เขากวาดสายตาคมกริบไปยังร่างของชายหนุ่มผู้มาใหม่ในชุดคลุมนักเวทสีเทาเข้มฮู้ดดึงต่ำ ปิดบังใบหน้าครึ่งบนไว้ใต้เงาหมวก ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากและท่าทางการก้าวเดินอย่างไร้น้ำหนักนั้น... มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าโค้ดคำสั่งในระบบหลัก "ไม่คิดเลยนะ... ว่าเราจะได้กลิ่นสุนัขหลงทางตัวเดิม ในซอกหลืบที่ลึกขนาดนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้น ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ ในร้าน คีย์ไม่ได้ขยับตัว เขายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เบาะนวมหนา ฝ่ามือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะค่อยๆ กำเข้าหากันช้าๆ จนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคมก้าวร้าวคู่นั้นจ้องมองทะลุผ่านความว่างเปล่าราวกับกำลังขุดคุ้ยข้อมูลบางอย่างที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ซากปรักหักพังของความทรงจำ เรย์ขยับแว่นตากรอบเงินเล็กน้อย สายตาสลับมองระหว่างคีย์กับแขกผู้มาเยือนอย่างเงียบเชียบ เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล (Pressure) ที่แผ่ออกมาจากตัวของชายชุดคลุมเทชา มันไม่ใช่แค่ค่าสเตตัสในเกมที่สูงลิ่ว แต่มันคือจิตสังหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนจากโลกแห่งความเป็นจริง—โลกที่พวกเขาจากมา "แก..." คีย์เปล่งเสียงออกมาจากลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความคับแค้น ความสงสัย และเงาตะคุ่มของความกลัวที่เขาไม่เคยแสดงให้เรย์เห็นมาก่อน "โอ๊ะ จำกันได้ด้วยหรือเนี่ย?" ชายชุดคลุมหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทีละน้อย เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดัง 'ก๊อก... ก๊อก...' เป็นจังหวะที่บีั้นหัวใจ ก่อนที่เขาจะดึงฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียวคม ดวงตาสีฟ้าครามราวกับท้องทะเลลึกที่ไร้ก้นบึ้ง และรอยแผลเป็นจางๆ ที่ลากยาวจากหางคิ้วขวาลงมาถึงโหนกแก้ม "เวลาน่า..." คีย์พึมพำชื่อนั้นออกมา ราวกับชื่อนี้มีพิษร้ายที่แผดเผาช่องปากของเขา เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย ข้อมูลในฐานข้อมูลลับที่เขาสะสมมาตลอดการเดินทางถูกดึงขึ้นมาประมวลผลอย่างรวดเร็ว เวลาน่า—อดีตหัวหน้ากิลด์ 'ซิลเวอร์ ไวเปอร์' ผู้เล่นระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์เบต้าผู้หายสาบสูญไปพร้อมกับเหตุการณ์ปริศนาในวันเปิดตัวเกมอย่างเป็นทางการ และที่สำคัญที่สุด... เขาคือคนเดียวกับที่อยู่ในบันทึกข้อมูลเข้ารหัสลับในไดรฟ์สำรองของคีย์ "ช่างน่าประทับใจเสียจริง คีย์เพื่อนรัก... นายยังคงทำหน้าโง่ๆ เหมือนวันที่เรายืนอยู่หน้า 'เกייטแห่งอเวจี' ไม่เปลี่ยนเลยนะ" เวลาน่ากวาดสายตามองคีย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาสمเพชเวทนา ก่อนจะเบนสายตามาหยุดที่เรย์ "ส่วนแก... เจ้าเด็กใหม่ที่ไต่อันดับขึ้นมาอย่างรวดเร็วด้วยกลยุทธ์สกปรกๆ สินะ น่าสนใจดีนี่ ที่พาตัวปัญหาของฉันมาเดินเล่นในที่สาธารณะแบบนี้" "ถ้าพูดจบแล้ว ก็ไสหัวไปซะ" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชาไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ นิ้วมือเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ บนโต๊ะเป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสาม เวลาน่าหัวเราะลั่นร้าน จนลูกค้าโต๊ะมุมห้องต้องหันมามองด้วยความตกใจ ทว่าไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไร เนื่องจากรัศมีสีแดงจางๆ ที่บ่งบอกถึงชื่อเสียงด้านลบ (PK Status) ของเวลาน่าถูกปลดปล่อยออกมาขู่ขวัญรอบบริเวณ "ใจเย็นก่อนสิ พ่ออัจฉริยะระบบ ฉันไม่ได้มาเพื่อมีเรื่องในเขตปลอดภัยแบบนี้หรอกนะ..." เวลาน่าโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างค้ำโต๊ะไม้ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้คีย์ที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้น "ฉันแค่อยากมาทวงของ... ของที่นายขโมยไปจากห้องทดลองในวันนั้น ความทรงจำที่นายพยายามหนีมัน พยายามทำตัวเป็นคนดีผู้สูงส่งในโลกเสมือนแห่งนี้... นายคิดจริงๆ หรือว่า การลบแคชข้อมูลในสมอง จะทำให้บาปในโลกจริงของนายมันหายไปด้วย?" คีย์สะดุ้งเฮือก ร่างกายของเขาเกร็งแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำที่ขาดหาย—เสียงกรีดร้อง ประกายไฟสีฟ้าของเซิร์ฟเวอร์ที่กำลังลุกไหม้ และกลิ่นอายของโค้ดโปรแกรมที่ถูกทำลาย—พรั่งพรูเข้ามาในหัวจนแทบจะระเบิด เรย์สังเกตเห็นความผิดปกติทางชีวมาตร (Biometric) ของคีย์ผ่านหน้าต่างระบบส่วนตัว อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งสูงเกินขีดจำกัดความปลอดภัยของเกม VRMMO ไปแล้ว หากปล่อยไว้แบบนี้ ระบบจะทำการบังคับ Log Out (Emergency Disconnect) ซึ่งจะทำให้คีย์สูญเสียสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลสำคัญในตัวตนปัจจุบันไปตลอดกาล "นายกำลังล้ำเส้นนะ เวลาน่า" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากทักษะ 'นักวางแผนยุทธวิธี' (Tactician's Aura) ถูกปลดปล่อยออกมาเพื่อคานอำนาจกับจิตสังหารของอีกฝ่ายทันที บรรยากาศรอบโต๊ะลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามขอบหน้าต่าง เวลาน่าหันมามองเรย์ด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะหยันยังคงประดับอยู่บนใบหน้า "โอ้? ปกป้องกันเสียด้วย... น่ารักเสียจริง เหมือนลูกสุนัขกับเจ้าของ... แต่แกจำไว้เถอะนะ เรย์ หรือชื่อจริงของนายคืออะไรในโลกเน่าเฟะข้างนอกนั้นก็ตาม... นายไม่มีทางรู้หรอกว่าไอ้เพื่อนรักของนายคนนี้ มันซ่อน 'อัลกอริทึม' อะไรไว้ในหัวของมัน" เวลาน่าเหยียดยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาสีฟ้าครามเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความคลุ้มคลั่ง เขายื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของคีย์ด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว แต่ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของอดีตมือสังหารหนุ่มเพียงผู้เดียว *"รหัสผ่านสีแดง... ยังรอการปลดล็อกอยู่นะ... คีย์... หรือฉันควรจะเรียกว่า 'โปรแกรมเมอร์หมายเลข 0' ดีล่ะ?"* สิ้นคำพูดนั้น เวลาน่าก็ดีดตัวถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว ร่างของเขากลายเป็นละอองแสงสีเทาจางๆ พร้อมกับหน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของทั้งเรย์และคีย์อย่างกะทันหัน [ระบบตรวจพบ: ผู้เล่น 'เวลาน่า' ได้ทำการส่งคำท้าประลองตาย (Death Match Challenge) ข้ามเขตปลอดภัย] [เงื่อนไขพิเศษ: พื้นที่เขตการค้าเซเลสเทียล จะถูกเปลี่ยนเป็น 'เขตสงครามปิดตาย' ในอีก 10 วินาที] [คำเตือน: ข้อมูลตัวละครของท่านเชื่อมโยงกับฐานข้อมูลภายนอก หากพ่ายแพ้ในศึกครั้งนี้ ไฟล์ความทรงจำหลักทั้งหมดจะถูกลบถาวร] เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อยเป็นครั้งแรก นี่ไม่ใช่การต่อสู้ระดับเกมทั่วไป แต่มันคือการไล่ล่าที่เชื่อมโยงกับโลกภายนอกและเบื้องหลังของเซิร์ฟเวอร์อัลกอริทึมนี้ ก่อนที่ตัวนับถอยหลังศูนย์วินาทีจะสิ้นสุดลง แสงไฟทั่วทั้งร้านกาแฟก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด และเสียงกระดิ่งทองเหลืองที่ดังขึ้นอีกครั้ง... ทว่าครั้งนี้ มันมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนนับร้อยที่กำลังปิดล้อมเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง! ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