ไซต์งานที่ไร้ทางออก

“ก้าวขาเข้ามาแล้ว ก็อย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปง่ายๆ เหมือนตอนที่เดินเข้ามาเลยนะ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอเย็นเยียบนั้นดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถงกึ่งกลางไซต์งานก่อสร้างโครงเหล็กขนาดมหึมา รินรดาชะงักฝีเท้าทันที กลิ่นอายของคอนกรีตดิบชื้นปะปนกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้สถาปนิกสาวรู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุมในกรงขังที่มองไม่เห็น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉยแม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดช่างก่อสร้างสีกรมท่าที่ดูไม่เข้ากับความเนี้ยบกริบของเขาปรากฏขึ้นภายใต้แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ ราวกับจะหมดอายุขัย อาคิน... ชายผู้ที่เป็นทั้งฝันร้ายและรอยแผลเป็นในอดีตที่เธอพยายามลบเลือนด้วยความสำเร็จ “คุณเรียกฉันมาที่นี่เพื่อข่มขู่หรือคุยเรื่องงานกันแน่คะ คุณอาคิน” รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก พยายามรักษาระดับน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด “โปรเจกต์นี้บริษัทฉันประมูลมาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และฉันในฐานะหัวหน้าทีมสถาปนิกไม่มีความจำเป็นต้องรับฟังคำสั่งที่อยู่นอกเหนือสัญญาจ้าง” อาคินก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟสาดกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความดุดันและแววตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่คืบ จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่แผ่ออกมาปะทะกับผิวกายของเธอ แรงกดดันจากอำนาจที่เขามีเหนือกว่าทำให้สถาปนิกสาวเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว “กฎหมายเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางมนของเธอขึ้นอย่างถือสิทธิ์ “ในไซต์งานของฉัน กฎหมายข้อเดียวที่ใช้ได้คือความพึงพอใจของฉันต่างหาก รินรดา... เธอคงลืมไปแล้วว่าเมื่อสามปีก่อน เธอเป็นคนทำลายอาณาจักรของครอบครัวฉันลงด้วยปลายปากกาเพียงด้ามเดียว ตอนนี้สวรรค์คงส่งเธอมาให้ฉันต้อนรับคืนด้วยวิธีที่สาสมที่สุด” รินรดาปัดมือเขาออกอย่างแรง สายตาคมกริบจ้องตอบด้วยความทระนง “ถ้าจะแก้แค้นก็เชิญใช้วิธีอื่นเถอะค่ะ เพราะถ้าคุณคิดจะใช้กำลังหรืออำนาจมืดกับฉัน คุณกำลังประเมินศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนนี้ต่ำไป” “ศักดิ์ศรีงั้นหรือ?” อาคินโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินชวนให้ขนลุกซ่าน เขาใช้มืออีกข้างคว้าเอวบางของเธอเข้ามากระชับแนบแน่น ความแข็งแกร่งของร่างกายเขาปะทะเข้ากับความนุ่มนิ่มของเธอจนรินรดาเผลอครางประท้วงในลำคอ แรงบีบที่เอวไม่ใช่การทะนุถนอม แต่มันคือการประกาศยึดครอง “ฉันไม่ได้ต้องการทำลายศักดิ์ศรีของเธอ รินรดา...” เสียงกระซิบนั้นต่ำพร่าจนน่ากลัว “ฉันต้องการทำลายความมั่นใจที่เธอมี ให้มันพังทลายลงจนเหลือเพียงแค่เสียงครวญครางยามที่เธอร้องขอความเมตตาจากฉันต่างหาก” มือหนาเลื่อนขึ้นไปล็อกข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างไล้ไปตามแนวสันหลังผ่านเนื้อผ้าชุดทำงานที่รัดรูปจนรินรดาสะท้านเฮือก เธอพยายามดิ้นรน แต่แรงมหาศาลจากวิศวกรผู้เลือดเย็นนั้นเหมือนกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันสั่นคลอน “ปล่อยนะ!” “ที่นี่ไม่มีทางออกหรอกนะรินรดา” อาคินขบเม้มใบหูของเธอเบาๆ ก่อนจะขยับมากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่งการที่ไม่อาจปฏิเสธ “ประตูทุกบานในไซต์งานนี้ถูกล็อกไว้แล้ว และกุญแจดอกเดียวที่จะทำให้เธอออกจากที่นี่ได้ ก็คือการยอมก้มหัวให้กับความต้องการของฉัน... คืนนี้ เรามีเรื่องต้อง ‘ทำงาน’ กันอีกยาว” เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาเยือกเย็นคู่นั้นเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยแรงปรารถนาที่มืดดำ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาปิดกลั้นคำปฏิเสธทั้งหมดด้วยรสจูบที่ดุดันและรุนแรงราวกับต้องการจะกลืนกินลมหายใจของเธอให้หายไปจากโลกใบนี้ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เมื่อร่างกายของเธอเริ่มทรยศต่อสมองด้วยการโอนอ่อนไปตามสัมผัสที่เขามอบให้ รินรดารู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่ในวินาทีที่เขากระซิบคำสั่งสุดท้ายข้างหู เธอกลับพบว่าตนเองได้ก้าวเข้ามาในสมรภูมิที่ไม่มีวันหวนกลับเสียแล้ว “เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะหลังจากคืนนี้ไป เธอจะไม่ใช่แค่สถาปนิกที่ร่วมงานกับฉันอีกต่อไป แต่เธอจะเป็นเพียง ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่ที่ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเด็ดขาด!” รินรดาสะดุ้งสุดตัวเมื่ออาคินผละออกเพียงเล็กน้อย สายตาของเขามองผ่านไหล่เธอไปที่มุมมืดของทางเดิน ก่อนจะหยุดลงที่เงาร่างของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา... ใครคนนั้นที่รินรดาไม่คิดว่าจะปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ “ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่กับดักอันหอมหวานและอันตรายไปกับรินรดานะคะ”