รัตติกาลแห่งกระบี่ร้าว

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งหนาแน่นเสียจนแสบจมูก ทัศนียภาพเบื้องหน้าของหุบเขาเมฆาครามในยามนี้มิใช่ดินแดนแห่งเซียนผู้บริสุทธิ์อีกต่อไป หากแต่เป็นขุมนรกโลกันตร์ที่ถูกย้อมด้วยเพลิงมารสีชาด สำนักกระบี่เมฆาครามที่เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกรสะท้านยุทธภพ บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังและศิษย์นับพันที่นอนจมกองเลือดอย่างไร้ลมหายใจ เซี่ยหยางคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ร่างกายโชกเลือดจนแยกไม่ออกว่าบาดแผลใดเป็นของศัตรูหรือของตนเอง กระบี่หยกคู่กายหักสะบั้นเป็นสองท่อน ปราณแท้จริงในตันเถียนปั่นป่วนราวกับคลั่งไคล้ สติสัมปชัญญะใกล้ดับสูญเต็มทีท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพวกมารโลหิตที่ยืนรายล้อม "ฮ่าๆๆ! สำนักกระบี่เมฆาครามอันดับหนึ่งในใต้หล้า ไฉนจึงอ่อนแอเพียงนี้? เซี่ยหยาง เจ้าเด็กโง่เง่า มอบเคล็ดวิชากระบี่สวรรค์มาเสีย แล้วข้าจะเมตตาให้เจ้าตายอย่างสบาย!" ผู้อาวุโสพรรคโลหิตผู้หนึ่งก้าวเท้าเข้ามา แววตาของมันทอประกายโลภโมโทสัน มือถือกระบี่อาบพิษที่ยังหยดหยาดโลหิตสดๆ หยดลงบนพื้นหินแตกละเอียด เซี่ยหยางเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำด้วยความแค้นสุมอก เส้นเลือดปูดโปนตามขมับและลำคอ เขากัดฟันแน่นจนรสสนิมคาวคลุ้งในปาก ความเจ็บปวดจากการสูญเสียอาจารย์ พี่น้องร่วมสำนัก และคนรักแผดเผาจิตวิญญาณจนมอดไหม้ ความกตัญญูและคุณธรรมที่เคยยึดถือพังทลายลงในชั่วพริบตา... ในเมื่อสวรรค์ไร้ตา เมตตาธรรมไม่มีจริง ไฉนเขาต้องยึดมั่นในวิถีอันจอมปลอมนี้เล่า? "หากสวรรค์ไม่เมตตา... ข้าก็จะขอเป็นมารผู้เหยียบย่ำผืนฟ้า!" เซี่ยหยางคำรามลั่นในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารสะท้านฟ้าดิน ฉับพลันนั้น พื้นดินเบื้องล่างที่ร่างของอดีตเจ้าสำนักผู้ล่วงลับนอนอยู่ก็เกิดแรงสั่นสะเทือนรุนแรง ไอพลังสีดำทมิฬพวยพุ่งทะลักขึ้นจากรอยแยกปฐพี อากาศรอบด้านบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงกรีดร้องราวกับภูตผี *เปรี้ยง!* ลำแสงสีดำสนิทพุ่งทะยานจากหลุมศพโบราณ พุ่งตรงเข้าปักลงเบื้องหน้าของเซี่ยหยาง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาราวกับภูเขาหมื่นลูกกดทับ เหล่ายอดฝีมือพรรคโลหิตต่างหน้าถอดสี ถอยร่นกรูดด้วยความหวาดกลัวจับจิต นั่นคือ "กระบี่วิปลาสประหารเทพ" กระบี่ต้องสาปบรรพกาลที่ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องมานานนับพันปี เนื่องจากมันจะสูบกินจิตวิญญาณของผู้ใช้เป็นเครื่องสังเวย "เจ้านั่นมัน... บ้าไปแล้ว! มันคิดจะใช้กระบี่มาร!" ใครคนหนึ่งตะโกนด้วยความตื่นตระหนก