ตื่นขึ้นมาในกลิ่นดินและควันไฟ

"ไสหัวออกไปจากตระกูลลู่ซะ! สะใภ้กินแรงที่ไม่เคยสร้างประโยชน์อะไรให้บ้านเรา นอกจากจะทำตัวเป็นภาระแล้วยังจะมาทำตัวสำออยเรียกร้องหาหมออีก เงินเดือนของจินเฉิงส่งมาให้ครอบครัว ไม่ใช่ให้หล่อนเอาไปผลาญเล่นกับค่ายาไร้สาระ!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีอย่าง 'หลี่ชุ่ยเฟิน' กระแทกเข้าสู่โสตประสาทของหลินว่านหลิงอย่างรุนแรง พร้อมกับแรงผลักที่ทำให้ร่างของเธอเซถลาไปกระแทกกับขอบเตียงไม้เก่าๆ จนความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง กลิ่นอับของดินเหนียวผสมกับควันไฟจากฟืนที่ไหม้ไม่หมดโชยเข้าจมูก ความทรงจำที่ไม่คุ้นเคยไหลบ่าเข้ามาดั่งเขื่อนแตก—นี่ไม่ใช่ครัวหรูระดับมิชลินสตาร์ที่เธอเคยยืนหยัดอยู่ แต่มันคือยุค 70 ที่ความอดอยากคือเรื่องปกติ และเธอกำลังสวมร่างของหญิงสาวผู้โชคร้ายที่ถูกกระทำจนเกือบตาย หลินว่านหลิงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดความมึนงง เธอปรือตาขึ้นมองแม่สามีที่ยืนเท้าสะเอวหน้าบูดบึ้ง ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวในยามนี้ไม่ได้มีความอ่อนแอหรือตื่นกลัวอย่างที่คนในร่างนี้เคยเป็น กลับกัน... มันแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้หลี่ชุ่ยเฟินถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง "สะใภ้รอง... นี่หล่อนกล้ามองหน้าฉันด้วยสายตาแบบนั้นงั้นเหรอ?" หลี่ชุ่ยเฟินขยับปากเค้นเสียง ว่านหลิงยันกายลุกขึ้นช้าๆ เธอไม่ได้รีบร้อน แต่ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวกลับเต็มไปด้วยความสง่างามที่ดูผิดที่ผิดทางกับสภาพบ้านดินทรุดโทรมแห่งนี้ เธอปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าเก่าๆ ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เงินเดือนของสามีฉัน... คุณแม่บอกว่าส่งให้ครอบครัว แต่ทำไมในห้องครัวถึงเหลือแค่โจ๊กข้าวใสจนมองเห็นเงาตัวเองล่ะคะ?" เสียงของเธอราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนฟังต้องชะงัก "อีกอย่าง ในเมื่อบอกว่าฉันเป็นภาระ ก็ดีค่ะ... งั้นเรามาแบ่งสมบัติและแยกบ้านกันเดี๋ยวนี้เลย" "ว่ายังไงนะ!" หลี่ชุ่ยเฟินแผดเสียงดังลั่นจนไก่ในเล้าหลังบ้านแตกตื่น "นังเด็กปากดี! แกไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องแยกบ้าน! ออกไป! ออกไปนอนหน้าบ้านให้หมามันเห่าเล่นซะ!" ว่านหลิงไม่สะทกสะท้าน เธอเดินตรงเข้าไปหาแม่สามีจอมเอาเปรียบ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ถ้าฉันต้องออกไป คุณแม่คิดว่าจินเฉิง... สามีที่ส่งเงินมาเลี้ยงบ้านนี้เดือนละไม่น้อย จะทำอย่างไรเมื่อกลับมาแล้วพบว่าภรรยาตัวเองถูกไล่ออกมาตากแดดตาย? ยศทหารของเขา... อนาคตของเขา... คุณแม่พร้อมจะเสี่ยงแลกกับเงินไม่กี่หยวนที่ยักยอกไปงั้นเหรอคะ?" แววตาของหลี่ชุ่ยเฟินวูบไหวอย่างเห็นได้ชัด ความโลภและความกลัวในอำนาจของลูกชายคนรองตีกันยุ่งเหยิง "ฉัน... ฉันไม่ได้ยักยอก! มันเป็นค่าจัดการบ้าน!" "งั้นก็พิสูจน์ให้ดูสิคะ" ว่านหลิงเดินไปหยิบกระทะเหล็กเก่าๆ ที่วางอยู่มุมห้องขึ้นมา เธอไม่ได้ต้องการสู้รบปรบมือด้วยกำลัง แต่ในมิติฟาร์มที่เพิ่งตื่นขึ้นในจิตสำนึกของเธอ... เธอมีวัตถุดิบชั้นยอดที่พร้อมจะเปลี่ยนสถานการณ์นี้ให้กลายเป็นโอกาส ว่านหลิงเดินไปที่เล้าไก่ข้างบ้านคว้าไข่สดสองฟองที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด แล้วเดินกลับมาที่เตาไฟ เธอจัดการก่อไฟด้วยความชำนาญที่สั่งสมมานับสิบปี เสียงตอกไข่ดัง 'เปรี้ยะ' กลิ่นหอมของน้ำมันหมูผสมกับกลิ่นหอมหวลของไข่เจียวแบบโบราณฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณจนคนในบ้านที่เหลือต่างพากันชะโงกหน้าออกมามองด้วยความหิวโหย หลี่ชุ่ยเฟินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความโกรธแค้นในตอนแรกถูกความหิวกลบเกลื่อนไปชั่วขณะ "นี่เธอทำอะไร!" "ทำอาหารมื้อสุดท้ายก่อนจะแยกบ้านไงคะ" ว่านหลิงพูดพลางตักไข่เจียวสีเหลืองทองขึ้นวางบนจานกระเบื้องที่บิ่นจนดูน่าสังเวช "และถ้าคุณแม่ยังไม่หยุดรบกวนฉัน... มื้อนี้แม้แต่เศษเสี้ยวก็อย่าหวังว่าจะได้แตะ" ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยายไปทั่วเรือนชาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางเข้าบ้าน เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูมอมแมมจากการเดินทางยาวนานปรากฏตัวขึ้น ดวงตาคมกริบของ 'ลู่จินเฉิง' กวาดมองสถานการณ์ในบ้านด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ภรรยาของเขาที่กำลังถือตะหลิวด้วยท่าทางมั่นใจเกินกว่าที่เขาเคยจำได้ เขาก้าวเข้ามาใกล้พลางปลดเข็มขัดที่เอวออกเบาๆ กลิ่นอายความอันตรายพุ่งเข้าใส่หลี่ชุ่ยเฟินจนนางต้องถอยกรูด "ใครที่คิดจะไล่เมียผม... ช่วยพูดให้ผมได้ยินชัดๆ อีกรอบได้ไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำของจินเฉิงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงประตูรั้วหน้าบ้านก็ถูกกระแทกเปิดออกพร้อมกับกลุ่มคนในหมู่บ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา "จินเฉิง! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ที่แปลงนาท้ายหมู่บ้านน่ะ... จู่ๆ ดินก็กลายเป็นสีทองแปลกประหลาด แถมพืชผักที่แห้งเหี่ยวกลับโตไวขึ้นอย่างกับเวทมนตร์... พวกเราคิดว่ามีคนทำของใส่!" ลู่จินเฉิงหันขวับมามองภรรยาตัวเองที่ยืนนิ่งอยู่หน้าเตาไฟ ก่อนที่ว่านหลิงจะค่อยๆ เผยรอยยิ้มที่งดงามทว่าเปี่ยมไปด้วยความลับบางอย่างออกมา "ดูเหมือนว่ามื้อเย็นวันนี้ของเรา... จะต้องมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะเสียแล้วล่ะค่ะ คุณสามี" สวนส้มปลายฟ้าหวังว่าทุกท่านจะตกหลุมรักความแสบของว่านหลิงในตอนนี้นะคะ!