ฟื้นคืนชีพกลางกองเพลิงและกลิ่นยาพิษ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและรสขมปร่าของอวี้หนี่ว์ซาน—ยาพิษสลายวิญญาณที่ขึ้นชื่อว่าไร้ร่องรอย—ตลบอบอวลอยู่ปลายลิ้น ไป๋ลี่หลินกะพริบตาช้าๆ ท่ามกลางความมืดสลัวที่ค่อยๆ คลายตัว ความเจ็บแปลบราถูกไฟแผดเผาแล่นริ้วจากหลอดอาหารลงสู่ทรวงอก แต่นั่นไม่อาจเทียบเท่ากับกระแสธารความทรงจำมหาศาลที่หลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก ร่างนี้คือ "ไป๋ลี่หลิน" คุณหนูรองแห่งจวนเสนาบดีผู้มารดาจากไปตั้งแต่เยาว์วัย นางถูกตราหน้าว่าเป็นกาลกิณี เป็นเศษสวะที่ไร้ค่าในสายตาบิดา และเป็นเสี้ยนหนามที่ฮูหยินใหญ่ซื่อต้องกำจัดให้สิ้นซาก เพื่อเปิดทางให้บุตรสาวแท้ๆ ได้ตบแต่งเข้าสู่ตำหนักรัชทายาท "เหตุใดยังไม่ยอมกลืนลงไปอีก! นังเด็กอกตัญญู เจ้าคิดจะทำให้ตระกูลไป๋ต้องเสื่อมเสียเกียรติเพราะความดื้อรั้นของเจ้าหรืออย่างไร!" เสียงตวาดแหลมสูงแต่กดต่ำอย่างระมัดระวังดังขึ้นข้างหู ฮูหยินใหญ่ซื่อในอาภรณ์ผ้าต่วนปักลายดอกโบตั๋นสีชาดสะท้อนแสงตะเกียง ยืนค้ำหัวนางด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากมารดาใจบุญ ในมือของนางถือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวที่บรรจุน้ำแก้วสีดำสนิทราวกับก้นบึ้งขุมนรก เบื้องหลังฮูหยินใหญ่ คือบ่าวรับใช้ร่างกำยำสองคนตรึงแขนขาของนางไว้อย่างแน่นหนา แรงกดที่ข้อมือทำให้กระดูกแทบแหลกสลาย ลี่หลินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแหաբพร่าแต่กลับเยือกเย็นเสียจนบ่าวรับใช้ทั้งสองเผลอคลายมือโดยไม่รู้ตัว ดวงตาที่เคยอ่อนแอและหวาดกลัว บัดนี้กลับเปล่งประกายคมกริบดั่งคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก ความรู้ของแพทย์หญิงมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่ทะลุมิติข้ามกาลเวลามา ผสานเข้ากับความคับแค้นของเจ้าของร่างเดิม หลอมรวมกันเป็นพลังงานอันตรายที่แผ่ซ่านออกมารอบตัว "ฮูหยิน... ท่านใจร้อนเกินไปแล้วกระมังเจ้าคะ" ลี่หลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลัง ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ฮูหยินใหญ่ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงระคนหวาดระแวง นางจ้องมองเด็กสาวที่เมื่อครู่ยังนอนหายใจรวยรินใกล้ตาย เหตุใดบัดนี้จึงลุกขึ้นมาจ้องตานางด้วยแววตาพญาอินทรีย์ที่จ้องเหยื่อเช่นนี้ได้ "เจ้า... เจ้ากล้าดียังไงมาพูดจาสามหาวกับแม่ของเจ้า!" ฮูหยินใหญ่ถอยหลังไปกึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะตวาดกลบเกลื่อน "ฝังเข็มมัน! กรอกยาลงไปให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่หยดเดียว!" บ่าวรับใช้ได้สติ รีบพุ่งเข้ามาหมายจะบีบกรามของลี่หลินอีกครั้ง ทว่า... เร็วกว่าแสง ชั่วพริบตาที่ปลายนิ้วหยาบกร้านสัมผัสถูกคอเสื้อ ไป๋ลี่หลินก็เคลื่อนไหว! มือเรียวบางที่ดูอ่อนปวกเปียกเมื่อครู่ สะบัดออกด้วยความเร็วปานสายฟ้า ปลายนิ้วกดลงบนจุดชีพจรสำคัญใต้ราวนมและไหปลาร้าของบ่าวร่างยักษ์อย่างแม่นยำไร้ที่ติ แรงกดเพียงนิดเดียวแต่กลับสกัดจุดชีพจร ทำให้แขนขาของชายฉกรรจ์ไร้เรี่ยวแรงล้มพับลงไปกองกับพื้นในชั่วพริบตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนอนอันอับทึบ ฮูหยินใหญ่เบิกตากว้างจนแทบถล่น นางไม่เคยรู้เลยว่าบุตรสาวคนรองที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างกับสัตว์เลี้ยงในเรือนหลัง จะมีวิชาสกัดจุดที่ร้ายกาจปานนี้! "เจ้า... นังปีศาจ! เจ้าทำอะไรมัน!" ฮูหยินใหญ่กรีดร้อง ถอยหลังกรูดจนชนเข้ากับโต๊ะเครื่องสำอาง เครื่องประดับเงินทองร่วงหล่นกระจาย ลี่หลินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้พิษในร่างกายจะยังขับออกไม่หมด แต่วิญญาณที่แกร่งกล้าของนางก็เพียงพอที่จะควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้แล้ว นางปัดฝุ่นตามอาภรณ์อย่างใจเย็น ก้าวเข้าไปหาฮูหยินใหญ่ทีละก้าว เสียงฝ้ายกระทบพื้นฟังดูคล้ายเสียงเคาะระฆังแห่งความตายในโสตประสาทของอีกฝ่าย "ปีศาจหรือเจ้าคะ?" ลี่หลินแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกเป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่งดงามราวกับดอกไม้พิษ "คนที่ป้อนยาพิษให้ลูกเลี้ยงในยามวิกาลเช่นท่าน... สมควรถูกเรียกว่าอะไรหรือเจ้าคะ มารดาผู้ประเสริฐ?" "เจ้ากล้าบังอาจ!" ฮูหยินใหญ่หน้าซีดเผือกด้วยความโกรธและหวาดกลัว นางคว้าปิ่นทองคำแท่งยาวบนโต๊ะขึ้นมา หมายจะพุ่งเข้ามาแทงคนตรงหน้าให้ตายคามือ แต่มือที่ถือปิ่นกลับต้องชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อปลายนิ้วเรียวของลี่หลินตวัดขึ้นมาจ่อที่หลอดลมของนางพอดี ปลายนิ้วนั้นไม่ได้ถืออาวุธ แต่เป็นเข็มเงินเล่มบางเฉียบสามเล่มที่สะท้อนแสงไฟวับวับ "ขยับเพียงนิดเดียว เส้นโลหิตใหญ่ที่ลำคอของท่านจะแตกออก เลือดสีดำจะพุ่งทะลักออกมาโดยที่หมอเทวดาหน้าไหนก็ยื้อชีวิตไว้ไม่ได้ ท่านอยากจะลองเดิมพันดูหรือไม่เล่าเจ้าคะ?" น้ำเสียงหวานใสเอ่ยกระซิบข้างหูของฮูหยินใหญ่ราวกับเสียงกระซิบจากยมทูต ฮูหยินใหญ่ตัวสั่นเทิ้ม เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย นางไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม นางพเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า เสี้ยนหนามที่นางคิดจะกำจัดทิ้งอย่างง่ายดาย บัดนี้ได้กลายเป็นคมดาบที่ย้อนกลับมาจ่อคอหอยของตนเองเสียแล้ว "เจ้า... เจ้าต้องการอะไร..." ฮูหยินใหญ่เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "ข้าไม่ได้ต้องการอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ" ลี่หลินระบายยิ้มอ่อนหวาน ดวงตาคู่สวยพินิจพิจารณาถ้วยยาพิษบนโต๊ะที่ยังคงมีควันจางๆ ลอยขึ้นมา "แค่ความยุติธรรม... และความจริงที่ว่า ใครกันแน่ที่ควรเป็นผู้ถือหมากบนกระดานนี้" บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบหยาดหยดเป็นหยดน้ำ ฮูหยินใหญ่ขบกรามแน่น สมองหมุนวนหาทางรอด ทว่าในขณะที่สถานการณ์กำลังขับเคี่ยวถึงขีดสุดนั้นเอง— *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ท่ามกลางความเงียบสงัดยามวิกาล มันช่างเยือกเย็นและทรงพลังจนทำให้หัวใจของคนในห้องกระตุกวูบ ตามมาด้วยเสียงทุบประตูเรือนที่พังทลายลงด้วยแรงภายในอันมหาศาล บานประตูไม้แกะสลักอย่างดีหลุดกระเด็นออกจากวงกบอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นลายมังกรทมิฬก้าวล่วงเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความเย็นชาดุร้ายและกลิ่นอายคาวเลือดสนามรบแผ่ซ่านกดทับจนทุกคนแทบทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าหล่อเหลาดั่งเทพเซียนแต่ไร้ซึ่งรอยยิ้มคู่นั้นกวาดสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวมาหยุดอยู่ที่ร่างของไป๋ลี่หลิน ในมือหนาของบุรุษผู้นั้นถือราชโองการลับประทับตราหยกมังกรทองที่ยังคงเปียกชื้น หมึกสีชาดยังไม่แห้งสนิทดีด้วยซ้ำ "พระราชโองการลับจากฮ่องเต้..." เสียงทุบทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ดังขึ้น ก้องกังวานไปทั่วเรือนหลัง "คุณหนูรองไป๋ลี่หลิน ฝ่าบาทมีรับสั่งพระราชทานงานสมรสพระราชทาน... ให้เจ้าตบแต่งเข้าสู่ตำหนักชินอ๋อง เป็นพระชายาเอกของหลงจินเทียน!" ไป๋ลี่หลินชะงัก นางหันขวับไปมองบุรุษผู้มาเยือน ดวงตาคู่คมปะทะเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทที่ลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้นบ่อของชินอ๋องผู้เยือกเย็นดุร้าย—บุรุษผู้เป็นศูนย์กลางของอำนาจทั้งหมดในแผ่นดินนี้ และก่อนที่นางจะได้เอ่ยคำใด ชินอ๋องก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว ร่างสูงใหญ่ก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่แฝงไปด้วยความหมายอันลึกซึ้งและอันตราย "หมากกระดานนี้... สนใจจะเดินร่วมกับเปิ่นหวางสักตาหรือไม่เล่า พระชายาของข้า" *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากแรกไปพร้อมกับความระทึกนี้นะคะ บทต่อไป รับรองว่าความเข้มข้นจะทวีคูณขึ้นจนละสายตาไม่ได้เลยค่ะ! — ดอกโบตั๋นพันปี