เซี่ยหยางไม่สนใจเสียงรอบข้างอีกต่อไป สายตาของเขาทอดมองไปยังคมกระบี่สีดำสนิทที่มีลวดลายอักขระโบราณสีแดงฉานราวกับมีชีวิต ตัวกระบี่ยังคงส่งเสียงคำรามฮùมฮ่ามสะท้านขวัญ มันกำลังรอคอย... รอคอยโลหิตและจิตวิญญาณเพื่อปลดปล่อยพลังทำลายล้าง ทว่า ในวินาทีที่มือหนาเปื้อนเลือดเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่นั้น ร่างเล็กสีนิลตัวหนึ่งก็กระโจนพรวดออกมาจากพุ่มไม้ข้างทางอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า มันคือเจ้าอสูรเงา คู่หูสี่ขาที่มักจะทำตัวกวนประสาทอยู่เสมอ บัดนี้ขนทั่วร่างตั้งชัน ดวงตากลมโตสีทองเรืองแสงจ้าด้วยความตื่นตระหนก "เจ้ามนุษย์โง่เง่า! สมองของเจ้าถูกเศษเนื้อหุ้มกระดูกกระแทกจนฝ่อไปแล้วหรือไงวะ!" เจ้าอสูรเงาอ้าปากส่งเสียงแหลมสูงใส่หน้าเซี่ยหยางทันที "นั่นมันกระบี่ต้องสาปนะเว้ย! จับลงไปวิญญาณของเจ้าจะถูกมันเคี้ยวกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก! อยากตายนักหรือไง ถึงได้รีบจองตั๋วลงนรกโลกันตร์ชั้นที่สิบแปดขนาดนี้!" เซี่ยหยางแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยันเย้ยโชคชะตา "ข้าเหลืออะไรให้อีกเล่า? สำนักก็ไม่เหลือ อาจารย์ก็ตาย ดินแดนแห่งนี้ไม่มีที่ให้ข้าอยู่อีกต่อไปแล้ว... เจ้าแมวอ้วน หากเจ้ากลัวนักก็ไสหัวไปเสีย!" "ฮึ่ย! ใครว่าข้ากลัว!" เจ้าอสูรเงาพองขนใส่ด้วยความฉุนเฉียว มันสะบัดหางฟาดพื้นจนหินแตก "ข้าแค่เสียดายค่าอาหารที่กินตุนไว้ต่างหากเล่า! หากเจ้าตายแล้วใครจะเป็นคนหาปลาวิญญาณให้ข้ากินกันล่ะ? ช่างเถอะๆ ในเมื่อเจ้าเลือกทางนรกนี้แล้ว ข้าผู้เป็นสหายรัก (จำยอม) ผู้นี้ ก็จะยอมร่วมลงนรกไปกับเจ้าด้วยสักตั้ง!" พูดยังไม่ทันขาดคำ เซี่ยหยางก็ตวัดมือคว้าด้ามกระบี่วิปลาสประหารเทพขึ้นมาด้วยความเด็ดเดี่ยว! *อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!* เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานดังสะเทือนเลื่อนลั่น พลังงานสีดำมหาศาลทะลักเข้าสู่ร่างของเซี่ยหยางผ่านทางฝ่ามือ เส้นเลือดทั่วร่างระเบิดออกจนโลหิตพวยพุ่ง กลายเป็นละอองเลือดสีแดงสดล้อมรอบตัวเขาไว้ราวกับเทพมารจุติ อักขระโบราณบนตัวกระบี่เปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นทีละตัวๆ บ่งบอกถึงการตื่นขึ้นของมหันตภัยร้ายที่หลับใหลมาเนิ่นนาน เหล่าผู้อาวุโสพรรคโลหิตที่ยืนมองอยู่หน้าซีดเผือด ความกลัวเกาะกุมขั้วหัวใจจนก้าวขาไม่ออก พลังปราณระดับนี้... มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะสามารถควบคุมได้อีกต่อไปแล้ว! "ฆ่ามัน! อย่าให้มันตั้งตัวได้!" ผู้อาวุโสพรรคโลหิตแผดเสียงสั่งการด้วยความหวาดระแวง