รายงานฉบับอันตราย

กลิ่นหมึกพิมพ์ราคาแพงบนกระดาษอาร์ตมันเกรดนำเข้าผสมผสานกับกลิ่นไวน์แดงบอร์โดซ์ราคาแพงระยับ ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร ที่ซึ่งแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าด้านนอกสาดส่องเข้ามาเป็นเงาทอดยาวประหนึ่งกรงขังขนาดยักษ์ ศิรา อัครเดชโภคิน ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีเนื้อหนາ แผ่นหลังของเธอยืดตรง ไหล่บางทั้งสองข้างตั้งรับแรงกดดันจากมวลอากาศรอบตัวที่ดูเหมือนจะหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ปลายนิ้วเรียวยาวที่จิกเข้าหากันแน่นจนเล็บจมลงไปในเนื้อฝ่ามือ เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทรยศความหวาดหวั่นภายในใจ ขณะที่ดวงตากลมโตคู่คมฉายแววท้าทายอย่างไร้ความเกรงกลัว เบื้องหน้าของเธอคือ คีรินทร์ วรโชติเมธี มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่กุมเศรษฐกิจใต้ดินและเหนือดินไว้ในกำมือ ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท ใบหน้าคมคายราวกับถูกแกะสลักขึ้นด้วยความพิถีพิถันประดับด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก แววตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกำลังจดจ้องมองมาที่เธอ ราวกับเสือร้ายที่กำลังพินิจพิจารณาเหยื่อสาวผู้โง่เขลาแต่บังอาจก้าวเข้ามาในอาณาเขตของมันด้วยความสมัครใจ "เอกสารในมือคุณ... มันคือใบมรณะบัตรของบริษัทคุณเองนะ ศิรา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันจนน่าอึดอัด ร่างสูงใหญ่ขยับตัวเล็กน้อย กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย้ายวนอันตรายแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาทของเธอ ศิราสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอก็ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้คนตรงหน้าได้ยลเด็ดขาด เอกสารลับในแฟ้มสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะตัวนั้น คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เธอแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและความเสี่ยงอันใหญ่หลวง ข้อมูลการฟอกเงิน เครือข่ายค้ายาเสพติดข้ามชาติ และเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงถึงกลุ่มอิทธิพลเถื่อนของคีรินทร์ มันคือ "รายงานฉบับอันตราย" ที่ธันวา อดีตคนรักเก่าของเธอแอบส่งมอบให้ ก่อนที่เขาจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และเธอก็คือบรรณาธิการสาวผู้บ้าบิ่นพอที่จะนำมันมาตบหน้าผู้ทรงอิทธิพลถึงถิ่น "มันไม่ใช่ใบมรณะบัตรของฉันค่ะ คุณคีรินทร์... แต่มันคือจุดจบของอาณาจักรจอมปลอมที่คุณสร้างขึ้นมาบนคราบเลือดต่างหาก" ศิราสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด แม้ริมฝีปากบางเฉียบของเธอจะเริ่มสั่นระริกเล็กน้อยจากแรงกดดัน คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าแต่น่าสะพรึงกลัว ชายหนุ่มไม่โกรธเคือง กลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดเข้ารูปก้าวเข้ามาหาเธอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง ราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อให้จนมุมทีละก้าว ศิราถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับชั้นหนังสือไม้สักทองด้านหลัง หนทางหนีถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์ "เก่งมาก... กล้าหาญเสียจนฉันนึกอยากจะตบรางวัลให้งามๆ เสียแล้วสิ" คีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นอายของแอลกอฮอล์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน ศิราเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง แต่ปลายนิ้วแกร่งของชายหนุ่มกลับเอื้อมมาเชยคางมนของเธอไว้บังคับให้หันกลับมาสบตา ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ผ่านผิวแก้มเนียนนุ่มอย่างจงใจคุกคาม แรงบีบที่คางนั้นไม่รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความเหนือกว่า "คุณคิดจริงๆ หรือว่าเอกสารกระดาษงี่เง่าพวกนั้น จะทำอะไรฉันได้? ศิรา... คุณประเมินอำนาจของฉันต่ำเกินไป หรือว่าคุณแค่โหยหาความเร้าใจจนยอมเอาชีวิตเข้าแลกกันแน่หึ?" สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาแผ่ซ่านความร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟที่แผดเผาผิวเนื้อ ศิราเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากตัวตนของชายหนุ่ม กลิ่นกายอันตรายและแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันมืดมนกำลังทำให้การหายใจของเธอลำบากขึ้นทุกที "ปล่อยฉันนะคะ..." เธอพยายามเค้นเสียงลอดไรฟัน มือเล็กพยายามผลักแผงอกกว้างของเขาออก แต่ทว่าร่างกายของเธอกลับไร้เรียี่ยวแรงยามเมื่อฝ่ามือสัมผัสกับกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้า "ปล่อยเหรอ? ในเมื่อคุณเดินเข้ามาหาฉันถึงถิ่นเสือเองแบบนี้... คิดว่าฉันจะปล่อยให้เหยื่ออันโอชะเดินกลับออกไปเฉยๆ งั้นเหรอ ศิรา" คีรินทร์กระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มพร่าต่ำสั่นประสาทจนขนลุกซู่ มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง บดเบียดสรีระเข้าหากันจนรับรู้ได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของกันและกัน ความตึงเครียดของเกมการเมืองและธุรกิจมืดพลันแปรเปลี่ยนเป็นแรงขับทางเพศที่ระอุอุ่น บดขยี้ศักดิ์ศรีอันแข็งกร้าวของหญิงสาวให้เริ่มหลอมละลายลงทีละน้อย ศิราหอบหายใจถี่กระชั้น ยามที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเริ่มปัดป้ายลงมาบริเวณซอกคอขาวผ่อง ความเย้ายวนที่ผสมผสานกับความป่าเถื่อนทำเอาสติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิง เธอพยายามจะเอ่ยปฏิเสธ แต่มือหนากลับกดล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกกำลังจะทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มของเธอเพื่อประกาศการครอบครอง เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวบนโต๊ะทำงานก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงอย่างไร้ความปรานี คีรินทร์หยุดชะงัก ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดวาบขึ้นมาก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบ ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาคีรินทร์ชะงักค้างไปชั่วขณะ ขณะที่ศิราอาศัยจังหวะที่แรงกดคลายลง ก้มลงมองหน้าจอเครื่องนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง สายเรียกเข้าจากปลายสาย... คือเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของ "ธันวา" คนที่ควรจะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย... และกำลังโทรเข้ามาหามาเฟียผู้ทรงอิทธิพลผู้นี้ต่อหน้าต่อตาเธอ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้นะคะ