ใบหย่าบนโต๊ะทำงาน

กลิ่นอายของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัว บนชั้นสามสิบห้าของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ ทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อดีราคาแพง เอกสารกองโตถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่มีสิ่งแปลกปลอมเพียงสิ่งเดียวที่ถูกวางทับไว้ตรงกึ่งกลางอย่างจงใจ... กระดาษแผ่นบางที่ถูกพับครึ่งอย่างเรียบร้อย ทว่ามันกลับมีน้ำหนักมหาศาลพอที่จะสั่นคลอนความเย่อหยิ่งของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยชายตาแลใครได้อย่างคาดไม่ถึง คณินเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นกวาดมองร่างบางที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตารังเกียจและสมเพชระคนกัน ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าให้ดูน่าเกรงขาม ทว่าแววตาคู่สวยที่เคยฉายแววออดอ้อนและภักดีต่อเขาจนหมดหัวใจเมื่อสามปีก่อน บัดนี้กลับว่างเปล่า... มันเย็นชา ราวกับเธอกำลังมองสิ่งของไร้ค่าที่เธอพร้อมจะเขี่ยทิ้งจากกองขยะ "เธอเล่นเกมอะไรอีก ลีลา" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิด คณินปัดเอกสารในมือเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ ใจ เขามองภรรยาทางนิตินัยด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายเต็มประดา ใบหน้าหล่อเหลาที่พระเจ้าลำเอียงบรรจงสร้างบิดเบี้ยวลงเล็กน้อยด้วยความรำคาญ "ถ้าคิดจะเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีเด็กๆ แบบนี้ ฉันบอกไว้ก่อนเลยว่ามันเสียเวลาเปล่า แพรรุ้งกำลังจะขึ้นมาบนนี้ ถ้าเธอไม่อยากขายหน้าจนต้องหิ้วกระเป๋าออกไปมือเปล่า ก็รีบไสหัวกลับไปซะ" ชื่อของผู้หญิงอีกคนถูกหยิบยกขึ้นมาเพื่อกรีดแทงหัวใจภรรยาเช่นเคย... มันเป็นอาวุธชิ้นโปรดที่คณินใช้ลงทัณฑ์เธอมาตลอดนับตั้งแต่แต่งงานกันตามคำสั่งของผู้ใหญ่ แต่ลีลาในวันนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมยืนร้องไห้สะอึกสะอื้น รอคอยความเมตตาจากสามีผู้ไร้หัวใจอีกต่อไปแล้ว ริมฝีปากอิ่มสีพีชธรรมชาติคลี่ยิ้มบางเบา... เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา และมันทำให้คณินรู้สึกหงุดหงิดอย่างไรפוไม่ถูก ราวกับว่าการตอบสนองของเธอมันผิดไปจากที่เขาลั่นวาจาคาดการณ์ไว้ทั้งหมด "คุณคงไม่ต้องเหนื่อยรอให้คุณแพรรุ้งขึ้นมาหรอกค่ะคุณคณิน..." ลีลากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าก้องกังวานชัดเจนในความเงียบงันของห้องทำงานกว้าง "เพราะดิฉันต่างหาก... ที่ตั้งใจมาพบคุณ เพื่อสะสางเรื่องราวทั้งหมดให้มันจบลงเสียที" พูดจบ นิ้วเรียวยาวภายใต้เล็บเจลสีนู้ดเรียบหรูจึงเลื่อนแผ่นกระดาษที่อยู่บนโต๊ะเข้าไปใกล้ร่างสูงอีกนิด แรงเสียดทานเบาๆ ของกระดาษกับพื้นผิวไม้ ทำให้คณินต้องก้มลงมองมันโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อเห็นหัวข้อตัวอักษรที่พิมพ์ไว้อย่างชัดเจน *‘ใบสมัครงาน’ อย่างนั้นหรือ?*... ไม่สิ แวบแรกเขาคิดเช่นนั้น แต่พอกวาดสายตาลงมาเจอคำว่า *‘หนังสือสัญญาการหย่าร้าง’* และลายเซ็นที่ถูกจรดลงไปเรียบร้อยแล้วด้วยหมึกสีดำสนิท ลมหายใจของประธานหนุ่มก็สะดุดกึกไปชั่วขณะ คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธกรณีย์ที่ถูกท้าทายอำนาจมืดในใจ เขากระชากกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง "ใบหย่า?" คณินทวนคำ เสียงหัวเราะเยาะหยันหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก "เธอกล้าดียังไงมาเซ็นชื่อลงไปคนเดียว ลีลา! เธอคิดว่าทะเบียนสมรสระหว่างเรามันเป็นกระดาษชำระหรือไง ถึงนึกจะหย่าก็หย่าได้ตามใจชอบ!" "ทะเบียนสมรสของคุณ มันก็มีค่าไม่ต่างอะไรกับกระดาษชำระในสายตาฉันมานานแล้วค่ะคุณคณิน" ลีลาสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว ความเจ็บปวดนับพันเรื่องในอดีตที่เคยถูกเหยียบย่ำถูกหลอมรวมให้กลายเป็นเกราะเหล็กห่อحุ้มดวงใจที่เคยบอบช้ำ เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทีที่เย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองเช่นนี้ เป็นสิ่งที่คณินไม่เคยได้เห็นจากภรรยาคนนี้เลยสักครั้ง "ตลอดเวลาสามปีที่คุณขังฉันไว้ในกรงทองแห่งนี้ ปฏิบัติกับฉันราวกับอากาศธาตุ ปล่อยให้ผู้หญิงสำส่อนคนนั้นเข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของความเป็นภรรยาซ้ำแล้วซ้ำเล่า... ฉันอดทนเพราะคิดว่าความดีจะชนะใจคุณ แต่ฉันคิดผิดค่ะ ความดีใช้ไม่ได้ผลกับคนไร้หัวใจอย่างคุณหรอก" "ลีลา! เธอปากกล้าขึ้นมากเลยสินะ ใครอนุญาตให้เธอพูดจาแบบนี้กับฉัน!" คณินตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างสูงใหญ่แผ่รังสีอำมหิตคุกคาม เขาก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวหญิงสาว กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่เต็มไปด้วยโทสะและอำนาจโอบล้อมร่างบางไว้ แต่วินาทีนี้ ลีลากลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เธอยืนหยัดเผชิญหน้ากับเขา นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนภาพเงาของสามีผู้เย่อหยิ่งที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยอีโก้ที่ถูกทำลาย "ทำไมคะ? กลัวว่าความจริงที่ฉันพูดมันจะไปสะกิดต่อมสำนึกของคุณหรือไง" ลีลาหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเยдяยั่นนั้นบาดลึกเข้า Zโสตประสาทของคณินจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "เซ็นซะค่ะคุณคณิน... ใบหย่าฉบับนั้น ฉันได้เซ็นสละสิทธิ์ทุกอย่างในทรัพย์สินของคุณไว้หมดแล้ว คุณไม่ต้องกลัวว่าฉันจะหน้าด้านเกาะคุณกินไปจนตาย เพราะฉันไม่ต้องการแม้แต่เศษเงินจากคนอย่างคุณ" คณินโกรธจนตัวสั่น มือหนากำใบหย่าในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ความรู้สึกบางอย่างที่ประหลาดและน่ารังเกียจกำลังตีรวนขึ้นมาในอก มันไม่ใช่ความเสียใจ แต่มมันคือความรู้สึก *'สูญเสีย'* การควบคุม... ผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา เป็นวัตถุชิ้นหนึ่งในบ้านที่เขาจะทำอะไรกับหล่อนก็ได้ เป็นคนที่ต้องคอยนั่งรอเขาที่โต๊ะอาหารอย่างไร้จุดหมาย แล้วหล่อนกล้าดีอย่างไร... กล้าดียังไงถึงเป็นฝ่ายทิ้งเขาก่อน! "คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ งั้นเหรอ ลีลา?" คณินโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากบาง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้วเนียนด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาสีพายุคู่นั้นวาวโรจน์ "เธออยากหย่านักใช่ไหม? อยากหลุดพ้นจากนรกคฤหาสน์ของฉันมากใช่ไหม? ฝันไปเถอะ! เพราะฉันจะทำให้ชีวิตหลังการหย่าของเธอ มันยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น ยิ่งกว่าตอนที่เธอเป็นเมียเก็บที่ไม่มีตัวตนในบ้านหลังนี้เสียอีก!" คำขู่คุกคามอันแสนโหดร้ายหลุดออกมาจากปากของสามีผู้ใจร้าย แต่ลีลากลับไม่สะดุ้งสะเทือน เธอเพียงแต่แย้มยิ้ม... รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ยิ่งทำให้คณินรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นตัวตลกในสายตาเธอ "เชิญตามสบายเลยค่ะคุณคณิน..." ลีลาเอ่ยเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่างจากตัวอย่างถือดี เธอจัดเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่าทางสง่างาม "แต่อย่าลืมเซ็นชื่อลงไปในช่องของสามีด้วยล่ะ เพราะถ้าคุณไม่เซ็น... ฉันจะใช้สิทธิ์ทางกฎหมายฟ้องหย่าคุณด้วยเหตุผลที่คุณคงไม่อยากให้มันหลุดออกไปถึงหน้าสื่อสังคมออนไลน์แน่ๆ" ร่างบางหมุนตัวหันหลังให้เขาอย่างไม่ใยดี ฝีปากมั่นคงก้าวเดินตรงไปยังประตูห้องทำงานด้วยจังหวะจะโคนหนักแน่น ทิ้งให้คณินยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เสียงปิดประตูดัง *ปัง!* สะท้อนก้องกังวานไปทั่วห้องทำงานหรูหรา คณินยืนหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาคมกริบก้มลงมองกระดาษใบหย่าที่ยับยู่ยี่ในมือ หัวใจของเขากำลังเต้นระรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจหาคำนิยาม มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือลางสังหรณ์บางอย่าง... ลางสังหรณ์ที่บอกว่าเขากำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปตลอดกาล และต่อให้เขาอยากจะคว้ามันกลับคืนมามากแค่ไหน มันก็อาจจะไม่มีวันนั้นอีกแล้ว ทว่า... ในขณะที่คณินกำลังจะยื่นมือไปหยิบปากกาบนโต๊ะเพื่อเซ็นชื่อลงไปในใบหย่าด้วยความหัวเสียนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเขาก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ *Rrr... Rrr...* หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจาก "คุณแม่" คณินขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงกระด้าง "มีอะไรครับแม่ ผมกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องน่ารำคาญ" *(ตาคิน! แกอยู่ที่ไหน รีบกลับมาที่คฤหาสน์เดี๋ยวนี้เลยนะ!)* เสียงร้อนรนของมารดาที่ดังลอดผ่านมาตามสาย ทำให้คณินชะงักกึก *(ยัยลีลา... ยัยลีลาพาเด็กผู้ชายคนหนึ่งมาที่บ้าน แกแอบไปซุกเมียเก็บหรือมีลูกนอกสมรสตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันเพิ่งรู้เรื่อง!)* ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจที่เต้นระรัวอยู่แล้วพลันกระตุกวูบอย่างแรง *ลูกผู้ชายอย่างนั้นหรือ?*... ลีลาเนี่ยนะ มีลูก? *(แล้วที่สำคัญที่สุด...)* เสียงของมารดากลืนหายไปกับความตกตะลึงชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่ทำให้คณินถึงกับยืนแข็งทื่อเป็นหิน *(เด็กคนนั้น... หน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับแกตอนเด็กๆ ราวกับแกะรอยพิมพ์! แกกลับมาเคลียร์เรื่องนี้เดี๋ยวนี้เลยนะ คณิน!)️*