ยอดฝีมือร่วมสิบชีวิตทะยานร่างเข้าใส่เซี่ยหยางพร้อมกัน หมายจะปลิดชีพเขาก่อนที่พิธีกรรมหลอมรวมกระบี่จะสมบูรณ์ เซี่ยหยางหลับตาลงรับความเจ็บปวดเจียนตาย เม็ดเหงื่อและเลือดไหลอาบใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น แต่ทว่า... ท่ามกลางพายุพลังมารที่กำลังฉีกกระชากวิญญาณของเขานั้น ห้วงความคิดหนึ่งกลับหวนนึกถึงใบหน้าที่เยือกเย็นราวกับน้ำค้างแข็งบนยอดเขาไท่ซาน... ไป๋หลิงเวย... นางเซียนผู้ยึดมั่นในวิถีสวรรค์และเมินเฉยต่อมรรคาทางโลก นางจะมองเขาด้วยสายตาเช่นไร หากรู้ว่าบัดนี้เขากลายเป็นปีศาจไปเสียแล้ว? ในวินาทีที่กระบี่ในมือแผดเสียงคำรามกึกก้องราวกับมังกรพิโรธ เซี่ยหยางก็ลืมตาโพนขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสองข้างข้างหนึ่งดำสนิทดั่งห้วงอเวจี อีกข้างหนึ่งแดงฉานดั่งโลหิตสดๆ เขากำด้ามกระบี่แน่นจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ พลังปราณทำลายล้างระเบิดออกเป็นวงกว้างจนพื้นดินรอบกายยุบตัวลงเป็นหลุมลึกหลายร้อยเชียะ! ทว่า ก่อนที่คมกระบี่สีดำมืดมิดจะถูกตวัดออกไปเพื่อสังหารหมู่ศัตรูเบื้องหน้า ท้องนภากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีครามเข้มในชั่วพริบตา กลิ่นอายความบริสุทธิ์อันสูงส่งไร้ที่ติแผ่ซ่านกดทับลงมาจากเบื้องบน พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยขาวที่ลอยล่องมาท่ามกลางคาวเลือด สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา... แต่ทว่า ทุกหยาดหยดของละอองฝนกลับส่องประกายแสงสีเงินระยิบระยับ และหยุดยั้งการเคลื่อนไหวของทุกชีวิตในที่นั้นให้แข็งค้างราวกับถูกสาป บนยอดกิ่งสนหักพังเบื้องบน ร่างเพรียวระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ นางยืนอยู่บนนั้นราวกับภาพวาดอันสูงส่ง ไร้ซึ่งรอยขีดข่วนและกิริยาอาการตื่นตระหนก ใบหน้างดงามล่มเมืองเรียบเฉยราวก้อนน้ำแข็งพันปี ดวงตากลมโตคู่นั้นทอดมองลงมายังเซี่ยหยางที่โชกเลือดและถือกระบี่มารด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง นางเซียนผู้เมินเฉยต่อมรรคาแห่งโลกหล้า... ไฉนจึงก้าวเท้าลงมาจากหอคอยเซียนในค่ำคืนนี้? เซี่ยหยางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ยามที่สบเข้ากับดวงตาคู่นั้น หัวใจที่ด้านชาและแหลกสลายของเขากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง "เจ้า..." เซี่ยหยางอ้าปากจะเอ่ยบางอย่าง แต่เสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจากกระบี่ในมือ และสายตาเย็นชาคู่นั้นที่ก้าวเดินลงมาจากฟากฟ้าทีละก้าว... ทีละก้าว... ราวกับเหยียบย่างอยู่บนหัวใจของเขา ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันนะครับ